Strona używa plików cookies więcej

M-Ś

Theodor E. Madey (1937-2008)
fizyk i chemik, profesor Uniwersytetu Stanowego New Jersey w Rutgers

wnioskodawca: Wydział Fizyki i Astronomii
nadanie tytułu: 11 czerwca 2003
promocja: 10 marca 2004
promotor: prof. Antoni Ciszewski

Profesor Theodor Eugene Madey urodził się 24 października 1937 w Wilmington (zmarł 27 lipca 2008 roku). Wykształcenie akademickie odebrał w Baltimore , początkowo w Loyola College, następnie na Uniwersytecie Notre Dame, gdzie w 1963 uzyskał doktorat z nauk fizycznych. W 1965 został członkiem kadry naukowej Narodowego Biura Standardów w Gaithersburg (stan Maryland). W 1978 został zastępcą kierownika Oddziału Nauki o Powierzchnia, trzy lata później kierownikiem Zakładu Struktury i Kinetyki Powierzchni. W 1983 został samodzielnym pracownikiem naukowym tego ośrodka. W 1988 został mianowany profesorem na Uniwersytecie w Rutgers oraz dyrektorem Laboratorium Modyfikacji Powierzchni. Prowadził zajęcia z fizyki i chemii.

Prace Profesora Theodora E. Madeya dotyczyły przede wszystkim procesów fizycznych i chemicznych zachodzących na atomowo czystych monokrystalicznych powierzchniach wielu materiałów przy użyciu metod ultrawysokiej próżni. Badane przez niego zjawiska to m.in. adsorpcja fizyczna, chemisorpcja, zarodkowanie i wzrost ultracienkich filmów metalowych, struktura i morfologia powierzchni, reakcje i kataliza na powierzchniach, emisja elektronów, rozpraszanie jonowe oraz oddziaływanie elektron – ciało stałe.

Joël Monéger (ur. 1945)
prawnik, profesor Uniwersytetu Paris-Dauphine

wnioskodawca: Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii
nadanie tytułu: 29 kwietnia 2015
promocja: 21 kwietnia 2016
promotor: prof. Krzysztof Wójtowicz

Profesor Joël Monéger urodził się 3 lipca 1945 roku w Saumur we Francji. Studia ukończył w Poitiers, w Paryżu oraz w Londynie. Tytuł magistra ekonomii i finansów uzyskał w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu. Był visiting student na Uniwersytecie King’s College w Londynie. Tytuł doktora nauk prawnych uzyskał na Uniwersytecie Paris-1 w Paryżu. W 1988 roku uzyskał tytuł professeur agrégé. Początkowo związany był z Uniwersytetem w Orleanie we Francji), gdzie kierował centrum badawczym prawa gospodarczego oraz dziekana Wydziału Prawa i Ekonomii (1998-2001). W 2002 roku przeniósł się na Uniwersytet Paris-Dauphine. W latach 2003-2012 pełnił funkcję kierownika Instytutu Prawa Dauphine i Centrum Badawczego Prawa.

Profesor Monéger jest członkiem paryskiego Société de Législation Comparée, Academic Society for Competition Law (ASCOLA) oraz Association Internationale de Droit Économique (AIDE).

Profesor Joël Monéger jest uznanym specjalistą z zakresu prawa gospodarczego i porównawczego. Jego zainteresowania naukowe dotyczą europejskiego prawa konkurencji, prawa porównawczego, prawa konstytucyjnego, prawa upadłościowego, prawa finansowego i prawa handlowego, zwłaszcza zagadnienia dotyczące przedsiębiorstwa oraz najmu handlowego.

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor Joel Moneger

Shūji Nakamura (ur. 1954)
fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 2014 roku, profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego w Santa Barbara

wnioskodawca: Wydział Fizyki i Astronomii
nadanie tytułu: 25 marca 2015
promocja: 17 września 2015
promotor: prof. Detlef Hommel

Profesor Shūji Nakamura urodził się w 1954 roku na japońskiej wyspie Shikoku. Jest twórcą niebieskiej optoelektroniki i energooszczędnych diod świecących (LED).

Profesor Nakamura w 1979 roku ukończył studia na Uniwersytecie w Tokushimie. W tym samym roku rozpoczął pracę w Nichia Chemical Industries Ltd.. Rok 1988 spędził na Uniwersytecie stanowym Florydy, jako wizytujący naukowiec.

Po powrocie ze Stanów Zjednoczonych Nakamura prowadził badania nad związkami azotku galu (GaN). Jako pierwszy, w latach 1991-1993, wyhodował lnGaN o wysokiej jakości, który stanowi składową aktywną we wszystkich obecnych niebiesko-zielonych diodach LED. Bazując na tym osiągnięciu oraz na wynalazku przewodnictwa dziurowego w GaN na skalę przemysłową, w 1994 roku zaprezentował pierwsze niebieskie diody LED. W tym samym roku obronił pracę doktorską na uniwersytecie w Tokushimie. Dwa lata później wytworzył pierwszą diodę laserową w obszarze niebiesko-fioletowym. Osiągnięcia Nakamury nie zostały jednak doceniona przez Nichia Corporation, postanowił więc opuścić Japonię (1999) i został profesorem na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara (UCSB) w Stanach Zjednoczonych.

Profesor Shuji Nakamura bez wątpienia jest jednym z najwybitniejszych współczesnych wynalazców. W 2014 roku wspólnie z prof. lsamu Akasaki oraz prof. Hiroshi Amano otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki.

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor Shuji Nakamura

Włodzimierz Nykiel (ur. 1951)
prawnik, profesor Uniwersytetu Łódzkiego

wnioskodawca: Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii
nadanie tytułu: 27 stycznia 2016
promocja: 21 kwietnia 2016
promotor: prof. Wiesława Miemiec

Profesor Włodzimierz Nykiel urodził się w 1951 roku w Łodzi. Studiował prawo na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Od 2006 roku profesor zwyczajny. Kierownik Katedry Materialnego Prawa Podatkowego (od 2007), prodziekan (1994-1996) oraz dziekan (1996-2002) Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Przez dwie kadencje rektor Uniwersytetu Łódzkiego (2008-2012, 2012-2016).

Profesor Nykiel jest założycielem i kierownikiem Centrum Dokumentacji i Studiów Podatkowych w Łodzi. Przewodniczył Konferencji Rektorów Łódzkich Uczelni Publicznych, był wiceprzewodniczącym Konferencji Rektorów Uniwersytetów Polskich, zasiadał w prezydium Konferencji Akademickich Szkół Polskich oraz przewodniczył Komisji ds. współpracy międzynarodowej KRASP. Ponadto Profesor był m.in. członkiem Rady do Spraw Reform Ustrojowych Państwa przy Prezesie Rady Ministrów, sędzią Trybunału Stanu, Rady Społeczno-Gospodarczej i Społecznej Rady Skarbowości przy Ministrze Finansów oraz Rady Legislacyjnej. Przewodniczył Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego.

Profesor Włodzimierz Nykiel zajmuje się prawem podatkowym i prawem budżetowym. Prowadzi wykłady z prawa finansowego, prawa podatkowego i międzynarodowego prawa podatkowego.

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor Władysław Nykiel

Bohdan Paczyński (1940-2007)
astrofizyk, astronom, profesor Uniwersytetu Princeton

wnioskodawca: Wydział Fizyki i Astronomii
nadanie tytułu: 27 października 2004
promocja: 29 czerwca 2005
promotor: prof. Jerzy Jakimiec

Profesor Bohdan Paczyński urodził się 8 lutego 1940 w Wilnie (zm. 19 kwietnia 2007 w Princeton). Studiował astronomię na Uniwersytecie Warszawskim. Tam doktoryzował się (1964), habilitował (1967) i został profesorem (1979). Pierwsze zatrudnienie otrzymał na stanowisku asystenta technicznego w Obserwatorium Astronomicznym Uniwersytetu Warszawskiego (1959-1962). Następnie pracował w Instytucie Astronomii Polskiej Akademii Nauk, przekształconym w 1975 w Centrum Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika PAN w Warszawie (1962-1982). W 1982 związał się z Uniwersytetem w Princeton.

Profesor Paczyński był członkiem Polskiej Akademii Nauk, Międzynarodowej Unii Astronomicznej, Amerykańskiego Towarzystwa Astronomicznego, Brytyjskiego Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego, Polskiego Towarzystwa Astronomicznego oraz Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego. Zapraszany był przez czołowe amerykańskie i europejskie uniwersytety oraz obserwatoria astronomiczne, m.in. w Kalifornii, Kolorado, Jugosławii, Francji, we Włoszech, Wielkiej Brytanii, Japonii i Rosji.

Przedmiotem obserwacyjnych badań Profesora Bohdana Paczyńskiego były gwiazdy podwójne oraz polaryzacja i pochłanianie promieniowania w Galaktyce. Znane są także jego teoretyczne prace dotyczące ewolucji gwiazd oraz charakterystyki dysków akrecyjnych istniejących wokół tzw. zwartych obiektów (białe karły, gwiazdy neutronowe, czarne dziury) oraz w układach podwójnych. Jako jeden z pierwszych postulował tezę o kosmologicznych odległościach bursterów gamma. Zaproponował także wykorzystanie zjawiska mikrosoczewkowania grawitacyjnego w detekcji obiektów MACHO (Massive Compact Halo Objects) obecnych w halo Galaktyki.

Hans-Gert Pöttering (ur. 1945)
niemiecki polityk, europoseł, Fundacja Konrada Adenauera w Berlinie

wnioskodawca: Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii
nadanie tytułu: 23 października 2013
promocja: 8 maja 2014
promotor: prof. Janusz Trzciński

Hans-Gert Pöttering urodził się 15 września 1945 r. w Bersenbrück (Dolna Saksonia). Dorastał w trudnych latach powojennych i te doświadczenia życiowe wywarły duży wpływ na Jego późniejsze zaangażowanie na rzecz europejskiego pojednania. Studiował prawo, nauki polityczne i historię na uniwersytetach w Bonn i Genewie oraz w Nowym Jorku. W 1974 r. uzyskał stopień naukowy doktora, a w 1976 zdał państwowy egzamin prawniczy drugiego stopnia. W tym czasie z sukcesami łączył życie polityczne z pracą naukową na Uniwersytecie w Osnabrück, gdzie pracował do 1979 roku. Z czasem całkowicie poświęcił się aktywności politycznej. Od 1979 r. jest posłem do Parlamentu Europejskiego, a w latach 2007–2009 był jego przewodniczącym. Od 2009 r. jest także przewodniczącym Fundacji Konrada Adenauera.

Hans-Gert Pöttering jest przykładem człowieka i polityka będącego wiernym wyznawanym wartościom. Występował w obronie praw człowieka, niezależnie od tego czy były one naruszane w Czeczenii, Chinach, czy też w Guantanamo.

Za swoją działalność odznaczony został najwyższymi orderami i odznaczeniami przez wiele państw. W 2013 roku za wybitne zasługi w rozwijaniu stosunków polsko-niemieckich oraz działalność na rzecz integracji Polski z Unią Europejską nadany Mu został Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP. Hans-Gert Pöttering jest doktorem honoris causa uniwersytetów Opolskiego i Warmińsko-Mazurskiego oraz uniwersytetów w Rumunii, Korei, Chile i Turcji, jak również honorowym profesorem Uniwersytetu w Osnabrück.

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Hans-Gert Pöttering

Michael Oser Rabin (ur. 1931)
informatyk, profesor Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie i Uniwersytetu Harvarda

wnioskodawca: Wydział Matematyki i Informatyki
nadanie tytułu: 30 maja 2007
promocja: 13 lipca 2007
promotor: prof. Leszek Pacholski

Profesor Michael Oser Rabin urodził się 1 września 1931 roku we Wrocławiu. W wieku 3 lat wraz z rodziną wyemigrował do Palestyny. Studiował matematykę na Hebrajskim Uniwersytecie w Jerozolimie. Studia doktoranckie ukończył na Uniwersytecie Princeton i został członkiem Instytutu Badań Zaawansowanych w Princeton. W 1957 roku w IBM Research, wraz z Dana Scottem, przedstawił koncepcję niedeterministycznych mechanizmów, idei, która w przyszłości umożliwiła kolejne kroki w rozwoju informatyki – za te badania otrzymali Nagrodę Turinga. W 1958 roku związał się z Hebrajskim Uniwersytetem w Jerozolimie, gdzie został profesorem nadzwyczajnym i zwyczajnym. Kierował Instytutem Matematycznym, Katedrą Informatyki oraz pełnił funkcję rektora uczelni (1972-1975). Od 1981 roku był również profesorem informatyki na Uniwersytecie Harvarda.

Profesor Rabin jest członkiem Narodowej Akademii Nauk Stanów Zjednoczonych, Francuskiej Akademii Nauk, Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk, Amerykańskiego Stowarzyszenia Filozoficznego, Izraelskiej Akademii Nauk i Humanistyki oraz brytyjskiego Towarzystwa Królewskiego. Wykładał jako „visiting professor” m.in. na Uniwersytecie Yale w New Haven, Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, Uniwersytecie Paryskim, Instytucie Nauki Weizmanna w Rehovot.

Profesor Michael O. Rabin jest wybitnym uczonym w dziedzinie informatyki, zajmuje się kryptografią i bezpieczeństwem komputerowym. Jako współtwórca idei niedeterminizmu w teorii złożoności obliczeniowej przyczynił się do powstania jednego z siedmiu Problemów Milenijnych, najważniejszych pytań we współczesnej matematyce. Wprowadził pojęcie funkcji jednostronnej, pojęcia fundamentalnego dla kryptografii z kluczem publicznym, którego używa większość protokołów kryptograficznych wykorzystywanych w internecie. Wspólnie z Richardem Karpem opracował bardzo szybki algorytm wyszukiwania wzorca w tekście. Interesuje się bezpieczeństwem i zastosowaniem randomizacji w komputerach.

Fulvio Ricci (ur. 1948)
matematyk, profesor Scuola Normale Superiore w Pizie

wnioskodawca: Wydział Matematyki i Informatyki
nadanie tytułu: 26 października 2011
promocja: 1 października 2012
promotor: prof. Ewa Damek

Profesor Fulvio Ricci urodził się w 1948 roku. Ukończył prestiżową Scuola Normale Superiore w Pizie (1970), a w 1977 obronił doktorat na University of Maryland w USA. Początkowo pracował w Scuola Normale Superiore, następnie na Politechnice Turyńskiej. Po latach powrócił do swojej macierzystej uczelni w Pizie, gdzie pełnił funkcję prorektora oraz był dziekanem Wydziału Nauk Ścisłych.

Profesor Ricci jest członkiem Accademia delle Scienze di Torino i włoskiej Accademia Nazionale dei Lincei. Przewodniczył międzynarodowemu panelowi do spraw stypendiów postdoktoranckich w unijnym programie Human Capital and Mobility. Zasiadał w Komitecie Naukowym Narodowego Instytutu Matematyki we Włoszech, który zarządza funduszami na badania naukowe w matematyce.

Profesor Fulvio Ricci prowadzi intensywne badania naukowe w zakresie analizy harmonicznej na przestrzeniach Euklidesowych i grupach Liego. Opublikował 82 prace w czasopismach najwyższej rangi, wzbogacając istotnie współczesną matematykę. Wykładał w wielu uniwersytetach amerykańskich i europejskich, m.in. w Institute for Advanced Study w Princeton, Mathematical Sciences Research Institute w Berkeley, Ecole Normale Superieure w Paryżu oraz Universite de Paris VI i Paris 11 (Orsay).

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor Fulvio Ricci

Moshe (Murray) Rosman (ur. 1949)
historyk, badacz historii i kultury żydowskiej, profesor Uniwersytetu Bar Ilan w Izraelu

wnioskodawca: Wydział Filologiczny
nadanie tytułu: 27 kwietnia 2016
promocja: 15 listopada 2016
promotor: prof. Marcin Wodziński

Profesor Moshe Rosman urodził się 4 lipca 1949 roku. Pochodzi z polsko-żydowskiej rodziny zamieszkałej w Chicago, wywodzącej się z okolic Pińska. Studiował w Nowym Jorku psychologię na Uniwersytecie Columbia, a następnie judaistykę na Żydowskim Seminarium Teologicznym w Nowym Jorku. Dzięki znajomości języka polskiego i polskiej historii, w 1978 roku jako  pierwszy zachodni student przyjechał do Polski, by prowadzić badania nad dziejami Żydów w polskich zasobach archiwalnych. Wynikiem tych kwerend była praca doktorska „Lords’ Jews: Jews and Magnates in the Polish-Lithuanian Commonwealth” (1990).

Profesor Rosman w 1979 roku, w trakcie studiów, wyemigrował do Izraela i podjął pracę na Uniwersytecie Bar Ilan, z którym związany jest do dziś. Wykładał w wielu zagranicznych ośrodkach naukowych, m.in. na uniwersytetach w Toronto, Lipsku, Wilnie, Austin, Uniwersytecie Michigan, Uniwersytecie Solomona w Kijowie, Uniwersytecie Brandeisa, Uniwersytecie Pensylwanii, Uniwersytecie Północnej Karoliny, Yale i Uniwersytecie Wrocławskim.

Profesor Moshe Rosman jest obecnie jednym z najwybitniejszych żyjących izraelskich historyków i niewątpliwie największym żyjącym autorytetem w dziedzinie historii Żydów polskich. Jest też wieloletnim przyjacielem Polski, Wrocławia i Uniwersytetu Wrocławskiego.

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor Moshe Rosman

Henryk Samsonowicz (ur. 1930)
historyk, mediewista, profesor Uniwersytetu Warszawskiego

wnioskodawca: Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych
nadanie tytułu: 30 maja 2007
promocja: 1 października 2007
promotor: prof. Rościsław Żerelik

Profesor Henryk Samsonowicz urodził się 23 stycznia 1930 roku w Warszawie. Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim, z uczelnią tą związał dalszą karierę naukową. Zaraz po studiach zatrudniony został w Instytucie Historycznym. W 1954 roku uzyskał stopień doktora, habilitował się w 1960, tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1971, a profesorem zwyczajnym został w 1980. W Uniwersytecie Warszawskim był prodziekanem (1966-1969) i dziekanem Wydziału Historycznego (1969-1973), dyrektorem Instytutu Historycznego (1975-1978) oraz rektorem uczelni (1980-1981).

Profesor Samsonowicz jest członkiem wielu krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych, m.in. Akademii Europaea, Polskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności oraz Towarzystwa Historycznego. Aktywnie działał w NSZZ „Solidarność”, był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu, ministrem edukacji narodowej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego (1989-1991) oraz wiceprzewodniczący Komitetu Badań Naukowych (1991-1996).

Główny obszar badawczy Profesora Henryka Samsonowicza to średniowieczne i wczesnonowożytne dzieje Polski, prezentowane w kontekście środkowoeuropejskim, szczególnie dzieje miast, rzemiosło wiejskie, dzieje Hanzy i basenu Morza Bałtyckiego, skarbowość, historia gospodarcza, życie codzienne mieszczan, funkcjonowanie małych miasteczek.

Helmut Satz (ur. 1936)
fizyk, profesor Uniwersytetu w Bielefeld

wnioskodawca: Wydział Fizyki i Astronomii
nadanie tytułu: 28 maja 2014
promocja: 14 listopada 2014
promotor: prof. Krzysztof Redlich

Profesor Helmut Satz urodził się 13 kwietnia 1936 roku w Berlinie. Studiował fizykę na Stanowym Uniwersytecie w Michigan, doktoryzował się na Uniwersytecie w Hamburgu. Po doktoracie pracował w DESY w Hamburgu, na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, Uniwersytecie Helsińskim oraz w CERN w Genewie. Od roku 1971 profesor Wydziału Fizyki Teoretycznej na Uniwersytecie w Bielefeld oraz dyrektor Centrum Badań Interdyscyplinarnych (ZIF) w Bielefeld.

Profesor Satz był ekspertem oraz członkiem stałej grupy naukowców w CERN w Genewie oraz w BNL w USA. Należał m.in. do „Scientific Council” w DESY w Hamburgu oraz Centrum Superkomputerowego w Jülicht. Był także w grupie doradczej w Instytucie Teorii Fizyki Jądrowej w Seattle, członkiem europejskiej grupy programowej NUPEC oraz w panelu Fizyki Departamentu Energii (DOE) w USA.

Profesor Helmut Satz to światowej sławy fizyk, który wniósł wielki wkład w rozwój fizyki teoretycznej silnych oddziaływań w materii hadronowej. Autor licznych pionierskich publikacji wskazujących kierunki badań w fizyce silnych oddziaływań i ciężkich jonów. Wprowadził nowe spojrzenie na możliwości eksperymentalnej weryfikacji plazmy kwarkowo-gluonowej w zderzeniach ciężkich jonów. Sformułowanie Fizyki Statystycznej Kwantowej Chromodynamiki (QCD) na sieci (LQCD), współautorstwa Helmuta Satza, pozwoliło na zbadanie równania stanu gęstej materii jądrowej, jej struktury fazowej oraz określenie własności nowego stanu materii, tzw. plazmy kwarkowo-gluonowej.

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor Helmut Satz

Mark R. D. Seaward (ur. 1938)
botanik, biolog środowiska, profesor Uniwersytetu w Bradford

wnioskodawca: Wydział Nauk Przyrodniczych
nadanie tytułu: 28 stycznia 2004
promocja: 10 marca 2004
promotor: prof. Ewa Bylińska

Profesor Mark R.D. Seaward urodził się 10 sierpnia 1938 w Lincoln, w Anglii. Studiował botanikę i zoologię na Uniwersytecie w Birmingham oraz ekologię na Uniwersytecie w Nottingham. W 1972 doktoryzował się z filozofii na Uniwersytecie w Bradford, tam też uzyskał tytuł doktora nauk przyrodniczych (1982). Karierę zawodową rozpoczął początkowo na Uniwersytecie w Nottingham, a następnie w Bradford, gdzie został profesorem i z którym związał się aż do przejścia na emeryturę. Tam założył i kierował Wydziałem Nauk Środowiskowych oraz piastował wiele odpowiedzialnych funkcji. Prowadził wykłady dla studentów, nauczycieli oraz amatorów w ramach Uniwersytetu Otwartego i Centrum Edukacji Dorosłych z ekologii, biogeografii z systematyką, paleoekologii, biogeochemii, lichenologii, ekologii miasta i terenów przemysłowych, monitoringu skażeń środowiska i bioindykacji. Wykładał także na uniwersytetach w Oxford, Cambridge, Harvard, Lincoln, Manchester, Hong Kongu, Dublinie, Ulsterze i w Rosji.

Profesor Seaward jest członkiem licznych brytyjskich i międzynarodowych towarzystw naukowych, m.in. Brytyjskiego Towarzystwa Lichenologicznego, Japońskiego Towarzystwa Lichenologicznego, Towarzystwa Linneuszowskiego w Londynie oraz Polskiego Towarzystwa Botanicznego. Zasiada europejskich komisjach ds. ochrony środowiska, pracujących dla ONZ oraz jest ekspertem do ustalania standardów środowiskowych w Arabii Saudyjskiej.

Przedmiotem badań naukowych Profesora Marka Seawarda są głównie porosty, grzyby i mszaki oraz flora egzotycznych zakątków świata, a problematyka dotyczy ekologii we wszystkich jej aspektach, rozmieszczenia roślin i dynamiki zmian powodowanych antropopresją, biomonitoringu skażeń środowiska, a również historycznego wątku badań przyrodniczych.

Bernard Silvi (ur. 1946)
chemik, profesor Uniwersytetu Piotra i Marii Curie w Paryżu

wnioskodawca: Wydział Chemii
nadanie tytułu: 24 września 2014
promocja: 1 października 2015
promotor: prof. Zdzisław Latajka

Profesor Bernard Siivi urodził się 14 lipca 1946 roku w Paryżu. W 1967 roku uzyskał licencjat z chemii na paryskiej Sorbonie, a w 1975 roku doktorat z nauk fizycznych na Uniwersytecie Piotra i Marii Curie w Paryżu. Od 1987 roku aż do przejścia na emeryturę w 2010 roku był profesorem Uniwersytetu Piotra i Marii Curie w Paryżu.W latach 2002-2008 był dyrektorem Laboratorium Chemii Teoretycznej na tym uniwersytecie.

W 1998 roku wybrany został członkiem Europejskiej Akademii Nauki, Sztuki i Literatury w Paryżu. Wykładał na wielu uczelniach zagranicznych, m.in. w Turynie i Kalabrii we Włoszech, w Szwajcarii, w Granadzie i Oviedo w Hiszpanii, w Kanadzie.

Profesor Bernard Silvi jest wybitnym chemikiem teoretycznym, znanym, często cytowanym i cenionym ze swoich prac z zakresu chemii kwantowej układów molekularnych i ciała stałego. Głównym obszarem pracy badawczej Profesora są zagadnienia związane z analizą natury wiązań chemicznych. Innym oryginalnym wkładem prof. Silviego jest zaproponowanie teorii ewolucji wiązań wykorzystującej metodę ELF oraz teorię katastrof Thoma do opisu reakcji chemicznych.

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor Bernard Silvi

Javier Solana (ur. 1942)
polityk, dyplomata, fizyk, profesor Uniwersytetu Madryckiego

wnioskodawca: Wydział Nauk Społecznych
nadanie tytułu: 2 lipca 2003
promocja: 2 października 2003
promotor: prof. Teresa Łoś-Nowak

Francisco Javier Solana Madariaga urodził się 14 lipca 1942 w Madrycie. Studiował fizykę na Uniwersytecie Complutense w Madrycie. Po studiach kontynuował naukę na uczelniach holenderskich i brytyjskich oraz na kilku uniwersytetach amerykańskich. W 1970 uzyskał stopień doktora fizyki na Uniwersytecie Stanowym w Wirginii. W roku 1971 powrócił do Hiszpanii i został zatrudniony w nowo utworzonym Uniwersytecie Autonomicznym w Madrycie. W 1973 powierzono mu Katedrę Fizyki Ciała Stałego na Uniwersytecie Madryckim, gdzie został profesorem. Prowadził wówczas intensywne badania naukowe z zakresu pola powierzchni, w szczególności wzbudzeń elementarnych układów w stanie nadciekłym.

Javier Solana umiejętnie łączył pracę naukową z działalnością społeczno-polityczną, w szczególności polityką międzynarodową. Już jako student zaangażował się w opozycyjną działalność polityczną – zorganizował forum opozycji studenckiej zw. Tygodniem Odnowy Uniwersyteckiej. W kolejnych latach wstąpił do Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej (PSOE). W latach 1977-1995 był posłem do Zgromadzenia Konstytucyjnego.

W 1982  Javier Solana rozpoczyna karierę rządową. Kolejno jest ministrem kultury (1982-1988), rzecznikiem rządu (1985-1988), ministrem edukacji (1988-1992) oraz ministrem spraw zagranicznych (1992-1995). W latach 1995-1999 powierzono mu stanowisko sekretarza generalnego NATO. Po wygaśnięciu mandatu sekretarza generalnego NATO został wysokim przedstawicielem UE ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, a następnie sekretarzem generalnym Unii Zachodnioeuropejskiej.

Harry Eugene Stanley (ur. 1941)
fizyk teoretyk, profesor Uniwersytetu w Bostonie

wnioskodawca: Wydział Fizyki i Astronomii
nadanie tytułu: 28 stycznia 2004
promocja: 25 czerwca 2004
promotor: prof. Andrzej Pękalski

Profesor Harry Eugene Stanley urodził się 28 marca 1941 w Oklahoma City, USA. Ukończył fizykę na Wesleyan University w Middletown. Po uzyskaniu stypendium Fulbrighta, studiował przez rok biofizykę doświadczalną na Uniwersytecie w Kolonii. Doktorat z fizyki uzyskał na Uniwersytecie Harvarda (1967). Związał się z Instytutem Technologii w Massachusetts i został profesorem nadzwyczajnym. Od 1976 jest profesorem fizyki na Uniwersytecie w Bostonie. Jest także profesorem fizjologii w szkole medycyny oraz dyrektorem Centrum Badań nad Polimerami w tymże uniwersytecie.

Profesor Stanley jest członkiem wielu towarzystw naukowych, w tym USA National Academy of Sciences, Research in Materials Science, Biophysical Society, American Physical Society-Division of Biological Physics oraz Węgierskiego Towarzystwa Fizycznego. Wizytował na uczelniach w Paryżu, Pekinie i Seulu.

Zainteresowania naukowe Profesora Harrego Eugene Stanleya mają charakter interdyscyplinarny. Początkowo zajmował się teoretycznymi aspektami fizyki ciała stałego. Następnie, stosując zaawansowany aparat matematyczny współczesnej fizyki, ujawnia nieznane dotąd relacje i analogie w fizyce, biologii i ekonomii. Uzyskał znaczące wyniki teoretyczne dotyczące zachowania się wody. Napisał wiele prac nt. perkolacji i związków tego zagadnienia z fizyką polimerów. Jest pionierem w badaniach nad fraktalami, sposobami ich otrzymywania oraz ich związkami z fizyką. W latach 90. zainteresował się badaniem rytmu serca, jego analizą i możliwością wyznaczenia na tej podstawie korelacji istniejących w zapisie. Profesor zajmuje się także zastosowaniem metod fizyki statystycznej, m.in. analizy szeregów czasowych, do badania możliwych korelacji pomiędzy istniejącymi danymi dotyczącymi takich samych zagadnień jak kursy walut, indeksy giełdowe, powiązania podmiotów gospodarczych. Jest też autorem terminu „ekonofizyka”.

Andrzej Stelmachowski (1925-2009)
prawnik, polityk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego

wnioskodawca: Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii
nadanie tytułu: 24 listopada 2004
promocja: 30 września 2005
promotor: prof. Edward Gniewek

Profesor Andrzej Stelmachowski urodził się 28 stycznia 1925 w Poznaniu (zm. 6 kwietnia 2009 w Warszawie). Studia prawnicze rozpoczął na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim, a ukończył na Uniwersytecie Poznańskim. Tu rozpoczął karierę zawodową i uzyskał stopień doktora nauk prawnych (1950). Następnie przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, gdzie uzyskał stopień kandydata nauk (1956) i został docentem. W 1962 został przeniesiony do Wrocławia i powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1969 powrócił na Uniwersytet Warszawski, gdzie uzyskał tytuł profesora zwyczajnego (1973). Od 1970 prowadził również działalność dydaktyczną w ówczesnej filli UW w Białymstoku, gdzie pełnił funkcję dziekana Wydziału Administracyjno-Ekonomicznego (1975-1981). Przez wiele lat wykładał również na Uniwersytecie im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Profesor Stelmachowski działalność naukową łączył z działalnością polityczną, społeczną i publiczną. Zaangażował się w pracę resortu sprawiedliwości, był sędzią Sądu Powiatowego w Warszawie oraz członkiem Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego. W 1959 został oddelegowany do Ministerstwa Sprawiedliwości. Będąc osobą znaną z niezależnych i opozycyjnych poglądów, w sierpniu 1980 został zaproszony do Gdańska, gdzie był doradcą Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Od tego momentu związał się z ruchem „Solidarność”, pełniąc funkcję doradcy Lecha Wałęsy i kierowniczych gremiów NSZZ „Solidarność”. Należał do twórców i uczestników obrad Okrągłego Stołu. W pierwszych wolnych wyborach został wybrany do Senatu RP i objął stanowisko marszałka Senatu (1989-1991). W rządzie Jana Olszewskiego pełnił funkcję ministra edukacji narodowej (1991-1992).

Zainteresowania naukowe Profesora Andrzeja Stelmachowskiego obejmują prawo cywilne, prawo rodzinne, prawo gospodarcze oraz prawo rolne. Profesor nie stroni od dociekań naukowych dotyczących „styków” prawa prywatnego i prawa publicznego. Profesor jest twórcą, uznanej w Polsce i świecie, szkoły prawa rolnego.

Fritz Stern (1926–2016)
historyk, profesor Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku

wnioskodawca: Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych
nadanie tytułu: 26 czerwca 2002
promocja: 16 listopada 2002
promotor: prof. Wojciech Wrzesiński

Profesor Fritz Stern urodził się 2 lutego 1926 Wrocławiu (zm. 18 maja w Nowym Jorku). W 1938 wraz z rodziną wyemigrował do USA i osiedlił się w Nowym Jorku. Studiował historię i socjologię w Columbia College oraz na Uniwersytecie Columbia, gdzie także doktoryzował się w roku 1953. Z Uniwersytetem Columbia w Nowym Jorku związał się aż do przejścia na emeryturę w roku 1996 i przeszedł w nim wszystkie szczeble kariery akademickiej. Był lektorem, instruktorem, docentem, profesorem nadzwyczajnym i profesorem zwyczajnym. Pełnił różne funkcje administracyjne, m.in. był rektorem uczelni w latach 1980-1983 i 1987-1988. Wykładał gościnnie na wielu uczelniach amerykańskich, brytyjskich, niemieckich, holenderskich i polskich.

Profesor Stern był członkiem Amerykańskiej Akademii Umiejętności w Bostonie, Niemieckiej Akademii Języka i Literatury w Darmstadt, Brandenburskiej Akademii Nauk w Berlinie i Amerykańskiego Towarzystwa Filozoficznego. Zasiadał w radach naukowych, komisjach doradczych i radach powierniczych wielu międzynarodowych instytucji zajmujących się badaniami i wydawnictwami naukowymi bądź finansowaniem sfery nauki. Był konsultantem do spraw niemieckich w Departamencie Stanu USA i doradcą ambasadora USA w Bonn.

Zainteresowania naukowe Profesora Fritza Sterna obejmują historię nowożytną Europy, przede wszystkim niemiecką kulturę polityczną XIX i XX wieku oraz liberalizm polityczny. Zajmuje się także problematyką współczesnego kształtu Niemiec, zagadnieniami zjednoczenia Niemiec, stosunkami między Niemcami a USA, rolą Niemiec w integrującej się Europie, procesem pojednania niemiecko-polskiego oraz biografistyką.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948-2002”)
doktor honoris causa Uniwersytetu Wroclawskiego Profesor Fritz Stern

Jerzy Strzelczyk (ur. 1941)
historyk, mediewista, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

wnioskodawca: Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych
nadanie tytułu: 27 marca 2013
promocja: 15 listopada 2013
promotor: prof. Rościsław Żerelik

Profesor Jerzy Strzelczyk urodził się 24 grudnia 1941 roku w Poznaniu. Studiował historię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Jego Mistrzem był prof. Gerard Labuda, ale kształcił się też pod okiem tak wybitnych mediewistów jak: Kazimierz Tymieniecki, Henryk Łowmiański czy Brygida Kürbis. Po studiach pozostał wierny swojej Almae Matris przez cały czas czynnej pracy naukowej, tu uzyskał stopień doktora (1968), doktora habilitowanego (1975), profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych (1984) i tytuł profesora zwyczajnego (1989).

Profesor Strzelczyk jest członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiej Akademii Nauk oraz Historische Kommission w Berlinie.

Badania naukowe Profesora Jerzego Strzelczyka cechuje wszechstronność zainteresowań, szacunek dla źródeł, interdyscyplinarność, szeroka erudycja i przyjazna dla czytelnika narracja. Koncentrują się wokół prezentowanych w kontekście środkowoeuropejskim wczesnośredniowiecznych dziejów Polski, dziejów średniowiecza europejskiego do końca XIII wieku, Słowiańszczyzny i państw barbarzyńskich, kultury intelektualnej, kartografii i geografii historycznej.

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor Jerzy Strzelczyk

Aleksander Szulc (1924–2012)
germanista, skandynawista, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego

wnioskodawca: Wydział Filologiczny
nadanie tytułu: 22 grudnia 2004
promocja: 28 stycznia 2005
promotor: prof. Stanisław Prędota

Profesor Aleksander Szulc urodził się 22 marca 1924 w Poznaniu. Studiował germanistykę i anglistykę na Uniwersytecie w Poznaniu.  W latach 1957-1958 przebywał na stypendium na szwedzkim Uniwersytecie w Uppsali, gdzie studiował języki nordyckie. Studia te kontynuował w latach 1959-1960 na Uniwersytecie Islandzkim w Rejkiawiku. Na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu otrzymał doktorat (1959), habilitację (1964) oraz został docentem w Katedrze Języków Germańskich. Swoją karierę akademicką związał z Uniwersytetem Jagiellońskim – w 1971 został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Filologii Niemieckiej, a w 1977 profesorem zwyczajnym i dyrektorem Instytutu Filologii Germańskiej.

Profesor Szulc był członkiem Saskiej Akademii Nauk w Lipsku, Polskiej Akademii Umiejętności, Towarzystwa Przyjaciół Nauki w Poznaniu, Polskiego Towarzystwa Językoznawczego, Linguistic Society of America, Niederdeutscher Sprachverein, Internationale Vereinigung für germanistische Sprach- und Literaturwissenschaft, Institut für Deutsche Sprache oraz Stowarzyszenia Germanistów Polskich.

Profesor Aleksander Szulc był badaczem języka niemieckiego oraz szwedzkiego.  Jego zainteresowania naukowe skupiły się początkowo nad badaniem wymierających dialektów języka niemieckiego na terenie Warmii, by następnie skoncentrować się nad diachronicznymi, synchronicznymi i porównawczymi badaniami języków północnogermańskich. Prowadził badania strukturalne nad gramatyką historyczną oraz historią języka niemieckiego. Następnie przeszedł do badań strukturalnych i konfrontatywnych nad fonetyką i fonologią współczesnego języka niemieckiego. Zainaugurował badania nad typologią języków germańskich, najpierw objął nimi języki północnogermańskie, następnie rozszerzył badania na wszystkie języki germańskie.

Florian Śmieja (ur. 1925)
poeta, tłumacz, badacz literatury hiszpańskiej, profesor Uniwersytetu Zachodniego Ontario w Kanadzie

wnioskodawca: Wydział Filologiczny
nadanie tytułu: 29 października 2014
promocja: 6 maja 2015
promotor: prof. Beata Baczyńska

Profesor Florian Śmieja urodził się w 1925 roku w Kończycach na Górnym Śląsku. Z końcem drugiej wojny światowej znalazł się w Szkocji jako żołnierz I Korpusu Polskiego. Następnie przedostał się do Irlandii, gdzie studiował filologię angielską i hiszpańską na University College w Cork. Równolegle studiował w londyńskim King’s College, uzyskując tytuł magistra filologii hiszpańskiej (1955) oraz stopień doktora (1962). W latach 1958-1963 wykładał język polski w London School of Economics, a po doktoracie wykładał literaturę hiszpańską na Uniwersytecie w Nottingham (1963-1969). W 1969 roku opuścił Wielką Brytanię i przeniósł się do Kanady, gdzie w 1970 roku został mianowany profesorem literatury hiszpańskiej w University of Western Ontario. Do przejścia na emeryturę (1991) kierował tam sekcją hiszpańską Department of Modern Languages and Literatures.

Profesor Florian Śmieja jest przedstawicielem angielskiej szkoły studiów hispanistycznych. Był uczniem Alexandra A. Parkera oraz Edwarda M. Wilsona, autorytetów w dziedzinie studiów nad literaturą i kulturą hiszpańskiego baroku.  Profesor wpisał się w reprezentowany przez nich nurt badań nad hiszpańskim konceptyzmem oraz dramaturgią hiszpańskiego Złotego Wieku. Charakterystyczny rys badań Profesora stanowi podejmowanie wątków komparatystycznych. Szczególną misja Profesora było wskazywanie na filiacje polskie w literaturze hiszpańskiej. Śledził ślady najwcześniejszych tłumaczeń i adaptacji hiszpańskiej literatury na język polski oraz polskich tematów w hiszpańskiej literaturze.

doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor Florian Śmieja