Strona używa plików cookies więcej

Zespół

KRZYSZTOF STEFANIAK

Kierownik projektu.

Urodził się 29 listopada 1962 r. w Bielawie. W roku 1986 ukończył biologię na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. Pracę doktorską obronił w roku 2001, rozprawę habilitacyjną opublikował w formie monografii pt. Neogene and Quaternary Cervidae from Poland w roku 2015, doktor habilitowany od 2016. Jego główne zainteresowania naukowe to paleozoologia, biologia, archeozoologia, biostratygrafia, badania środowisk jaskiniowych. Specjalizuje się w badaniach kenozoicznych ssaków, głownie jeleniowatych oraz słoniowatych, nieparzystokopytnych i parzystokopytnych. Istotnym nowym kierunkiem badawczym są badania antycznego DNA kręgowców oraz filogeografia i migracje kręgowców w plejstocenie. Swoje badania prowadzi zarówno na obszarach krasowych Polski, Ukrainy i Krymu, a także na stanowiskach otwartych z obszaru Polski, Białorusi i Syberii. Opublikował ponad 80 artykułów naukowych, w tym 2 monografie (1 we współautorstwie), kilkanaście rozdziałów w monografiach i książkach naukowych i popularno-naukowych. Pracuje na stanowisku adiunkta. Obecnie pełni funkcję kierownika Zakładu Paleozoologii na Uniwersytecie Wrocławskim. Uczestniczył jako wykonawca grantów poświęconych badaniom stanowisk jaskiniowych i archeologicznych. W roku 2017 został kierownikiem projektu badawczego finansowanego przez NCN pt. Życie i śmierć wymarłego nosorożca (Stephanorhinus sp.) z zachodniej Polski w świetle interdyscyplinarnych badań paleośrodowiskowych.

dr hab. Krzysztof Stefaniak

URSZULA RATAJCZAK

Urodziła się 27.09.1989 r. w Ostrowie Wielkopolskim. Ukończyła biologię na Wydziale Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego. Prowadzi badania nad ewolucją oraz taksonomią ssaków kopytnych w czwartorzędzie. Uczestniczy w badanach wykopaliskowych na obszarze Sudetów, Wyżyny Krakowsko – Wieluńskiej, Krymu oraz Syberii. Obecnie pracuje na stanowisku asystenta w Zakładzie Paleozoologii na Uniwersytecie Wrocławskim. Ukończyła kurs alpinizmu jaskiniowego. Jest członkiem klubu speleologicznego Sekcja Grotołazów Wrocław.

Urszula Ratajczak

ADAM KOTOWSKI

Urodził się 9 kwietnia 1991 roku w Kędzierzynie-Koźlu. Uzyskał tytuł magistra nauk biologicznych na Wydziale Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie aktualnie jest doktorantem, a także tytuł lekarza medycyny weterynaryjnej na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Jego głównym zainteresowaniem badawczym na polu nauk biologicznych jest anatomia opisowa oraz porównawcza, ze szczególnym uwzględnieniem ssaków kopytnych. Aktualnie, poza kontynuacją swoich badań dotyczących plioceńskich i plejstoceńskich nosorożcowatych zapisu kopalnego Polski, zapoczątkowanych podczas studiów magisterskich, zajmuje się głównie preparacją i rekonstrukcją szczątków gorzowskiego nosorożca oraz gromadzeniem danych porównawczych z rozmaitych placówek muzealnych.

RENATA STACHOWICZ-RYBKA

Ukończyła geologię i biologię na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej główne zainteresowania naukowe to paleobotanika czwartorzędu, a w szczególności rekonstrukcja zmian klimatu i środowiska plejstocenu oraz późnego glacjału i holocenu Polski, Ukrainy i Niemiec na podstawie analizy makroszczątków roślin (kopalnych nasion, owoców, megaspor i innych). Opracowała flory szczątków makroskopowych roślin z kilkunastu stanowisk interglacjału augustowskiego, ferdynandowskiego i eemskiego. Prowadzi także interdyscyplinarne badania plejstoceńskich, późnoglacjalnych i holoceńskich osadów jeziornych i torfowiskowych Polski i Ukrainy. Doktor nauk biologicznych w zakresie biologii od 2005 r. Doktor habilitowany od 2016 roku. Obecnie pracuje w Zakładzie Paleobotaniki w Instytucie Botaniki im. W. Szafera Polskiej Akademii Nauk.

Renata Stachowicz-Rybka

JOANNA MIROSŁAW-GRABOWSKA

dr hab.; specjalista z dziedziny geologii i geochemii osadów czwartorzędowych. W przeszłości badała klastyczne osady jaskiniowe. W ostatnich latach zajmuje się zapisem zmian klimatu i środowiska w osadach eemskich, vistuliańskich i holoceńskich. Współpracuje zarówno z naukowcami z Instytutu Nauk Geologicznych PAN, jak i z naukowcami z innych polskich instytucji (Uniwersytet Warszawski, UAM w Poznaniu, Uniwersytet w Białymstoku, Akademia Pomorska). W swoich badaniach koncentruje się na rekonstrukcji zmian klimatycznych i środowiskowych rejestrowanych w osadach jeziornych na podstawie danych geochemicznych (izotopy stabilne) i biologicznych. Szczególnie zajmuje się analizą zapisu izotopów stabilnych tlenu i węgla z osadów węglanowych, a także węgla i azotu z materii organicznej. Jest autorką i współautorką ponad 70 artykułów, w których przedstawiła rekonstrukcję środowiskową z wielu stanowisk. Pracuje w Instytucie Nauk Geologicznych PAN w Warszawie.

Joanna Mirosław-Grabiowska

JULITA TOMKOWIAK

Urodziła się 21 maja 1955r w Szczecinie . W 1980 roku ukończyła Wydział Technologii Chemicznej na Politechnice Szczecińskiej. Pracownik Wydział Nauk o Ziemi Uniwersytetu Szczecińskiego  od 1997 r. Od początku zatrudniona w Zakładzie Geologii i Paleogeografii w Laboratorium Geochemicznym . Specjalizuje się w analizach geochemicznych osadów jeziornych-bagiennych  i morskich. Współautorka  30 artykułów, rozdziałów książek i doniesień naukowych. Wykonawca w  kilku grantach naukowych KBN i MNiSW oraz grantów zamawianych przez Ministerstwo Środowiska.

Julita Tomkowiak

MARIUSZ LAMENTOWICZ

Urodził się 11 marca 1974 roku we Włocławku. Jego zainteresowania skupione są na ekologii i paleoekologii mokradeł ze szczególnym naciskiem na funkcjonalną różnorodność protistów. W swoich badaniach stosuję podejście eksperymentalne i paleoekologiczne w celu lepszego zrozumienia obecnych i przeszłych zmian globalnych oraz obiegu węgla. Jego obecne projekty testują eksperymentalnie odpowiedź ekosystemów torfowisk na susze i ocieplenie, a także są próbą syntez w obrębie geografii historycznej i paleoekologii. Profesor tytularny od 2017 r. Obecnie jest kierownikiem Pracowni Ekologii i Monitoringu Mokradeł w Instytucie Geoekologii i Geoinformacji na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Mariusz Lamentowicz

BARTOSZ BIENIEK

Urodził się 23 lutego 1985 r. w Pyrzycach. Ukończył geografię na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu Szczecińskiego. Jego główne zainteresowania naukowe to paleogeografia, geochemia oraz GIS. Opublikował bądź jest współautorem kilku artykułów naukowych dotyczących m in. rekonstrukcji paleośrodowiskowych na podstawie cech litologicznych, geochemicznych i sedymentologicznych osadów jeziornych i bagiennych. Obecnie jest asystentem w Zakładzie Geologii i Paleogeografii na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu Szczecińskiego.

Bartosz Bieniek

PIOTR MOSKA

Urodził się w 1976 r. w Zabrzu. Ukończył fizykę techniczną na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Politechniki Śląskiej. Jego główne zainteresowania naukowe to wykorzystanie zjawiska luminescencji w badaniach fizycznych i przyrodniczych. Swoją wiedzę i doświadczenia poszerzał w czołowym ośrodku badań luminescencji – Nordyckim Laboratorium Luminescencyjnych działającym w ramach Wydziału Nauk o Ziemi Uniwersytetu w Aarhus w Danii, gdzie trzykrotnie przebywał na wielomiesięcznych stażach naukowych. Od 2014 roku odpowiada za prowadzenie wszystkich prac naukowo badawczych realizowanych w ramach Gliwickiego Laboratorium Luminescencyjnego. Jest autorem i współautorem ponad 30 artykułów naukowych w renomowanych czasopismach. W ostatnich latach ze szczególną uwagą skupia się na badaniach obszarów lessowych w Polsce. Aktualnie pracuje jako adiunkt w Zakładzie  Zastosowań Radioizotopów będącego częścią Instytutu Fizyki – Centrum Naukowo Dydaktycznego Politechniki Śląskiej.

Piotr Moska

MAŁGORZATA BĄK

Urodziła się w Szczecinie. Jest adiunktem w Zakładzie Paleooceanologii Wydziału Nauk o Ziemi Uniwersytetu Szczecińskiego. Uzyskała tytuł doktora na Wydziale Nauk Przyrodniczych na tym samym uniwersytecie w 2004 roku. Jej zainteresowania naukowe obejmują taksonomię okrzemek, szczególnie rodzaj Eunotia, a także ekologię słodkowodnych i słonawowodnych okrzemek, zastosowanie analizy opartej na okrzemkach do badań środowiskowych oraz rekonstrukcji paleośrodowiskowej, w tym biomonitoringu. Jest autorem lub współautorem ponad 40 publikacji, w tym kilku książek. Opisała 20 gatunków okrzemek nowych dla nauki, z Europy Środkowej, Ameryki Północnej, Galapagos i Madagaskaru.

Małgorzata Bąk

JOANNA SŁAWIŃSKA

Urodziła się 1 lipca 1973 r. w Gorzowie Wlkp. Ukończyła geografię morza na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego, a także hydrografię w Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni. Jej główne zainteresowania naukowe to paleogeografia, geochemia, poszukiwanie cryptotephry w osadach oraz badania hydrograficzne. Od roku 2013 pracuje w Zakładzie Geologii i Paleogeografii Uniwersytetu Szczecińskiego. W latach 2013-2016 brała udział w międzynarodowym projekcie naukowym „Climate forcing factors for marine environmental change during the mid- and late Holocene – a link between the eastern Atlantic and the Baltic Sea “, w którym zajmowała się analizą geochemiczną, tworzeniem modeli wiekowych dla rdzeni osadów morskich oraz poszukiwaniem popiołów wulkanicznych w osadach. Obecnie jest doktorantką na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu Szczecińskiego.

Joanna Sławińska

ANNA HRYNIOWIECKA

Droga naukowa:

mgr 2004 – Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, Wydział Biologii i Nauk o Ziemi, Oochrona Środowiska, Tytuł pracy: Współczesny opad pyłkowy a roślinność rzeczywista w Borach Tucholskich.

Dr – Instytut Botaniki im. W. Szafera Polskiej Akademii Nauk, 2008, paleobotanika, Tytuł pracy: Palinostratygrafia oraz historia roślinności i klimatu interglacjału mazowieckiego na podstawie profilu z Nowin Żukowskich na Wyżynie Lubelskiej.

Od 2008 – adiunkt w Instytucie Botaniki im. W. Szafera PAN w Krakowie, Zakład paleobotaniki.

Od 2013 – adiunkt w Państwowym Instytucie Geologicznym – Państwowym Instytucie Badawczym, Oddział Geologii Morza.

Zainteresowania naukowe:

Palinologia i paleoekologia plejstocenu i holocenu w celu rekonstrukcji przemian klimatu i środowiska oraz określenia stratygrafii,

Analiza makroskopowych fosyliów roślinnych osadów plejstoceńskich i holoceńskich w celu rekonstrukcji zmian warunków panujących w zbiornikach wodnych w przeszłości geologicznej,

Analiza melisopalinologiczna produktów pszczelich w celu określenia ich pochodzenia geograficznego i odmianowości.

Anna Hryniowiecka

JAN KOTUSZ

Dr hab. Absolwent kierunku biologia na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego (1993); tamże doktorat (2001) i habilitacja (2016). Specjalista zajmujący się ichtiofauną, morfologią i ekologią ryb. Główny obiekt zainteresowań naukowych to rodzina piskorzowatych i występujące w niej aseksualne kompleksy hybrydowe. Autor i współautor dwóch monografii, a także ponad osiemdziesięciu artykułów naukowych i rozdziałów w książkach dotyczących różnych aspektów biologii ryb. Przez wiele lat pełnił funkcję redaktora naczelnego pisma Zoologica Poloniae, a od 2016 r. redaktor działowy w Acta Ichthyologica et Piscatoria. Uczestnik kilku wypraw naukowych, m.in. nad Bajkał, Morze Białe i Spitsbergen. Obecnie pracuje jako zastępca dyrektora Muzeum Przyrodniczego Uniwersytetu Wrocławskiego.

Jan Kotusz

KATARZYNA LIPIEC-SIDOR

Ukończyła biologię na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. Jej główne zainteresowania naukowe to anatomia kręgowców i ich biologia Odbyła staże naukowe w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie oraz w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu. Obecnie zatrudniona na stanowisku specjalisty biologa w Zakładzie Paleozoologii w Instytucie Biologii Środowiskowej Uniwersytetu Wrocławskiego. W projekcie zajmuje się stroną administracyjno-techniczną. Prywatnie zapalona kolarka i triatlonistka, ukończyła kilkukrotnie zawody cyklu Ironman 70.3 (113 km) z czego jest bardzo dumna..

Katarzyna Lipiec-Sidor

MONIKA KARPIŃSKA-KOŁACZEK

Urodziła się 8 listopada 1984 r. w Krakowie. Ukończyła biologię na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego, na którym uzyskała też tytuł doktora nauk biologicznych w 2012 roku. Jej główne zainteresowania naukowe to wykorzystanie palinomorf niepyłkowych (NPP) w badaniach paleoekologicznych torfowisk i osadów jeziornych. Ponadto do jej umiejętności wlicza się analiza palinologiczna oraz analiza ameb skorupkowych. Opublikowała dotychczas 19 artykułów naukowych (źródło Web of Science – Core Collection, stan na 17.04.2018), oraz rozdział w monografii. Była kierownikiem 2 grantów, oraz brała udział w 4 innych w charakterze wykonawcy. Obecnie pracuje na stanowisku adiunkta naukowego na Uniwersytecie w Białymstoku oraz jest kierownikiem grantu realizowanego na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Monika Karpińska-Kołaczek

PIOTR KOŁACZEK

Urodził się 18 listopada 1981 r. w Krakowie. Ukończył biologię na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Doktor nauk biologicznych od 2010 (Uniwersytet Jagielloński), obecnie jest zatrudniony jako adiunkt w Zakładzie Biogeografii i Paleoekologii na Wydziale Nauk Geograficznych i Geologicznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jego główne zainteresowania naukowe koncentrują się na relacjach pomiędzy roślinnością, klimatem, pożarami i wpływem człowieka w okresie ostatnich 120000 lat w środkowej Europie. Jakkolwiek pracował on również na materiałach pochodzących z tak dalekich obszarów jak środkowa i wschodnia Syberia oraz Tanzania. Opublikował, jako pierwszy autor i współautor 40 artykułów naukowych dotyczących paleoekologii, indeksowanych w bazie danych Web of Science (Core Collection, stan na dzień 12.04.2018). Jego główną umiejętnością jest analiza palinologiczna włączając palinomorfy niepyłkowe (NPP) oraz węgle mikroskopijne. Obecnie, pracuje on nad zagadnieniami dotyczącymi wpływu klimatu, pożarów i działalności człowieka na postglacjalną migrację poszczególnych gatunków lasotwórczych w leśnych piętrach roślinnych Karpat Zachodnich oraz nad interakcjami pomiędzy pożarami, rozwojem roślinności i okresami suchymi zarejestrowanymi w torfowiskach północnej Polski w okresie ostatnich 4000 lat.

MONIKA NISKA

Ukończyła geografię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Słupsku. Doktor habilitowany w zakresie nauk o Ziemi, specjalność geologia. Zainteresowania badawcze: paleogeografia, zmiany klimatyczne, limnologia. Specjalizuje się w rekonstrukcji rozwoju różnowiekowych zbiorników jeziornych i warunków środowiskowych na podstawie analizy kopalnych wioślarek (Cladocera). Laureatka konkursu grantowego Fundacji na rzecz Nauki Polskiej. Autorka ponad 60 publikacji naukowych. W badaniach współpracuje z licznymi krajowymi (ING PAN, PIG) oraz zagranicznymi ośrodkami naukowymi. Prowadziła wykłady i prezentowała wyniki badań m. in. na Węgrzech, w Szwajcarii, Turcji, Finlandii, Estonii, we Włoszech, Rumunii i Japonii. Członek Polskiego Towarzystwa Limnologicznego, Polskiego Towarzystwa Geograficznego

Monika Niska

RYSZARD KRZYSZTOF BORÓWKA

Urodził się 11 maja 1949 r. w Poznaniu. Jest absolwentem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1971), gdzie w 1977 r. uzyskał stopień naukowy doktora, a w 1993 doktora habilitowanego w dyscyplinie geografia, specjalność geomorfologia, paleogeografia czwartorzędu. Profesor tytularny od 2003 r. Od 1993 roku pracuje na Uniwersytecie Szczecińskim, gdzie w latach 2002-2008 był dziekanem Wydziału Nauk Przyrodniczych, a w latach 2008-2016 – Dziekanem Wydziału Nauk o Ziemi. Od 1995 roku jest Kierownikiem Zakładu Geologii i Paleogeografii w Instytucie Nauk o Morzu. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół kilku zagadnień z zakresu geologii i paleogeografii czwartorzędu, w tym zwłaszcza sedymentologii i geochemii osadów różnych środowisk sedymentacyjnych, zarówno lądowych jak i morskich. Brał udział w kilku ekspedycjach badawczych i podróżach naukowych na obszarze Azji, Północnej Afryki i Europy (Pustynia Gobi, Sajany Wschodnie, Chiny – prowincje  Hainan, Egipt, Tunezja, Maroko, Alpy – masyw Vanoise, Islandia, Północna Szwecja i Norwegia). Jest autorem lub współautorem ponad 330 publikacji, w tym ok. 150 oryginalnych artykułów naukowych, a także kilkunastu książek naukowych i popularnonaukowych.

Ryszard Krzysztof Borówka

MICHAŁ TOMCZAK

(Doktor z Zakładu Paleooceanologii, Wydział Nauk o Ziemi, Uniwersytet Szczeciński)

Jego zainteresowania badawcze koncentrują się na klimatycznie kontrolowanych zmianach środowiska, do których dochodziło podczas późnego plejstocenu i holocenu, zapisanych w osadach morskich i limnicznych. W swoich badaniach wykorzystuje szereg metod badawczych i wskaźników środowiskowych (m.in. biomarkery, izotopy stabilne węgla i azotu, zbiorowiska okrzemek) celem rekonstrukcji warunków depozycji osadów oraz parametrów powierzchniowych warstw wody (temperatura, zasolenie, produkcja pierwotna, zmiany poziomu morza), co umożliwia wnioskowanie na temat ewolucji klimatu. Prowadzone przez niego badania dotyczą obszarów Morza Południowochińskiego, Morza Bałtyckiego i NW Polski i realizowane są w ścisłej współpracy z Leibniz Institute for Baltic Sea Research, Warnemünde (IOW, Niemcy), oraz Guangzhou Marine Geological Survey (GMGS, Chiny).

Michał Tomczak

JOANNA PIĄTEK

Urodzona 10 maja 1974 r. w Świdniku. Ukończyła biologię w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej (obecnie Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej) (1998 rok). Doktorat i habilitację z dziedziny nauk biologicznych uzyskała w Instytucie Botaniki im. W. Szafera Polskiej Akademii Nauk w Krakowie (odpowiednio w 2004 i 2015 rok). Jej główne zainteresowania naukowe to fykologia, w szczególności taksonomia, ekologia i biogeografia stomatocyst złotowiciowców (Chrysophyceae) oraz innych glonów z całego świata, głównie z Afryki, Ameryki Południowej, Ameryki Północnej, Polski i Słowacji. Opublikowała 70 artykułów i rozpraw naukowych, w których opisała m.in. dwa gatunki złotowiciowców nowe dla nauki oraz 63 morfotypy stomatocyst złotowiciowców nowych dla nauki. Obecnie jest zastępcą kierownika Zakładu Fykologii IB PAN w Krakowie, członkiem Rady Redakcyjnej Plant and Fungal Systematics, członkiem Komisji ds. Rozwoju Kadry Naukowej w Instytucie Botaniki im. W. Szafera Polskiej Akademii Nauk i członkiem Komisji konkursowej ds. finansowania prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych oraz zadań z nimi związanych, służących rozwojowi młodych naukowców.

J.Piątek

BARTOSZ KOTRYS

Urodził się 22 stycznia 1980 r. w Kędzierzynie Koźlu. W 2004 r. ukończył geografię morza na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu Szczecińskiego. W 2012 roku obronił rozprawę doktorską pt. „Rekonstrukcje paleotemperatur w strefie Frontu Polarnego Oceanu Południowego (Sektor atlantycki) na podstawie środkowo – górno plejstoceńskich promienic z odwiertu ODP Leg 177 Site 1091”. Jego główne zainteresowania naukowe to ewolucja i zmiany klimatu oraz paleogeografia. Specjalizuje się w rekonstrukcjach temperatury powietrza opartych na analizach subfosylnych szczątków Chironomidae przy zastosowaniu metod funkcji transferowej. Ostatnim, ważnym kierunkiem jego badań jest opracowanie i zastosowanie nowego zbioru treningowego Chironomidae do szacowania paleotemperatur na terenie Europy środkowej. Obecnie zatrudniony jest jako pracownik naukowy w Państwowym Instytucie Geologicznym – Państwowym Instytucie Badawczym. Od kilku lat jest kierownikiem grantów PIG-PIB poświęconych badaniom nad paleoklimatem z zastosowaniem analiz Chironomidae. W 2017 roku dołączył projektu badawczego finansowanego przez NCN pt. ”Życie i śmierć wymarłego nosorożca (Stephanorhinus sp.) z zachodniej Polski w świetle interdyscyplinarnych badań paleośrodowiskowych”.

DARIUSZ TARNAWSKI

Urodził się 2 sierpnia 1953 r. w Ząbkowicach Śląskich. Ukończył biologię na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. Jego główne zainteresowania naukowe to faunistyka, biologia, ekologia i taksonomia sprężyków (Elateridae) całego świata, a także ochrona przyrody. Opublikował ponad 100 artykułów naukowych, w tym kilkanaście książek. Dotychczas w pracach taksonomicznych dotyczących chrząszczy sprężykowatych (Elateridae) opisał dwa plemiona, osiem podplemion, dwanaście rodzajów, dwa podrodzaje i 323 gatunki chrząszczy oraz podał istotne dane systematyczne dla wielu dalszych (nowe kombinacje, zmiany miejsc w systemie klasyfikacyjnym, synonimy). Profesor tytularny od 2010 r. Obecnie jest dyrektorem Instytutu Biologii Środowiska oraz kierownikiem Zakładu Biologii, Ewolucji i Ochrony Bezkręgowców na Uniwersytecie Wrocławskim.

Janusz Tarnawski

KAMILA MIANOWICZ

Urodziła się 16 października 1982 r. w Szczecinie. Ukończyła geografię na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego. Jej główne zainteresowania naukowe to holoceńskie przemiany środowiska przyrodniczego, paleoekologia, statystyka wieloczynnikowa i geochemia osadów bagiennych i jeziornych. Opublikowała ponad 30 artykułów naukowych. Jej głównym narzędziem badawczym jest analiza szczątków makroskopowych, głównie nasion i owoców, ale także – w mniejszym stopniu – pozostałości zwierząt i grzybów. Jej praca doktorska skupiała się na holoceńskich procesach paleohydrologicznych zapisanych w osadach jeziornych i bagiennych z okolic wczesnośredniowiecznego miasta Wolin (Vineta). Obecnie jest kierownikiem Laboratorium Badań Czwartorzędu Wydziału Nauk o Ziemi Uniwersytetu Szczecińskiego oraz koordynatorem Centrum Dydaktyczno-Badawczego Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego.

KRZYSZTOF STACHOWICZ

Ukończył geografię na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego główne zainteresowania naukowe to rekonstrukcje zmian środowiska przyrodniczego czwartorzędu w oparciu o analizę kopalnych owoców i nasion. Prowadzi prace terenowe i  laboratoryjne związane z pobieraniem próbek, preparatyką oraz konserwacją kopalnych makroszczątków roślinnych. Wprowadza nowe okazy i tworzy bazy danych zbiorów naukowych Zakładu Paleobotaniki w Instytucie Botaniki im. W. Szafera Polskiej Akademii Nauk.

Krzysztof Stachowicz

MAGDALENA MOSKAL-DEL HOYO

Urodziła się w 1977 r. w Krakowie. Ukończyła etnologię i archeologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie oraz uzyskała tytuł doktora na Uniwersytecie w Walencji w Hiszpanii. Jej główne zainteresowania naukowe obejmują rekonstrukcje dawnych zbiorowisk leśnych na podstawie badań węgli drzewnych i drewien, pochodzących z plejstoceńskich i holoceńskich stanowisk archeologicznych i naturalnych. Chociaż głównie pracowała nad polskimi materiałami, również analizowała makroskopowe szczątki roślinne z Węgier, Słowacji, Grecji, Niemiec, Izraela i Cypru. Opublikowała ponad 40 artykułów naukowych. Była kierownikiem dwóch projektów naukowych finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki. Obecnie pracuje w Zakładzie Paleobotaniki Instytutu Botaniki im. W. Szafera Polskiej Akademii Nauk.

Magdalena Moskal-del Hoyo