Strona używa plików cookies więcej

ABSOLWENCI

Olga Czernikow

Tłumaczka i redaktorka, od 2019 redaktor naczelna wydawnictwa Książkowe Klimaty. Przełożyła m.in. książki Jana Balabána („Zapytaj taty”, „Którędy szedł anioł”), Vladimíra Binara („Pianka od Chińczyka”), Terezy Boučkovej („Rok Koguta”), Radki Denemarkovej („Pieniądze od Hitlera”, „Przyczynek do historii radości”, „Kobold”  – we współpracy z Agatą Wróbel – i „Wady snu”), Vladimíra Macury („Guwernantka” – we współpracy z Michałem Kunikiem) i Petra Rákosa („Corvina, czyli Książka o krukach”). Mieszka we Wrocławiu. (fot.Magdalena Marcula)

Olga Czernikow, fot. Magdalena Marcula

Eugeniusz Dębski

Z Dworca Głównego wyszedłem o ciemnej dwudziestej pierwszej z minutami, w ulewę, nieznane miasto i bez planu jego. Bytomski prowincjusz, mając w planie jutrzejsze egzaminy wstępne na rusycystykę, zacisnął zęby i – kierując się z grubsza w stronę Domu Studenckiego „Szklany Dom” – wszedł w ulicę Kołłątaja. Po kilku krokach zza rogu wyłonił się biały garnitur bez wnętrza, bez ciała, bez – że tak powiem – netta! Tak się wystraszyłem, że szedłem dalej dygocąc z zimna, strachu i wody na plecach. Garnitur wszedł w plamę światła z wystawy i okazał się Afroamerykaninem w białym ancugu, bo to było lato przecież.
To był pierwszy szokowy inwit do Wrocławia. Następnego dnia była piękna pogoda, ubranie wyschło, powędrowałem na egzamin, wsiadłem do tramwaju pierwszym wolnym wejściem, skąd wyrzuciła mnie motorniczyna. Wtedy zakochałem się we Wrocławiu. W ówczesnym Bytomiu górnicy, wracający z szychty lub jadący pofedrować, bez skrupułów wyrąbywali sobie przodki w tłumie kobiet i staruszek i rozsiadali się, bo byli zmęczeni, albo mieli być.
Pisząc „zakochałem się” nie przesadziłem. Jeszcze nie wszedłem do biblioteki rusycystyki, żeby przystąpić do egzaminu pisemnego, wiedziałem, że jeśli nie zdam, a byłem pewien, że nie zdam, to przyjadę tu w przyszłym roku, i przyszłym i przyszłym i w końcu zdam!
Oczywiście zdałem w pierwszym podejściu, z jakąś nagrodą za wyniki, i mogłem wracać do znienawidzonego Bytomia. Na krótko – po wakacjach przywlokłem większą walizę i rozlokowałem się w DS „ITD”, czyli w budynku, w którym teraz się nie śpi i nie prowadzi obszernego życia towarzyskiego, tylko chłonie wiedzę i szlifuje prononsjację.
Szło mi nieźle, w pierwszych tygodniach miałem tylko jeden problem, mianowicie wszyscy u pani Sidorskiej mogli zaprezentować polskie „a” i rosyjskie „a”, a ja tylko rosyjskie. Na szczęście nie przeszkodziło to w zaliczeniu fonetyki.
Ani innych przedmiotów.
W sumie – studia były na tyle fajne, że powinienem był wziąć kilka dziekanek, ale… ale nie wziąłem, więc po pięciu latach obroniłem „Typy humoru we wczesnej twórczości A. Czechowa” i stałem się dyplomowanym rusycystą.
Do końca życia.

Eugeniusz Dębski

Katarzyna Dudzic-Grabińska

Reżyser teatralny, tłumaczka literatury czeskiej i słowackiej, moderatorka spotkań literackich, asystent reżyserii, muzyk klasyczny.

Studiowała slawistykę na Uniwersytecie Wrocławskim i Uniwersytecie Masaryka w Brnie oraz reżyserię teatru lalek we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych. Autorka przekładów powieści Jaroslava Rudiša – „Grandhotel”, „Cisza w Pradze”, „Koniec punku w Helsinkach”, „Aleja Narodowa” i „Czeski Raj”, jak i licznych opowiadań, wierszy, list dialogowych zarówno w druku jak i na potrzeby festiwali literackich, teatralnych i filmowych. Z A. Wanik przetłumaczyła książkę T. Kulki „Sztuka i Kicz”, z T. Grabińskim powieść Markéty Pilatovej „Żółte oczy prowadzą do domu” oraz „Miło niemiło” Milo Janáča i „Czego Dante nie widział” A. Wetzlera (obie pozycje w przygotowaniu). Redaktor pozycji bibliograficznej „Two Decades of Visegrad Cooperation”.

Pięć lat mieszkała w Bratysławie, gdzie pracowała w Międzynarodowym Funduszu Wyszehradzkim oraz Slovak Foreign Policy Association.

Jako reżyser i dramatopisarz zadebiutowała w 2014 roku w słowackim Instytucie Teatralnym. Asystentka reżyserii Agaty Dudy-Gracz i Michała Zadary. W 2017 debiutowała w Polsce w Państwowym Teatrze Lalek Tęcza w Słupsku. W 2018 zaadaptowała i wyreżyserowała „Aleję Narodową” Jaroslava Rudiša, monodram Dariusza Maja dla Teatru Polskiego w Podziemiu – spektakl nagrodzony został na festiwalu Pestka w Jeleniej Górze w maju 2019. Dla Festiwalu Lokoranga 2018 w Kalkucie przygotowała wraz z Jakubem Mieszałą solowy spektakl „Helena Trojańska”. Wraz z Agnieszką Wolny-Hamkało stworzyła czytanie performatywne na podstawie tekstów literackich i wypowiedzi Ołeha Sencowa oraz inscenizację „Kronika polska – Opera lalkowa” w ramach Nurtu OFF 40. Przeglądu Piosenki Aktorskiej. W czerwcu 2019 roku opracowała plenerową akcję „II noc opowiadań iberyjskich” przed Księgarnią Hiszpańską we Wrocławiu, podczas której odbyło się dwugodzinne czytanie prozy autorów argentyńskich, hiszpańskich i brazylijskich o charakterze ingerencji w przestrzeń miejską. We Wrocławskim Teatrze Współczesnym wyreżyserowała „Cicho/Tuxo” M. Drab, opowieść o pierwszym dniu ukraińskiego nastolatka w polskiej szkole (premiera 28.10.2019, w koprodukcji z Teatrem Układ Formalny). W grudniu 2019 w Krakowskim Forum Kultury wraz z Julią Dygą stworzyła „I’m still standing” – solową wariację na temat odtwarzania rzeźby Magdaleny Abakanowicz. Od listopada w Muzeum Pana Tadeusza we Wrocławiu można oglądać jej wideoinstalację „Przesłuchanie – Tryptyk”, filmową rekonstrukcję uwięzienia Mickiewicza podczas procesu filomatów/filaretów/promienistych. (fot. Tobiasz Papuczys)

Katarzyna Dudzic-Grabińska, fot. Tobiasz Papuczys

Olga Kosior

W ostatnich latach głównie uczę języka polskiego w Szkole Podstawowej nr 84 we Wrocławiu, gdzie pomagam szczególnie dzieciom pochodzenia ukraińskiego i białoruskiego. Pracuję także jako asystentka kulturowa w Fundacji Ukraina i w ramach tej posady wspieram uczniów we wrocławskich szkołach podstawowych. We współpracy z WCRS i Departamentem Edukacji przygotowałam poradnik dla uczniów obcojęzycznych oraz ich rodziców, który jest dostępny w trzech wersjach językowych: polskiej, angielskiej i ukraińskiej. Obecnie zaczynam współpracę z fundacją Kalejdoskop Kultur i będę szkolić nowych asystentów międzykulturowych, którzy od nowego roku szkolnego będą wspierać dzieci pochodzące z zagranicy. W każdej z tych ról niemalże niezbędna jest znajomość języka ukraińskiego.
Po latach spędzonych na Pocztowej została we mnie też ogromna pasja do przekładu, szczególnie literackiego. Niektóre zlecenia są tak rozwijające i inspirujące, że godziny, dni czy tygodnie spędzone nad tekstem, mijają niemalże niezauważalnie. A po wszystkim zostaje ogromna satysfakcja.

Ola Kosior

Tomasz Kościów

Absolwent Filologii Ukraińskiej rocznika 1999; samorządowiec, przedsiębiorca, tłumacz przysięgły języka ukraińskiego, członek komisji egzaminacyjnej Ministerstwa Sprawiedliwości RP.

„Od 20 lat w pracy zawodowej posługuję się wiedzą pozyskaną w trakcie studiów na Uniwersytecie Wrocławskim. Podczas spotkań biznesowych, wydarzeń samorządowych, w pracy tłumacza przysięgłego i Państwowej Komisji Egzaminacyjnej czy działaniach Fundacji Inicjatyw Regionalnych i Międzynarodowych w Świdnicy wykorzystuję umiejętności zdobyte na Ukrainistyce.”

Tomasz Kościów

Julia Różewicz

(ur. 1982 we Wrocławiu), absolwentka bohemistyki, wydawczyni i tłumaczka książek współczesnych autorów czeskich, takich jak Petr Šabach, Jan Balabán, Petra Soukupová, Petra Hůlová, Kateřina Tučková, Emil Hakl, Iva Procházková, Roman Cílek czy Pavel Šrut.

Tłumaczy prozę, kryminały, literaturę dziecięcą, literaturę faktu oraz scenariusze filmowe.

Laureatka nagrody „Literatury na Świecie” 2014 w kategorii Nowa Twarz za przekład książki Petry Hůlovej „Plastikowe M3, czyli czeska pornografia”. Nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia 2018 za przekład książki tej samej autorki pt. Macocha. Jurorka konkursów przekładowych (2015-2017 – jury czeskiej Nagrody Państwowej w dziedzinie literatury, od 2014 konkurs tłumaczeniowy im. Susanny Roth, w 2019 jury Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska za Twórczość Translatorską im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego.

Julia Różewicz

Anna Wanik

Bohemistka, tłumaczka i założycielka fundacji Kukatko, wspierającej polsko-czeską współpracę kulturalną. Współpracuje z festiwalami literackimi (Międzynarodowy Festiwal Opowiadania, Miesiąc Spotkań Autorskich, Festiwal Góry Literatury). Tłumaczy czeską beletrystykę i teksty komercyjne. Razem z Katarzyną Dudzic przetłumaczyła książkę „Sztuka a kicz” autorstwa czeskiego estetyka Tomáša Kulki, następnie przełożyła jego kolejną książkę „Sztuka a falsyfikat”. W 2016 roku przetłumaczyła zbiór opowiadań Marka Šindelki „Zostańcie z nami” (wyd. Afera). W 2017 roku wyjechała na rezydencję dla tłumaczy w Pradze, którą zorganizowało Czeskie Centrum Literatury. Niedawno skończyła przekład książki „Wittgenstein: Wiadomo, że” Ladislava Čumby (wyd. Iskry), przetłumaczyła również książkę dla młodzieży „Transport poza wieczność” Františka Tichégo (wyd. EMG) a także kolejną książkę Marka Šindelki „Mapa Anny” (wyd. Afera). (fot. Tomasz Woźniak)

Anna Wanik, fot. Tomasz Woźniak

Mateusz Świetlicki

Instytut Filologii Angielskiej UWr

Przyjemna atmosfera w nowoczesnym budynku wśród kompetentnej kadry sprzyjała nauce języka, literatury i kultury Ukrainy oraz innych krajów słowiańskich. Liczne zajęcia fakultatywne, prowadzone przez wybitnych specjalistów (w moim przypadku literaturoznawczynie takie jak prof. A. Matusiak, prof. I. Malej czy dr S. Wójtowicz-Marszał), dodatkowo prowokowały rozwój intelektualny. Chociaż IFS nie znajduje się w ścisłym centrum Wrocławia, nigdy nie miałem problemów z dojazdem, co umożliwiło mi jednoczesne studiowanie filologii angielskiej i filologii ukraińskiej. Studia w Instytucie Filologii Słowiańskiej istotnie wpłynęły na moje obecne sukcesy zawodowe, gdyż znajomość kultury i realiów naszych wschodnich sąsiadów ułatwia mi realizację obecnego projektu badawczego – książki o anglojęzycznej literaturze ukraińskiej diaspory w Kanadzie w horyzoncie studiów nad pamięcią.

Mateusz Świetlicki

Michał Zabłocki

(ur. w 1978 r. we Wrocławiu) – absolwent wrocławskiej bohemistyki, dziennikarz, pisarz i aktywista środowiskowy, stypendysta Uniwersytetu w Turynie oraz absolwent programu studyjnego Departamentu Stanu USA.

Od ponad 15 lat pisze dla różnych mediów w Polsce i Europie; pracował m.in. w News Italia Press, telewizji TVN, Superstacji i Polskiej Agencji Prasowej. Jego teksty drukowały też Tygodnik Powszechny, Pismo, czeskie Hospodářské noviny oraz słowackie Sme.

Był również korespondentem PAP w Moskwie, Pradze i Bratysławie. Czeskie doświadczenia stały się podstawą książki „To nie jest raj. Szkice o współczesnych Czechach”, w 2020 r. wydanej również po czesku. Mieszka w Warszawie i Budapeszcie. Prowadzi bloga „Europa Środka”.

Michał Zabłocki