Strona używa plików cookies więcej

Cmentarz Grabiszyński

Orientacyjny plan cmentarza Grabiszyńskiego przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu (oprac. Zarząd Cmentarzy Komunalnych we Wrocławiu)

REKTORZY:

  • prof. Wojciech Wrzesiński (1934–2013) – historyk, znawca XIX- i XX-wiecznych dziejów Warmii i Mazur, autor wielu publikacji dotyczących historii UWr, rektor w latach 1990–1995 [p. 29, rz. 9];
  • prof. Witold Świda (1899–1989) – prawnik, pierwszy dziekan Izby Adwokackiej we Wrocławiu, rektor w latach 1959– 1962 [p. 32, al. 26 (2. od p. 24)].

FILOLODZY:

  • prof. Stanisław Bąk (1900–1981) – językoznawca i historyk języka, uznawany za najwybitniejszego znawcę dialektu śląskiego [p. 1A, gr. 88];
  • prof. Konrad Gajek (1931–1999) – germanista, badacz kultury i literatury okresu baroku, znawca problematyki Śląska, wicedyrektor Instytutu Filologii Germańskiej [p. 9U, rz. 2];
  • prof. Marian Jakóbiec (1910–1998) – slawista, znawca słowiańskich literatur i folkloru [p. 34, 25 pas od p. 26];
  • prof. Bronisław Kocowski (1907–1980) – historyk książki, bibliotekarz, przez wiele lat związany z Biblioteką Uniwersytecką m.in. jako jej wicedyrektor [p. 1, rz. 2 od ogrodzenia];
  • prof. Jerzy Krókowski (1898–1967) – filolog klasyczny, historyk literatury, prywatnie taternik [p. 13, rz. 9];
  • prof. Janina Ławińska-Tyszkowska (1934–2013) – specjalistka w zakresie filologii klasycznej i hellenistyki, prodziekan Wydziału Filologicznego [p. 27, rz. 19];
  • prof. Herbert Myśliwiec (1926–1998) – znawca antyku, współzałożyciel Klubu Inteligencji Katolickiej we Wrocławiu, wieloletni dyrektor Instytutu Filologii Klasycznej i Kultury Antycznej [p. 7, rz. 9 (2. od p. 49A)];
  • prof. Bogdan Pięczka (1935–2004) teoretyk literatury, dydaktyk i specjalista w dziedzinie genealogii [p. 53, rz. 5];
  • prof. Jan Piprek (1887–1970) – germanista, pionier, w 1945 r. kierował odbudową głównego gmachu UWr [p. 14, rz. 4];
  • prof. Stanisław Rospond (1906–1982) – językoznawca, jeden z najmłodszych pionierów polskiej nauki w powojennym Wrocławiu, niestrudzony animator życia naukowego i kulturalnego, zajmował się repolonizacją nazw miejscowych na tzw. Ziemiach Odzyskanych [p. 1A, gr. 89];
  • prof. Jan Trzynadlowski (1912–1995) – teoretyk i historyk literatury, wydawca oraz dyrektor i redaktor naczelny wydawnictwa Ossolineum, związany także z UWr [p. 1A, gr. 99];
  • prof. Hanna Wałkówska (1921–2013) – indolog, wybitna znawczyni literatury sanskryckiej, dziekan i prodziekan Wydziału Filologicznego oraz prorektor UWr [p. 2, rz. 10].

PRAWNICY:

  • prof. Szyja Bronsztejn (1923–1995) – ekonomista, historyk i statystyk, specjalista procesów demograficznych na Dolnym Śląsku po II wojnie światowej oraz zagadnień demograficznych ludności żydowskiej w Polsce [p. 50, rz. 1];
  • prof. Janina Dąbrowa (1931–1985) – prawniczka, wybitna znawczyni prawa cywilnego materialnego i procesowego [p. 9, rz. 13]; prof. Alfred Klein (1921–2001) – współtwórca wrocławskiego środowiska naukowego prawa cywilnego i handlowego, prodziekan [p. 13, rz. 14];
  • prof. Edmund Klein (1929–2011) – słynący z benedyktyńskiej dociekliwości i pracowitości prawnik zajmujący się tematami pomijanymi przez innych badaczy jak np. położenie prawne mniejszości polskich w Niemczech [p. 51, rz. 19];
  • prof. Kazimierz Orzechowski (1923–2009) – historyk państwa i prawa, dziekan Wydziału Prawa i Administracji i prorektor UWr [p. 47, rz. 21];
  • prof. Zofia Świda (1939–2011) – znawczyni prawa karnego procesowego [p. 32, al. 26 (2. od p. 24)];
  • prof. Seweryn Wysłouch (1900–1968) – historyk państwa i prawa, były prorektor Uniwersytetu Wrocławskiego związany wcześniej z Uniwersytetem Stefana Batorego w Wilnie i współorganizator Wystawy Ziem Odzyskanych we Wrocławiu w 1948 r. [p. 33, rz. 14].

HISTORYCY I ARCHEOLODZY:

  • prof. Zbigniew Bagniewski (1938–2002) – wieloletni dyrektor Instytutu Archeologii, nazywany przez współpracowników „Baca” [p. 4, rz. 16 (11. od p. 1)];
  • prof. Władysław Czapliński (1905–1981) – historyk, specjalista od dziejów XVII-wiecznej Polski, inicjator serii dużych monografii historycznych państw i narodów [p. 13, rz. 2];
  • prof. Juliusz Demel (1921–1991) – historyk szczególnie zainteresowany gospodarczą historią Krakowa i Śląska oraz dziejami Rumunii, członek senatu UWr [p. 37, rz. 13];
  • prof. Stefan Inglot (1902–1994) – historyk, współtwórca i organizator wrocławskiej szkoły historii gospodarczej, dziekan i prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego [p. 26, rz. 6];
  • prof. Julian Janczak (1932–1995) – historyk, kierownik Pracowni Atlasu Historycznego Śląska, zajmował się przede wszystkim charakterystyką środowiska przyrodniczego w aspekcie historycznym [p. 37A, rz. 22];
  • prof. Józef Leszczyński (1930–1975) – specjalista historii nowożytnej, gospodarczej i społecznej oraz historii Śląska, dyrektor Instytutu Historycznego [p. 41, rz. 11];
  • prof. Krystyn Matwijowski (1936–2017) – specjalista z zakresu historii nowożytnej Polski, parlamentaryzmu staropolskiego, historii Śląska i historii Kościołów, w latach 1978–1981 prodziekan, a w 1985 r. dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego, w latach 1990–1993 dyrektor Instytutu Historycznego [p. 7, rz. 2 od pola 49 A];
  • doc. dr hab. Adolf Nasz (1916–1973) – etnograf i archeolog, badacz tradycji kultury ludowej na Śląsku, związany także z ASP w Opolu i Instytutem Śląskim [p. 32, rz. 24 (1. od p.33)];
  • prof. Zofia Ostrowska-Kębłowska (1931–2010) – historyk sztuki, pierwsza dyrektor nowo powstałego Instytutu Historii Sztuki [p. 13, rz. 21];
  • prof. Leszek Wiatrowski (1930–1997) – historyk, wybitny znawca dziejów Śląska, badacz historii gospodarczej i społecznej [p. 41, rz. 14];
  • prof. Henryk Zieliński (1920–1981) – historyk, inicjator prac z cyklu „Polska myśl polityczna XIX i XX wieku”, dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego i członek prezydium Społecznego Komitetu Odbudowy Panoramy Racławickiej [p. 2, rz. 21].

BIOLODZY:

  • prof. Józef Buczek (1929–2006) – specjalista fizjologii roślin, twórca wrocławskiej szkoły mineralnego żywienia roślin, dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych [p. K, gr. 103];
  • doc. Zofia Kozikowska (1915–1997) – biolog, ichtiolog, pionierka Muzeum Przyrodniczego [p. 53, rz. 14];
  • prof. Krystyna Kukułczanka (1925–2014) – ogrodnik, botanik, specjalistka w zakresie m.in. upraw roślin tropikalnych, kierownik Ogrodu Botanicznego [p. 45A, rz. 9 (alejka)];
  • prof. Antoni Ogorzałek (1940–2010) – zoolog, embriolog, wybitny popularyzator wiedzy biologicznej [p. 34, rz. 20];
  • prof. Adam Wanke (1906–1971) – antropolog, twórca oryginalnego warsztatu metodycznego (tzw. metoda Wankego) otwierającego nowy etap w rozwoju antropologii etnicznej [p. 1, rz. 3 od ogrodzenia].

GEOGRAFOWIE I GEOLODZY:

  • doc. Stanisław Baranowski (1935–1978) – glacjolog, polarnik, założyciel uniwersyteckiej stacji polarnej na Spitsbergenie [p. 32, rz. 9];
  • prof. Tatiana Bocheńska (1934–2004) – hydrogeolog, współautorka „Słownika hydrogeologicznego” [p. 23, rz. 14];
  • prof. Jerzy Don (1928–2016) – geograf związany z UWr od 1946 r., najpierw jako student, a następnie od 1950 r. pracownik Katedry Geologii Ogólnej [p. 48A, rz. 18];
  • prof. Stefan Golachowski (1913–1974) – socjolog i geograf, twórca wrocławskiej szkoły geografii społecznej i osadnictwa, organizator m.in. Katedry Socjologii i wieloletni kierownik Zakładu Geografii Ekonomicznej [p. 41, rz. 1];
  • doc. dr Helena Leonhard-Migaczowa (1919–2005) geograf, współorganizatorka powojennej uniwersyteckiej geografii [p. 4, rz. 13 (8. od pola 12)];
  • prof. Władysław Migacz (1912–1980) – kartograf, współtwórca wrocławskiej szkoły kartografii, wieloletni kierownik Zakładu Kartografii Instytutu Geograficznego oraz dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych [p. 12, rz. 17 (11. od p. 4)];
  • doc. dr Leszek Pernarowski (1929–1980) – geograf, zajmował się m.in. metodami regionalizacji, opracowując nową matematyczną metodę regionalizacji, był autorem planów szczytów m.in. Gór Sowich [p. 32, rz. 4];
  • prof. Stanisław Szczepankiewicz (1914–1999) – geomorfolog, pionier Wrocławia, współorganizator i wieloletni dyrektor Instytutu Geograficznego [p. 10P, rz. 6];
  • prof. Andrzej Karol Teisseyre (1938–1991) – geolog, badacz Sudetów i prof. Henryk Teisseyre (1903–1975) – twórca tzw. wrocławskiej szkoły tektonicznej; jego imię nosi uniwersyteckie Muzeum Geologiczne [p. 8G, rz. 9; Henryk Teisseyre przeniesiony z cmentarza przy ul. Bujwida];
  • prof. Wojciech Walczak (1916–1984) – geograf, autor koncepcji fizyczno-geograficznego podziału Sudetów, dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych [p. 2, rz. 16].
  • prof. Józef Wąsowicz (1900–1964) – kartograf, współorganizator wrocławskiego Instytutu Kartografii, autor i redaktor wielu mp i atlasów [w 2016 r. ekshumowany i przeniesiony na cmentarz św. Rodziny przy ul. Smętnej we Wrocławiu].

CHEMICY:

  • prof. Jan Biernat (1909–1989) – specjalista z zakresu polarografii, autor teorii określanej mianem „równania Biernata” [p. 12, rz. 15 (9. od p. 4)];
  • prof. Józef Ziółkowski (1934–2008) – dyrektor Instytutu Chemii, współorganizator i pierwszy dziekan Wydziału Chemii oraz trzykrotny prorektor UWr [KIIC, 18].

MATEMATYCY:

  • prof. Janusz Jerzy Charatonik (1934–2004) – specjalista w zakresie topologii, ojciec pięciorga dzieci, z których wszystkie zostały matematykami lub informatykami [p. 24, rz. 16];
  • prof. Julian Perkal (1913–1965) – specjalista z dziedziny zastosowań matematyki w rolnictwie, dziekan, założyciel Polskiego Towarzystwa Biometrycznego [p. 33, rz. 12];
  • prof. Tadeusz Pytlik (1944–2006) – analityk, autor przełomowych prac z zakresu analizy harmonicznej [p. 2G, rz. 8];
  • prof. Czesław Ryll-Nardzewski (1926–2015) inicjator nowych kierunków badawczych w teorii miary, prawdopodobieństwa i analizie funkcjonalnej [p. 47, rz. 11];
  • prof. Jerzy Słupecki (1904–1987) – logik i matematyk, żołnierz AK, uczestnik akcji „Żegota” i Powstania Warszawskiego [p. 33, rz. 28 (1. zewn. od p. 25)].

FIZYCY I ASTRONOMOWIE:

  • prof. Władysława Nawrocka (1929–2011) – fizyk teoretyk zajmująca się teorią jądra atomowego a także fizyką statystyczną i teorią wielu ciał, na UWr pracowała niemal 50 lat [p. 34, rz. 1];
  • prof. Antoni Opolski (1913–2014) – dziekan Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego, prorektor UWr i rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu [p. 18, rz. 4];
  • prof. Bronisław Rozenfeld (1922–1990) –  fizyk przez większośc pracy zawodowej związany z Instytutem Fizyki Doświadczalnej UWr, współtwórca (wraz z prof. J. Wesołowskim) wrocławsko-opolskiej szkoły spektroskopii anihilacyjnej [p. 13, rz. 15];
  • prof. Jan Rzewuski (1916–1994) – fizyk-teoretyk, powstaniec warszawski [p. 27, rz. 25 (5. od p. 28)];
  • dr hab. Stanisław Szeligowski (1887–1966) – astronom specjalizujący się w zakresie m.in. mechaniki nieba [p. 33, rz. 20];
  • prof. Jan Wesołowski (1902–1982) – fizyk, specjalista na skalę światową w zakresie anihilacji pozytonów, organizator uniwersyteckiej pracowni fizyki jądrowej [p. 2, rz. 13].

PRZEDSTAWICIELE INNYCH DZIEDZIN:

  • prof. Stanisław Tync (1889–1964) – pedagog, historyk wychowania, organizator i wieloletni dyrektor Katedry Pedagogiki, twórca studiów pedagogicznych na UWr [p. 5, rz. 1].

Licencja Creative Commons Powyższy artykuł może być kopiowany i rozpowszechniany w ramach CC BY 2.0.