Strona używa plików cookies więcej

Dyscyplina informatyka

Dr Marek Adamczyk jest adiunktem w Zakładzie Optymalizacji Kombinatorycznej na Wydziale Matematyki i Informatyki.

Ukończył jednoczesne Studia Informatyczno-Matematyczne na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego. Swoją pracą magisterską ,,Analiza algorytmu zachłannego dla problemu skojarzeń stochastycznych” zdobył pierwszą nagrodę w XLIV konkursie wrocławskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Matematycznego na najlepszą pracę studencką z teorii prawdopodobieństwa i zastosowań matematyki. Od tego rozpoczęła się jego praca naukowa nad problemami z pogranicza algorytmiki i rachunku prawdopodobieństwa. Doktorat z tejże dziedziny obronił na Uniwersytecie Rzymskim ,,La Sapienza”. Następnie odbywał staże podoktorskie na Politechnice w Monachium, Uniwersytecie w Bremie i Uniwersytecie Warszawskim. Od 2020 roku pracuje na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie realizuje grant SONATA zatytułowany Optymalizacja kombinatoryczna w warunkach niepewności: matroidy, skojarzenia i funkcje submodularne.

Głównym obszarem jego badań są — krótko rzecz ujmując — algorytmy, które starają się przewidzieć przyszłość. Te algorytmy inspirowane są problemami pochodzącymi z wielu różnorodnych dziedzin jak algorytmiczna teoria gier, optymalizacja online, obliczeniowa mikroekonomia, optymalizacja stochastyczna i machine learning.

I mimo że te algorytmy przeważnie są ujęte w kontekście hermetycznie być może brzmiących haseł jak ,,optymalizacja kombinatoryczna”, ,,matroidy” lub ,,funkcje submodularne”, to rozwiązują bardzo konkretne problemy. Ostatnio na przykład wraz ze swoimi studentami zastanawia się nad tym, jak firmy takie jak Bolt czy Uber powinny wyceniać swoje przejazdy, aby zagwarantować największy zysk pod warunkiem największego zadowolenia użytkowników.

Marek Adamczyk

Dyscyplina nauki o Ziemi i środowisku

Dr Filip Duszyński jest adiunktem w Instytucie Geografii i Rozwoju Regionalnego na Wydziale Nauk o Ziemi i Kształtowania Środowiska.

Tytuł doktora uzyskał w 2018 roku, broniąc z wyróżnieniem pracę zatytułowaną Ewolucja progów morfologicznych Gór Stołowych w świetle badań geomorfologicznych i geofizycznych. Za swoją rozprawę uzyskał nagrodę im. Stefana Kozarskiego za najlepszą pracę doktorską z zakresu geomorfologii w 2018 roku, przyznaną przez Stowarzyszenie Geomorfologów Polskich, oraz nagrodę im. Eugeniusza Romera za najlepszą pracę doktorską z zakresu geografii fizycznej w 2018 roku w konkursie Komitetu Nauk Geograficznych PAN. Stypendysta programu ETIUDA Narodowego Centrum Nauki, w ramach którego odbył półroczny staż naukowy w School of Geography and the Environment na Uniwersytecie Oksfordzkim. Laureat stypendium START Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej w 2019 roku. Od 2020 roku członek Akademii Młodych Uczonych i Artystów we Wrocławiu, a od zeszłego roku jej przewodniczący. Autor i współautor ponad 30 prac naukowych, spośród których część wydana została w tak znakomitych czasopismach, jak Earth-Science Reviews, Geomorphology czy Catena. Zapalony popularyzator nauk o Ziemi, miłośnik historii geografii i geologii.

Dr Filip Duszyński zajmuje się badaniem mechanizmów rozwoju rzeźby piaskowcowych obszarów płytowych – a zatem takich, które zbudowane są z niemal poziomo zalegających warstw skalnych, z piaskowcem stanowiącym nadległą, odporną czapę. Swoje prace w tym zakresie rozpoczął wraz z podjęciem studiów doktoranckich, przez pierwsze lata skupiając się na określeniu procesów rzeźbotwórczych odpowiadających za stopniową redukcję zasięgu piaskowcowych stoliw polskiej części Gór Stołowych. Na podstawie uzyskanych wyników zaproponował nowatorską koncepcję niekatastrofalnego rozpadu przykrawędziowych partii płaskowyżów. Zakłada ona kluczową rolę podpowierzchniowego wyprowadzania produktów rozpadu skały poza płytę piaskowca, co w długiej skali czasu prowadzi do dezintegracji ścian skalnych i rozwoju tzw. rzeźby ruinowej. W ostatnich latach badaniami tego typu zjawisk objął obszary o analogicznej budowie geologicznej w Czechach, Niemczech i w Anglii. To właśnie na ich terenie realizuje najnowszy projekt badawczy pn. Q-MESA | Mechanizmy Ewolucji Obszarów Piaskowcowych, Centralna i Zachodnia Europa. W kolejnych latach, wraz z zespołem badawczym, będzie starał się stwierdzić, czy badane obszary rozwijają się przy współudziale procesów krasowych a także kiedy i w jakich warunkach środowiskowych ich niszczenie zachodziło najbardziej wydajnie.

(fot. Kacper Jancewicz)

Filip Duszyński

Dyscyplina historia

Dr Michał Halamus jest asystentem w Instytucie Historycznym na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych.

Jest historykiem starożytności i epigrafikiem. Swoją rozprawę doktorską „The Bosporan Kingdom and Rome” obronioną w 2020 r., napisał w ramach programu „Międzynarodowe Projekty Doktoranckie” FNP, studiując na uniwersytetach w Liverpoolu, Sankt Petersburgu i Wrocławiu. W ostatnich latach odbył szereg staży i wizyt studyjnych w Berlinie, Oksfordzie, Atenach, Moskwie i Monachium. Tę ostatnią w Kommission für Alte Geschichte und Epigraphik w ramach pozyskanego Gerda-Henkel, Elise und Annemarie-Jacobi-Stiftung. Od 2020 r. kieruje własnym projektem NCN Preludium „Kształtowanie się sytuacji politycznej w Królestwie Bosporańskim: greckie i nie-greckie elity w świetle badań ilościowych i jakościowych”. Jedną z jego ostatnich publikacji jest rozdział „The Epigraphic curve in the Northern Black Sea region: a case study from Chersonesos and the Bosporan Kingdom” (Routledge, 2021).

Zainteresowania badawcze doktora Michała Halamusa koncentrują się wokół historii starożytnych miast greckich i Królestwa Bosporańskiego położonego na północnych wybrzeżach Morza Czarnego. Znajdujące się we wschodniej części Krymu i na Półwyspie Tamańskim królestwo, było państwem zróżnicowanym etnicznie i kulturowo. Grecy, lokalne plemiona, koczownicze ludy z irańskiej grupy językowej, dynastia rządząca szczycąca się swoim achemenidzkim pochodzeniem, a w końcu i Rzymianie – wszystkie te grupy funkcjonowały razem przez setki lat tworząc pod wieloma względami odrębną kulturę bosporańską. Obecnie, badania doktora Halamusa skupiają się na inskrypcjach i monetach z regionu czarnomorskiego, których owocem będą artykuły i monografia poświęcona takim zagadnieniom jak: dobroczynność elit greckich (euergetyzm), chronologia władców Bosporu oraz funkcjonowanie królestwa w ramach rzymskiego systemu imperialnego z uwzględnieniem teorii „długiego trwania” i „centrum-peryferii”.

M. Halamus

Dyscyplina nauki chemiczne

Dr Karolina Hurej jest adiunktem w Zakładzie Chemii Organicznej na Wydziale Chemii.

Odbyła staż naukowy w Institut de Science et d’ingénierie Supramoléculaires w Strasburgu. Jest współautorką 10 publikacji naukowych, w tym uhonorowanej okładką publikacji w Nature Catalysis (z badań prowadzonych w czasie stażu). Została laureatką Stypendium START (2018) Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej oraz Stypendium Ministra dla Młodych, Wybitnych Naukowców (2019). Od 2020 roku koordynuje cotygodniowe Seminaria Wydziałowe Wydziału Chemii, w ramach których naukowcy z całego świata wygłaszają zdalnie wykłady dla Społeczności Wydziału.

Po powrocie ze stażu rozpoczęła pracę nad nową tematyką, która łączy doświadczenia uzyskane w czasie studiów doktorskich (chemia koordynacyjna i reaktywność porfirynoidów) z wiedzą z obszaru katalizy, zdobytą w czasie stażu naukowego i właśnie na te badania uzyskała finansowanie w ramach grantu SONATA (NCN).

Głównym obszarem jej zainteresowań jest opracowanie metodologii do selektywnej i bezpośredniej funkcjonalizacji wiązań C−H w prostych związkach organicznych, takich jak alkany. Ze względu na wszechobecność motywu alkanowego w produktach naturalnych i wielu powszechnych blokach syntetycznych bardzo użyteczna byłaby możliwość bezpośredniej funkcjonalizacji cząsteczek, zawierających wiele podobnych wiązań C−H, co obecnie stanowi jedno z głównych wyzwań katalizy. Mogłoby to umożliwić łatwą modyfikację wielu istniejących leków lub innych biologicznie aktywnych związków, a także tworzenie nowych aktywnych składników farmaceutycznych.

Hurej Karolina

Dyscyplina nauki fizyczne

Dr Karolina Idczak jest adiunktem w Instytucie Fizyki Doświadczalnej, na Wydziale Fizyki i Astronomii.

Jej praca naukowa dotyczy badań z zakresu fizyki ciała stałego, a dokładniej właściwości fizyko-chemicznych warstw przypowierzchniowych różnych materiałów. Prowadzi zarówno badania własne, jak i współpracuje z innymi grupami naukowymi. Jest autorką i współautorką 15 publikacji naukowych. Bierze udział w konferencjach międzynarodowych. W ramach obowiązków dydaktycznych przez pięć lat sprawowała funkcję opiekuna I Pracowni fizycznej, jak również aktywnie uczestniczyła w Kiermaszu Fizycznym organizowanym przez WFA w ramach Dolnośląskiego Festiwalu Nauki.

Dr Karolina Idczak o swoich badaniach: „Grafen jest jednym z najbardziej obiecujących materiałów aplikacyjnych odkrytych w ostatnich latach. Charakteryzujące ten materiał unikalne właściwości, takie jak m.in. duża ruchliwość nośników ładunku elektrycznego, wysoka odporność chemiczna i mechaniczna powodują ogromne zainteresowanie w wykorzystaniu grafenu do budowy precyzyjnych urządzeń elektronicznych. Ważnym elementem prowadzonych badań jest scharakteryzowanie różnych technik wzrostu grafenu wraz z ich potencjalnym zastosowaniem.

Jedną ze znanych technik otrzymywania grafenu jest proces wygrzewania kryształów węglika krzemu (SiC) w temperaturze desorpcji atomów krzemu. Węglik krzemu jest półprzewodnikiem charakteryzującym się szeroką przerwą wzbronioną, wysokim polem przebicia, odpornością na wysokie temperatury i pole radioaktywne. Połączenie tych dwóch materiałów w jeden układ jest wysoce korzystne z punktu widzenia potencjalnych zastosowań. Kolejną ważną kwestią w temacie zwiększenia funkcjonalności grafenu jest wykorzystanie procesu interkalacji, w którym atomy umieszczane są pomiędzy warstwy grafenowe. W przypadku interakcji na grafityzowanych kryształach SiC, możliwe jest oddzielanie kolejnych warstw grafenowych, a co za tym idzie formowanie nowych struktur o unikalnych właściwościach.”

Celem pracy naukowej dr Idczak jest wytwarzanie oraz określenie właściwości układów grafen/metal/SiC utworzonych poprzez interkalację wybranych pierwiastków pod warstwy grafenowe na powierzchni kryształu 4H-SiC(0001). Badania dotyczą zarówno wytwarzania grafenu, adsorpcji metali, jak i ustalenia optymalnych parametrów do zajścia procesu interkalacji. Uzyskane wyniki dotyczące składu chemicznego, koncentracji atomowej oraz formowanych struktur, jak i odporności otrzymanych układów na wysoką temperaturę pozwoliły na wyróżnienie stabilnych struktur, dla których interkalacja jest procesem nieodwracalnym, jak i takich, które ulegają zniszczeniu po poddaniu ich działaniu wysokiej temperatury.

Karolina Idczak

Dyscyplina inżynieria biomedyczna

Dr Anna Kocyła jest adiunktem w Zakładzie Chemii Biologicznej Wydziału Biotechnologii.

Doktor nauk ścisłych i przyrodniczych w dyscyplinie nauki biologiczne. Obroniła z wyróżnieniem pracę doktorską pt. „Charakterystyka oddziaływania międzybiałkowego kompleksu koreceptora CD4 z kinazą tyrozynową Lck zależnego od jonów Zn2+”. Do jej zainteresowań badawczych należy głównie homeostaza jonów cynku, komórkowa rola jaką pełnią białka cynkowe oraz możliwości wykorzystania metod chemicznych do obserwacji zjawisk biologicznych. Autorka cytowanych ponad sto razy prac naukowych w czasopismach z listy filadelfijskiej oraz uczestniczka wielu międzynarodowych konferencji naukowych. Zdobywca tytułu „The Metallomics Young Investigator’s Award 2019”. Kierownik grantu Preludium finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki oraz stypendystka programu Etiuda, w ramach którego uzyskała możliwość wyjazdu zagranicznego do Instytutu Immunologii Uniwersytetu Klinicznego w Aachen.

Doktor Kocyła realizowała multidyscyplinarne projekty badawcze wymagające wiedzy zarówno z chemii analitycznej, organicznej i bionieorganicznej, jak i biologii molekularnej oraz immunologii. Wiedzę zebrała pracując także w grupach badawczych w branży farmaceutycznej i biotechnologicznej. Zdobyte doświadczenie uczyniło dr Kocyłę jednym z nielicznych ekspertów w interakcjach białko-białko z udziałem jonów Zn2+.

Joanna Kocyła

Dyscyplina nauki biologiczne

Dr Krzysztof Kolenda jest adiunktem w Zakładzie Biologii Ewolucyjnej i Ochrony Kręgowców na Wydziale Nauk Biologicznych.

Zawodowo interesuje się przede wszystkim herpetofauną, czyli płazami i gadami, a jego aktualne projekty w tym zakresie są związane m.in. z występowaniem płazów na terenach zurbanizowanych, chorobami płazów w Polsce, oraz obcymi gatunkami w polskiej herpetofaunie. W ramach grantu NCN Preludium zajmuje się również badaniem stabilności systemów genetycznych żab zielonych. Poza płazami i gadami, w kręgu jego zainteresowań leży problem zaśmiecania środowiska. Przede wszystkim skupia się na wpływie masowo zalegających w lasach butelek i puszek po napojach na małe zwierzęta, które traktują je jak potencjalne schronienie czy stołówkę, ale wejście do takiego pojemnika najczęściej kończy się dla nich śmiercią.

Dr Krzysztof Kolenda

Dyscyplina matematyka

Dr Tomasz Rzepecki jest adiunktem w Zakładzie Algebry i Teorii Liczb w Instytucie Matematycznym Uniwersytetu Wrocławskiego.

Stypendysta programu Etiuda Narodowego Centrum Nauki oraz Lady Davis na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie.Ma publikacje w bardzo dobrych czasopismach logicznych, takich jak Journal of Mathematical Logic i Journal of Symbolic Logic.Naukowo zajmuje się teorią modeli, gałęzią logiki matematycznej, oraz jej związkami z dynamiką, topologią, deskryptywną teorią mnogości i kombinatoryką. Bada „definiowalne” własności bardzo dużych struktur matematycznych i powiązane z nimi klasyczne obiekty matematyczne, w szczególności powstające z przekształceń zachowujących strukturę, jak również przeliczalne struktury powstające jako tzw. granice Fraissego struktur skończonych lub skończenie generowalnych (takich jak grafy, drzewa, ciała skończone, przestrzenie liniowe), a także „dynamiczne” własności tychże (związane z działaniami grup automorfizmów lub innymi, naturalnymi w tym kontekście, działaniami grupowymi i półgrupowymi).

Tomasz Rzepecki

Dyscyplina nauki medyczne

Dr Marcin Szafran jest adiunktem w Zakładzie Mikrobiologii Molekularnej na Wydziale Biotechnologii.

„Bakterie to niezwykle zróżnicowania pod względem genetycznym grupa mikroorganizmów, pośród których gatunki należące do rodzaju Streptomyces są jednymi z najbardziej morfologicznie złożonych, przypominając w budowie komórkowej proste grzyby nitkowate. Te naturalnie występujące w glebie bakterie, ze względu na wiele nietypowych cech tj. liniowa organizacja chromosomu, złożony cykl życiowy, obejmujący tworzenie zarodników, a także skomplikowany system regulacji procesów komórkowych, stanowią niezwykle interesujący model badawczy. Ponadto, jako producenci szeregu metabolitów wykorzystywanych przez człowieka jako antybiotyki, immunosupresanty, leki przeciwnowotworowe oraz przeciwgrzybicze, rodzaj Streptomyces wykazuje duży potencjał nie tylko czysto poznawczy, lecz również aplikacyjny.

Produkcja metabolitów wtórnych jest u Streptomyces silnie związana z momentem przejścia między typowym wzrostem wegetatywnym, a wytwarzaniem zarodników (sporulacją). Jednak mechanizmy zawiadujące ekspresją genów metabolizmu wtórnego i korelujące ich produkcję ze wzrostem sporulacyjnym, są wciąż słabo poznane.

W Zakładzie Mikrobiologii Molekularnej naukowcy wykazali, że moment przejścia między wzrostem wegetatywnym, a sporulacyjnym jest u Streptomyces związany z ogromnymi zmianami w organizacji chromosomu, na skalę nieopisywaną dotąd u innych gatunków bakterii. Co ciekawe, lokalizacja genów związanych z produkcją metabolitów wtórnych w specyficznych, wysoce ustrukturyzowanych regionach chromosomu Streptomyces, wskazuje, że sama struktura przestrzenna chromosomu stanowić może istotny element regulatorowy, zawiadujący włączaniem lub wyłączaniem określonych grup genów w komórce.”

Prace doktora Marcina Szafrana skupiają się przede wszystkim na wyjaśnieniu mechanizmów molekularnych związanych z regulacją organizacji chromosomu Streptomyces i powiązaniem tych zmian z funkcjonowaniem komórki, kontrolą ekspresji genów oraz produkcją metabolitów wtórnych o potencjale aplikacyjnym.

Marcin Szafran

Dyscyplina literaturoznawstwo

Dr Mateusz Świetlicki jest adiunktem w Zakładzie Literatury i Kultury Amerykańskiej Instytutu Filologii Angielskiej Uniwersytetu Wrocławskiego oraz współzałożycielem i członkiem rady programowej Centrum Badań Literatury dla Dzieci i Młodzieży.

Jest laureatem wielu prestiżowych stypendiów, w tym Komisji Fulbrighta, Fundacji Kościuszkowskiej, Uniwersytetu Harvarda, Kijowskego Uniwersytetu Narodowego im. Tarasa Szewczenki oraz Internationale Jugendbibliothek. Dr Świetlicki jest autorem ponad sześćdziesięciu prac naukowych, w tym monografii oraz licznych artykułów, które ukazały się w polskiej i międzynarodowej prasie naukowej. Swoje badania prezentował na blisko siedemdziesięciu konferencjach (m.in. w USA, Kanadzie, Chile, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Ukrainie). Pełni funkcję zastępcy redaktor naczelnej czasopisma Filoteknos oraz jest członkiem zespołu redakcyjnego serii „Children’s Literature, Culture, and Cognition” wydawnictwa John Benjamins Publishing. Jego zainteresowania badawcze obejmują literaturę dziecięcą i młodzieżową, jak również szeroko rozumianą kulturę popularną i film. Dr Świetlicki jest przedstawicielem Childhood & Youth Network międzynarodowej organizacji Social Science History Association oraz członkiem wielu innych organizacji, m.in. Memory Studies Association i International Research Society for Children’s Literature. W roku 2021 pełnił rolę jurora w konkursie Książka Roku Polskiej Sekcji IBBY. Obecnie pracuje nad książką habilitacyjną poświęconą pamięci następnego pokolenia we współczesnej ukraińsko-kanadyjskiej prozie historycznej dla dzieci (1991-2021), w której pokazuje, że opowiadając wyparte, nieopowiedziane historie i zwracając uwagę na zbudowaną na traumatycznych doświadczeniach pamięć następnego pokolenia o środkowo-wschodnioeuropejskim dziedzictwie, autorzy kanadyjskiej literatury dziecięcej próbują nie tylko przepracować diasporyczne traumy, ale także potencjalnie wpisać je w krajobraz północnoamerykańskiej pamięci zbiorowej i kulturowej.

Mateusz Świetlicki