Strona używa plików cookies więcej

Cmentarz św. Wawrzyńca (ul. Bujwida)

Oprac. Adam Nadolny, Przemysław Tymków, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu

Uwaga! Podane w zapisach lokalizacyjnych rodzaje alei (główna, boczna, rzędowa) oznaczają kwatery a nie ścieżki. Aleje główne z reguły znajdują się na obrzeżach pól oznaczonych cyframi arabskimi, zaś aleje boczne i rzędowe znajdują się wewnątrz pól. Na orientacyjnym planie aleje boczne oznaczono jako AB, aleje rzędowe jako AR, zaś w wyjątkowych sytuacjach oznaczono także aleje głównej jako AG. Podany nr grobu jest numerem ewidencyjnym zgodnym z zapisem z ksiąg pogrzebowych.


REKTORZY:

  • prof. Alfred Jahn (1915–1999) – geograf, twórca wrocławskiej szkoły geomorfologicznej, pierwszy po wojnie Honorowy Obywatel Wrocławia, przewodniczący Społecznego Komitetu Odbudowy Panoramy Racławickiej, który doprowadził do jej wyeksponowania we Wrocławiu, rektor w latach 1962–1968, chlubną postawą zapisał się podczas wydarzeń marcowych w 1968 r. [p. 6, al. boczna, gr. 359];
  • prof. Jan Mozrzymas (1937–2006) – fizyk zajmujący się teorią symetrii w fizyce oraz problematyką harmonii w przyrodzie, założyciel funkcjonującego do dziś Studium Generale Universitatis Wratislaviensis, rektor w latach 1984–1987 [p. 9, al. główna, gr. 058];
  • prof. Jan Mydlarski (1892–1956) – antropolog, twórca koncepcji dziedziczenia grup krwi i założyciel Zakładu Antropologii PAN we Wrocławiu, rektor w latach 1951–1953; inicjator projektu pn. Zdjęcie Antropologiczne Polski, dzięki któremu Polska stała się najlepiej zbadanych pod względem antropologicznym krajem na świecie [p.3, al. główna, gr. 058].

FILOLODZY:

  • prof. Jerzy Kowalski (1893–1948) – filolog klasyczny, tłumacz i pisarz, organizator i dziekan Wydziału Humanistycznego oraz Instytutu Filologii Klasycznej, pionier UWr, prorektor w latach 1946–1947 [p. 1, al. główna, gr. 075];
  • prof. Andrzej Litwornia (1943–2006) – literaturoznawca, eseista, odkrywca włoskich śladów Mickiewicza, propagator kultury polskiej i polskiego dziedzictwa literackiego we Włoszech, realizator i współautor scenariusza polskiego filmu dokumentalnego „Herling – Fiołki w Neapolu (2003)” [p. 10, al. rzędowa];
  • prof. Tadeusz Mikulski (1909–1958) – filolog polski, historyk literatury, pisarz, popularyzator nauki, pionier i zasłużony twórca powojennej uniwersyteckiej polonistyki i animator życia kulturalnego we Wrocławiu, inicjator utworzenia Towarzystwa Miłośników Wrocławia; jego imię nosi m.in. Dolnośląska Biblioteka Publiczna [p. 1, al. główna, gr. 087];
  • dr Franciszek Pajączkowski (1905–1970) – historyk teatru, bibliotekarz, pierwszy dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu, wykładowca UWr [p. 1, al. główna, gr. 006];
  • prof. Bogdan Siciński (1931–2001) – filolog polski, językoznawca, badacz języka polskiego i języków słowiańskich [p. 5, al. główna];
  • prof. Bogdan Zakrzewski (1916–2011) – literaturoznawca, specjalista w zakresie XIX-wiecznych pieśni patriotycznych i rewolucyjnych oraz twórczości Aleksandra Fredry, to on przywiózł do Wrocławia słynny palec Fredry [p. 4, al. rzędowa, gr. 688 (piaskowcowa kolumna)].

PRAWNICY:

  • prof. Adam Chełmoński senior (1890–1959) – prawnik, adwokat i radca prawny, specjalista w dziedzinie prawa cywilnego i handlowego, poseł na Sejm II RP i wiceminister sprawiedliwości w latach 1937–1939, po wojnie we Wrocławiu wykładał na UWr i w Wyższej Szkole Handlowej (ob. Uniwersytet Ekonomiczny), której był rektorem w 1959 r., bratanek słynnego malarza Józefa Chełmońskiego [p. 8, al. główna, gr. 007];
  • prof. Andrzej Mycielski (1900–1993) – prawnik konstytucjonalista, dziekan Wydziału Prawa UWr w latach 1959–1960, członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Konstytucyjnego, wykładowca wielu uczelni [p. 2, al. rzędowa];
  • prof. Iwo Jaworski (1898–1959) – prawnik konstytucjonalista, po wojnie współorganizator, prodziekan i dziekan Wydziału Prawa na UWr, a wcześniej ostatni polski dziekan na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, współorganizator Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego [p. 3, al. główna, gr. 054];
  • prof. Konrad Nowacki (1946–2017) – specjalista w zakresie prawa administracyjnego i prawa ochrony środowiska, współzałożyciel Niemiecko-Polskiego Centrum Badawczego Prawa Publicznego i Ochrony Środowiska [*];
  • prof. Aleksander Patrzałek (1930–2005) – specjalista prawa konstytucyjnego i wyborczego, w latach 1974–1981 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UWr [p. 9, al. boczna];
  • prof. Kamil Stefko (1875–1966) – prawnik cywilista, rektor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (1933–1934), po wojnie orędownik utworzenia we Wrocławiu polskich szkół wyższych, organizator i pierwszy dziekan Wydziału Prawa i Administracji UWr, senior uniwersyteckich pionierów, pomysłodawca, współorganizator i pierwszy rektor (1946–1951) wrocławskiej Wyższej Szkoły Handlowej (ob. Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu) [p. 3, al. główna, gr. 063];
  • prof. Wincenty Styś (1903–1960) – prawnik, pionier ekonomii w powojennym Wrocławiu i zasłużony działacz społeczny żywo interesujący się problemami wsi i jej mieszkańców, autor koncepcji spółdzielni parcelacyjno-osadniczych na Dolnym Śląsku, współorganizator i rektor (1956–1959) wrocławskiej Wyższej Szkoły Handlowej (ob. Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu) [p. 3, al. główna, gr. 045].

HISTORYCY SZTUKI:

  • prof. Henryk Dziurla (1925–2012) – znawca sztuki baroku i problematyki konserwatorskiej, w latach 1952–1959 wojewódzki konserwator zabytków w Szczecinie, od 1967 r. związany z UWr, w latach 1987–1991 przewodniczący Wojewódzkiej Rady Ochrony Dóbr Kultury we Wrocławiu, autor m.in. kilku monografii artystycznych dotyczących zabytkowych obiektów UWr [p. 2, al. główna];
  • prof. Władysław Podlacha (1875–1951) – historyk sztuki, jeden z pierwszych polskich ikonologów, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, po wojnie związany z UWr, twórca i kierownik Katedry Historii Sztuki na UWr (1946–1951) [p. 4, al. główna];
  • prof. Mieczysław Zlat (1927–2014) – specjalista w zakresie historii sztuki XV–XVII wieku, prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego (1966–1969), kierownik Katedry Historii Sztuki (1973–1975, 1981–1985) i dyrektor Instytutu Historii Sztuki (1994–1996), współautor pierwszej powojennej syntezy dziejów sztuki Wrocławia, kustosz Muzeum Śląskiego we Wrocławiu [p. 2, al. rzędowa, gr. 324].

PSYCHOLODZY I PEDAGODZY:

  • prof. Mirosława Chamiec (Chamcówna) (1919–2000) – historyk oświaty, autorka m.in. licznych monografii szkół i placówek oświatowo-wychowawczych na Dolnym Śląsku, współzałożycielka Klubu Inteligencji Katolickiej we Wrocławiu, w jej mieszkaniu odbywały się tajne spotkania wrocławskich opozycjonistów oraz niezależne wykłady [p. 2, al. boczna, gr. 318];
  • prof. Zbigniew Skorny (1926–2012) – psycholog, autor podręczników i specjalista m.in. w dziedzinie psychologii wychowawczej, socjalizacji dzieci i młodzieży, a także samopoznania i samorozwoju, dyrektor Instytutu Psychologii i prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego [p. 6, al. boczna].

BIOLODZY I CHEMICY:

  • prof. Zofia Gumińska (1917–2006) – botanik, fizjolog roślin, pionierka upraw hydroponicznych w Polsce, kierownik Ogrodu Botanicznego (1958–1952), do którego wprowadziła hydroponiczną uprawę roślin, którą wcześniej stosowano jednie w prywatnych hodowlach szklarniowych; prof. Stefan Gumiński (1913–2005) – botanik, prodziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych, któremu światowy rozgłos przyniosły badania nad związkami humusowymi [p. 11, al. główna];
  • prof. Stanisław Chudoba (1906–1983) – wybitny zoolog związany z Uniwersytetem w latach 1945–1954, a później z Wyższą Szkołą Rolniczą we Wrocławiu [p. 6, al. główna];
  • prof. Tadeusz Krupiński (1930–2007) – antropolog, czterokrotny dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych UWr, nazywany „dziekanem dziekanów”, twórca wrocławskiej szkoły odtwarzania twarzy, dokonał m.in. rekonstrukcji twarzy jedynej kobiety zamordowanej w Katyniu, por. Janiny Lewandowskiej [p. 6, al. boczna; gr. 243];
  • prof. Helena Krzemieniewska (1897–1966) – biolog, pionierka i twórczyni mikrobiologii gleby, pracowała na UWr, w Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu oraz w Instytucie Botaniki PAN we Wrocławiu [p. 3, al. boczna];
  • prof. Stefan Macko (1899–1967) – przyrodnik, botanik i ekolog, dyrektor Ogrodu Botanicznego (1948–1963) i dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych, propagator idei ochrony przyrody, w 1959 r. doprowadził do utworzenia Karkonoskiego Parku Narodowego [p. 2, al. boczna, gr. 229];
  • prof. Wanda Mejbaum-Katzenellenbogen (1914–1986) – biochemiczka, profesor nauk medycznych, twórczyni wrocławskiej szkoły biochemicznej. Do 1946 r. działalność naukową i dydaktyczną prowadziła we Lwowie, a następnie pracowała na UWr i Akademii Medycznej (ob. Uniwersytet Medyczny). Wynalazła m.in. praktyczną i tanią turbidymetryczną metodę oznaczania białek z użyciem taniny, która umożliwiła pracę słabo wyposażonym klinicznym pracowniom analitycznym i naukowym (tzw. metoda wrocławska) [p. 2, al. boczna, gr. 379];
  • prof. Ewa Pilat (Pilatowa) z d. Neyman (1909–1945) – chemiczka związana przed wojną z Politechniką Lwowską, a od października 1945 z Wydziałem Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu; była żoną prof. Pilata zamordowanego na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie w 1941 r.; zmarła 21 listopada 1945 r., tuż po uruchomieniu wrocławskich uczelni, jej śmierć była pierwszą w nowo powstającym wrocławskim środowisku akademickim, była pierwszą polską uczoną, która po wojnie spoczęła na cmentarzu św. Wawrzyńca [p. 6, al. główna, gr. 497];
  • prof. Władysław Rydzewski (1911–1980) – zoolog, ornitolog, powstaniec warszawski i więzień obozów jenieckich, światowy autorytet w dziedzinie wędrówek ptaków, twórca wrocławskiej szkoły ornitologii, reorganizator i dyrektor Muzeum Zoologicznego i Katedry Ornitologii [p. 7, al. rzędowa, gr. 211];
  • prof. Jan Sarosiek (1929–2000) – botanik, specjalista m.in. w zakresie ekologii roślin, ekologii miasta, chemicznej ekologii roślin i radioekologii, w latach 1970–1980 najpierw zastępca a później dyrektor Instytutu Botaniki i Biochemii UWr [p. 8, al. główna];
  • prof. Wanda Stęślicka-Mydlarska (1907–2001) – antropolog, prodziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych w latach 1954–1957, autorka popularnonaukowych publikacji antropologicznych [p.3, al. główna, gr. 058].
  • dr Jadwiga Teleżyńska (1906–2001) – botanik, od 1948 r. związana z UWr, w latach 1950–1970 pełniła funkcję zastępcy kierownika Ogrodu Botanicznego [p. 1, al. rzędowa];
  • prof. Aleksander Tychowski (1900–1962) – technolog rolny, kierownik Katedry Technologii Rolniczej na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej w Dublanach. Przez wiele lat pamiętano, jak 21 września 1939 r. ocalił dowódcę frontu południowego gen. Kazimierza Sosnkowskiego, który po bitwie w Lasach Janowskich przedzierał się do Lwowa. Po wojnie odtworzył we Wrocławiu katedrę dublańską na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Wrocławskiego. Po powstaniu Wyższej Szkoły Rolniczej (ob. Uniwersytet Przyrodniczy) pełnił na uczelni wiele funkcji, w tym także rektora w latach 1955–1959 [p. 1, al. główna, gr. 90];
  • prof. Edward Zubik (1907–2000) – zoolog, współorganizator i dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych UWr, autor wielu fotografii zniszczonego wojną Wrocławia, pionier Wrocławia [p. 2, al. boczna].

GEOGRAFOWIE I GEOLODZY:

  • prof. Jerzy Kłapciński (1925–2001) – specjalista w dziedzinie stratygrafii, w latach 1982–1984 dyrektor Instytutu Nauk Geologicznych UWr, następnie do 1995 r. kierownik Zakładu Geologii Stratygraficznej w tym instytucie [p. 1, al. rzędowa];
  • prof. Józef Oberc (1918–2008) – nestor polskiej geologii we Wrocławiu, specjalista w badaniach tektoniki Sudetów, prodziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych w latach 1954–1955, a od 1961 do 1990 r. kierownik Zakładu Geologii Fizycznej [p. 1, al. główna (przy murze)];
  • prof. Jan Tomaszewski (1936–2017) – geograf, badacz problematyki hydrograficznej Sudetów i Polski południowo-zachodniej [*];
  • prof. Józef Zwierzycki (1888–1961) – inżynier górnik i geolog, badacz Archipelagu Malajskiego i Nowej Gwinei, pionier Wrocławia, po wojnie współtwórca wrocławskich uczelni, w latach 50. XX zainicjował badania geologiczne, które doprowadziły do odkrycia złóż miedzi w okolicy Lubina i Polkowic [p. 3, al. boczna, gr. 164].

FIZYCY i MATEMATYCY:

  • prof. Jan Klamut (1913–2013) – fizyk, specjalizujący się w teorii magnetycznych przemian fazowych oraz badaniach nadprzewodnictwa, w tym nadprzewodnictwa wysokotemperaturowego; dyrektor Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN (1984–1993), dyrektor Międzynarodowego Laboratorium Silnych Pól Magnetycznych i Niskich Temperatur (1993–2012); przewodnik sudecki, taternik i grotołaz. [p. 7, al. główna, gr. 062 (przy murze od strony Odry)];
  • prof. Bronisław Knaster (1893–1980) – matematyk i topolog, jeden z założycieli czasopisma matematycznego „Colloquium Mathematicum” i słynący z dużego poczucia humoru organizator tzw. knasterów, przyczynił się do powstania Wrocławskiej Drukarni Naukowej [p. 1, al. rzędowa, gr. 197];
  • prof. Ryszard Męclewski (1926–1999) – fizyk, prodziekan Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii; współtwórca polskiej szkoły fizyki powierzchni [p. 3, al. rzędowa];
  • prof. Stanisław Miękisz (1927–2017) – biofizyk związany z UWr, Uniwersytetem Przyrodniczym oraz Uniwersytetem Medycznym; w latach 1990–1994 był pierwszym przewodniczącym Rady Miejskiej Wrocławia [p. 1, al. boczna, gr. 618];
  • prof. Jan Nikliborc (1902–1991) – fizyk przed wojną związany z uczelniami lwowskimi, a po niej – z wrocławskimi, prodziekan Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii; współtwórca wrocławskiej szkoły fizyki doświadczalnej i szkoły fizyki powierzchni, inicjator budowy pierwszego w Polsce urządzenia do badania powierzchni ciała stałego metodą dyfrakcji powolnych elektronów [p. 4, al. rzędowa, gr. 857];
  • prof. Witold Wolibner (1902–1961) – matematyk, kierownik Katedry Mechaniki Teoretycznej Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii [p. 6, al. boczna].

LEKARZE MEDYCYNY I WETERYNARII:

  • prof. Zygmunt Albert (1908–2001) – lekarz patolog, badacz, historyk medycyny, autor wielu prac głównie z dziedziny onkologii, od 1945 r. związany z Wydziałem Lekarskim UWr, a później z Akademią Medyczną we Wrocławiu, którą kierował jako rektor w latach 1950–1954. W lipcu 1941 r. był jednym z naocznych świadków mordu profesorów lwowskich i członków ich rodzin na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie. Dzięki zebranym przez niego dokumentom i różnym relacjom powstało na ten temat szereg artykułów i publikacji jego autorstwa, m.in. książka „Kaźń profesorów lwowskich. Lipiec 1941” (1989) [p. 2, al. boczna, gr. 121];
  • prof. Henryk Beck (1896–1946) – z wykształcenia lekarz-położnik a z pasji także malarz, obrońca Lwowa w 1918 i 1920, od lutego 1946 r. kierował Kliniką Położnictwa i Chorób Kobiecych, jednak krótko, bo już pod koniec marca 1946 r. zmarł na zawał serca [p. 6, al. boczna, gr. narożny wraz z żoną dr Jadwigą Beck, także lekarzem];
  • prof. Mieczysław Romuald Cena (1908–1990) – lekarz weterynarii, twórca polskiej zoohigieny i metod fizykalnych pomiarów mikroklimatu pomieszczeń i bioklimatu, w pierwszych powojennych latach związany z UWr, później z Akademią Rolniczą we Wrocławiu, której był prorektorem. Był popularnym wśród studentów
    wykładowcą; współpracował z wieloma ośrodkami duszpasterskimi, w tym także z ks. Aleksandrem Zienkiewiczem oraz ks. Franciszkiem Blachnickim [p. 1, al. boczna, gr. 490];
  • prof. Ludwik Hirszfeld (1884–1954) – światowej sławy bakteriolog i immunolog, twórca polskiej szkoły immunologicznej oraz nowej dziedziny nauki – seroantropologii, współodkrywca teorii dziedziczenia grup krwi i autor współczesnych oznaczeń krwi (A, B, 0), organizator i pierwszy dziekan Wydziału Lekarskiego funkcjonującego w strukturze UWr do 1949 r.; 6 września 1945 r. wygłosił pierwszy polski wykład w powojennym Wrocławiu w ramach kursów przygotowawczych dla kandydatów na studia, pod koniec życia przez amerykańskich uczonych został nominowany do Nagrody Nobla; prof. Hanna Hirszfeld (1884–1964) – pediatra, współautorka pionierskiej metody leczenia choroby hemolitycznej przy pomocy wymiennej transfuzji krwi [p. 3, al. główna, gr. 47 (narożny tuz przy krzyżu)];
  • prof. Tadeusz Konopiński (1894–1965) – lekarz weterynarii, organizator i pierwszy dziekan Wydziału Rolniczego i Wydziału Medycyny Weterynaryjnej UWr, współorganizator studiów weterynaryjnych na UWr, później związany z Wyższą Szkołą Rolniczą (ob. Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu) [p. 6, al. główna, gr. 486];
  • prof. Waldemar Kozuschek (1930–2009) – niemiecki lekarz, absolwent medycyny na UWr, wybitny chirurg i historyk medycyny, doktor honoris causa i honorowy senator UWr, autor wielu publikacji dotyczących historii nauk medycznych we Wrocławiu, ambasador UWr głęboko zaangażowany w promocję UWr na terenie Niemiec [p. 7, al. główna, gr. 273];
  • prof. Tadeusz Owiński (1904–1995) – lekarz stomatolog, żołnierz AK, powstaniec warszawski i pionier Wrocławia, jeden z organizatorów życia naukowego w powojennym Wrocławiu, najpierw związany z Wydziałem Lekarskim UWr, a później przez wiele lat z Akademią Medyczną (ob. Uniwersytet Medyczny); społecznie prowadził niezwykle popularne w kraju kursy stomatologiczne dla lekarzy [p. 10, al. główna, gr. 058];
  • prof. Alfred Senze (1911–1993) – lekarz weterynarii, specjalista w dziedzinie położnictwa i patologii rozmnażania zwierząt, współorganizator powojennych studiów weterynaryjnych na Uniwersytecie, związany później z Wyższą Szkołą Rolniczą (ob. Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu) [p. 4, al. boczna, gr. 506].

ETNOGRAFOWIE:

  • prof. Józef Gajek (1907–1987) – etnograf i etnolog, twórca, długoletni kierownik naukowy i redaktor „Polskiego Atlasu Etnograficznego” oraz sekretarz generalny i prezes Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego [*];
  • prof. Lech Aleksander Godlewski (1905–1975) – etnograf i antropolog, po wojnie związany z Uniwersytetem Warszawskim, a od 1961 r. do śmierci z UWr, gdzie pracował w Katedrze Etnografii Ogólnej i Słowian, zakładając jedyną w Polsce Pracownię Etnografii Ludów Oceanii [*].

BIBLIOTEKARZE:

  • prof. Antoni Knot (1904–1982) – historyk i bibliotekarz, działacz społeczny, pierwszy uczony, który po wojnie przybył do Wrocławia (9 maja 1945 r.), zasłużony organizator i wieloletni dyrektor Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu (1945–1963) oraz dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu (1946–1949), jego zasługą było m.in. odnalezienie i sprowadzenie do Wrocławia ukrytych w czasie wojny przez Niemców wrocławskich zbiorów bibliotecznych i dóbr kulturalnych [p. 4, al. główna, gr. 286];
  • Jan Wageman (1895–1957) – pionier Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu, członek grupy rewindykacyjnej zabezpieczającej wywiezione i ukryte zbiory [p. 4, al. boczna];

PROFESOROWIE ZWIĄZANI Z POLITECHNIKĄ W OKRESIE POWOJENNEJ WSPÓLNOTY UCZELNI:

  • prof. Edward Sucharda (1891–1947) – chemik, prorektor Politechniki w okresie wspólnoty z Uniwersytetem [p. 2, al. główna, gr 188];
  • prof. Kazimierz Idaszewski (1878–1965) – specjalista budowy maszyn elektrycznych i elektrochemii; jako senior pionierów wrocławskich uczelni zainaugurował pierwszy powojenny rok akademicki na Uniwersytecie i Politechnice we Wrocławiu, wygłaszając 15 listopada 1945 r. pierwszy wykład [p. 3, al. główna, gr. 36].

PRZEDSTAWICIELE INNYCH DZIEDZIN, ZNANI ABSOLWENCI I INNE OSOBY ZWIĄZANE ZE ŚRODOWISKIEM AKADEMICKIM:

  • Anna Jasińska (1867–1957) – działaczka polonijna w przedwojennym Wrocławiu; do 1939 r. posiadała pralnię, z której dochód przeznaczała m.in. na działalność Domu Polskiego we Wrocławiu, wyposażenie i utrzymanie bursy akademickiej dla młodzieży polskiej studiującej na Uniwersytecie Wrocławskim oraz opiekę nad drużyną harcerską; podczas II wojny światowej pomagała Polakom przetrzymywanym we Wrocławiu w niemieckich obozach pracy przymusowej.[p. 4, al. boczna, gr. 406];
  • prof. Adam Zbigniew Liebhart (1905–1976) – muzykolog, filozof i historyk sztuki; w 1945 r. zorganizował Zakładu Muzykologii na UWr i uratował przed zniszczeniem poniemiecką naukową bibliotekę muzykologiczną. Był jednym z inicjatorów i organizatorów Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu (ob. Akademia Muzyczna), na której pełnił wiele funkcji, w tym rektora (1963–1969) [p. 10, al. główna, gr. 078 (na wprost grobowca kapłanów archidiecezji wrocławskiej)];
  • Barbara Piasecka-Johnson (1937–2013) – absolwentka historii sztuki na UWr, kolekcjonerka dzieł sztuki, filantropka, jedna z najbogatszych kobiet świata, żona współwłaściciela koncernu farmaceutycznego Johnson & Johnson, prowadziła szeroko zakrojoną działalność charytatywną na rzecz Polski i Polaków [p. 5, al. boczna, gr. 161];
  • Ludwika Strauss z d. Koszutska (zm. 1962) i dr Ernest Strauss (1882–1960) – przedstawiciele przedwojennej Polonii Wrocławskiej. Ernest Strauss – Niemiec, dr praw (dysertacja obroniona w 1908 r. na Uniwersytecie Wrocławskim) – prowadził we Wrocławiu prywatną kancelarię prawną, często broniąc Polaków. Ludwika Koszutska-Strauss – Polka aktywnie działająca w Domu Polskim i wspierająca polskich studentów. Po wojnie zostali we Wrocławiu. W marcu 1946 r. Ernest Strauss na własną prośbę otrzymał polskie obywatelstwo (akt nadania nr 1). Ich córka, Irena Strauss-Pyrek (1923–2013), należała do Grupy Naukowo-Kulturalnej odbudowującej po wojnie wrocławskie uczelnie [p. 2, al. główna, gr. 002];
  • Janina Tuszkiewicz (1904–1987) – organizatorka rektoratu w 1945 r. , sekretarka rektora Kulczyńskiego oraz jego następców, organizatorka i kierowniczka hotelu „Mirus” dla pionierów [p. 4, al. główna, grobowiec wspólny z prof. Edwinem Płażkiem i prof. Zofią Skrowaczewską z PWr];
  • Tadeusz Zelenay (1913–1961) – wrocławski poeta, prozaik i tłumacz, autor utworów poświęconych Wrocławiowi, absolwent historii sztuki na UWr [p. 2, al. główna, gr. 170].

Z czasów niemieckich zachował się nagrobek prof. Otfida Foerstera [p. 4, al. boczna, gr. 321 ] – światowej sławy psychiatry, neurologa i neurochirurga, profesora Uniwersytetu we Wrocławiu od 1917 do 1938 r. i pracownika uniwersyteckiej Kliniki Psychiatrycznej, który opracował operacyjną metodę leczenia padaczki, a w latach 1922–1924 był osobistym lekarzem Lenina.

Licencja Creative Commons Powyższy artykuł może być kopiowany i rozpowszechniany w ramach CC BY 2.0.