Strona używa plików cookies więcej

Warto przeczytać

W dniu 24 maja obchodzimy Światowy Dzień Schizofrenii, którego celem jest podnoszenie świadomości społeczeństwa na ten temat.

Schizofrenia należy do chorób psychicznych, czyli szerokiej kategoria problemów człowieka, które są przyczyną cierpienia jednostki i jej otoczenia, mocno zmieniają i dezorganizują ich życie, szczególnie przed postawieniem diagnozy i podjęciem leczenia. W stanach tych, zaburzających funkcjonowanie pacjentów, najczęściej występują:

  • zaburzenia świadomości,
  • doznania w postaci urojeń i halucynacji wraz z przekonaniem o prawdziwości doznań,
  • przewlekle obniżone i często zmienne samopoczucie,
  • zaburzenia w relacjach z ludźmi,
  • naruszanie norm społecznych,
  • skrajne pobudzenie lub zahamowanie aktywności,
  • brak kontroli nad zachowaniem,
  • zaburzenia w sferze poznawczej, emocjonalnej, w zachowaniu,
  • nieadekwatne (zaniżone lub zawyżone) poczucie własnej wartości.

W stanach ostrych chorzy przeważnie nie są w stanie samodzielnie funkcjonować, ponieważ nie potrafią zaspokoić swoich potrzeb, obronić się przed niebezpieczeństwem, wykonywać role i zadania, które są dla nich specyficzne (role rodzinne i zawodowe). Wiele problemów psychicznych ujawnia się w okresie wczesnej dorosłości. Objawy schizofrenii i innych chorób psychicznych są widoczne w zachowaniu się, myśleniu i sferze emocjonalnej (uczuciowość – niedostosowana, zmienna, silna); zakłócone są także strategie radzenia sobie z problemami.

Co powinno zwrócić naszą uwagę?

Zmieniony istotnie sposób zachowania osoby, którą znamy, skrajność przejawianych uczuć, nietypowe zachowania połączone z deprecjacją dotychczasowego stylu życia, norm i wartości.

Niektóre choroby mają łagodny przebieg i są leczone w warunkach ambulatoryjnych, te o przebiegu mocno dezorganizującym wymagają izolacji i leczenia w warunkach szpitalnych. Osoby chore psychicznie często zaprzeczają chorobie, co utrudnia lub opóźnia udzielenie pomocy. Najważniejszym zadaniem otoczenia pacjenta jest:

  • wrażliwość na objawy chorób psychicznych i zmiany w zachowaniu,
  • wczesne korzystanie z medycznej i terapeutycznej pomocy specjalistycznej,
  • motywowanie pacjenta do leczenia i systematycznych wizyt kontrolnych,
  • towarzyszenie pacjentowi, dyskretna kontrola zachowania,
  • współpraca z grupą wsparcia, która pomaga w zrozumieniu stanu psychicznego i potrzeb chorego w okresie remisji.

Diagnoza stanu zdrowia psychicznego, zastosowane leczenie farmakologiczne oraz terapia, otwierają szanse powrotu do wewnętrznej równowagi psychicznej.

Warto przeczytać:

  • Barbaro, K. Ostoja-Zawadzka, A. Cechnicki: Możesz pomóc. Poradnik dla rodzin pacjentów chorych na schizofrenię i zaburzenia schizotypowe. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
  • Poradnik

Autor tekstu: dr Alina Czapiga – Zespół ds. Obsługi Studentów i Doktorantów z Niepełnosprawnością