Strona używa plików cookies więcej

Kartka z przeszłości / Ludzie / Wydarzenia

Uniwersyteckie Zaduszki 2017

Jeżeli chce się poznać i jednocześnie współtworzyć historię Uniwersytetu Wrocławskiego, trzeba odwiedzać miejsca, w których spoczywają jego twórcy i profesorowie – ci, którzy tę uczelnię odbudowali, zorganizowali, stworzyli jej naukowy dorobek i wykształcili kilka pokoleń polskiej inteligencji. Korzystamy z ich osiągnięć i myśli, ale powinniśmy także pielęgnować pamięć o nich, m.in. dbając o nagrobki i zapalając znicze. Mamy nadzieję, że ten przewodnik pomoże odnaleźć miejsca ich spoczynku.

Mimo że jest to wersja poszerzona w stosunku do przewodników publikowanych w latach 2014–2016, to z pewnością nie zawiera jeszcze wszystkich informacji, szczególnie o grobach osób zmarłych wiele lat temu. Nazwiska uczonych, osób zasłużonych dla UWr oraz słynnych absolwentów (wraz z lokalizacją miejsca ich spoczynku) można zgłaszać mailowo na adres kamilla.jasinska@uwr.edu.pl.

Przedstawiona numeracja pól, rzędów, alei i grobów zgodna jest z danymi udostępnionymi w wyszukiwarkach grobów oraz informacjami uzyskanymi od zarządcy cmentarza. W kilku przypadkach oznaczonych gwiazdką [*] nie udało się ustalić dokładniejszej lokalizacji.

WYSZUKIWARKI GROBÓW

Miejsca spoczynku osób pochowanych na cmentarzach komunalnych we Wrocławiu (Osobowice, Grabiszyn, Pawłowice, Jerzmanowo, Leśnica, Psie Pole) można odnaleźć w wyszukiwarce grobów pod adresem www.wroclaw.pl/wyszukiwarka-grobow. Po wpisaniu imienia i nazwiska pojawią się dane zmarłego, w tym dokładne miejsce pochówku (nazwa cmentarza, numery pola i grobu oraz rząd) oraz mapa.

Miejsca pochówku osób spoczywających na zinwentaryzowanych cmentarzach parafialnych we Wrocławiu (Rędzin, Polanowice, Grabiszyn III, Maślice, Widawa I i II, Pracze Odrzańskie, Gaj, Ołtaszyn I i II, Pilczyce) można odnaleźć w wyszukiwarce opracowanej przez Śląskie Towarzystwo Genealogiczne dostępnej pod adresem  stg-wroclaw.pl/groby.


AKADEMICKI ZNICZ PAMIĘCI 2017 – akcja pod patronatem Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia i Opola prowadzona będzie w tym roku w dniach 28–31 października. Więcej informacji


OSTATNIA AKTUALIZACJA PRZEWODNIKA: sobota 28 października 2017 r., godz. 21.00


CMENTARZ ŚW. WAWRZYŃCA PRZY UL. BUJWIDA WE WROCŁAWIU

Orientacyjny plan cmentarza św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida. Oprac. Adam Nadolny, Przemysław Tymków, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu

Uwaga! Podane w zapisach lokalizacyjnych rodzaje alei (główna, boczna, rzędowa) oznaczają kwatery a nie ścieżki. Aleje główne z reguły znajdują się na obrzeżach pól oznaczonych cyframi arabskimi, zaś aleje boczne i rzędowe znajdują się wewnątrz pól. Na orientacyjnym planie aleje boczne oznaczono jako AB, aleje rzędowe jako AR, zaś w wyjątkowych sytuacjach oznaczono także aleje głównej jako AG. Podany nr grobu jest numerem ewidencyjnym zgodnym z zapisem z ksiąg pogrzebowych.

REKTORZY:

  • prof. Alfred Jahn (1915–1999) – geograf, twórca wrocławskiej szkoły geomorfologicznej, pierwszy po wojnie Honorowy Obywatel Wrocławia, przewodniczący Społecznego Komitetu Odbudowy Panoramy Racławickiej, który doprowadził do jej wyeksponowania we Wrocławiu, rektor w latach 1962–1968, chlubną postawą zapisał się podczas wydarzeń marcowych w 1968 r. [p. 6, al. boczna, gr. 359];
  • prof. Jan Mozrzymas (1937–2006) – fizyk zajmujący się teorią symetrii w fizyce oraz problematyką harmonii w przyrodzie, założyciel funkcjonującego do dziś Studium Generale Universitatis Wratislaviensis, rektor w latach 1984–1987 [p. 9, al. główna, gr. 058];
  • prof. Jan Mydlarski (1892–1956) – antropolog, twórca koncepcji dziedziczenia grup krwi i założyciel Zakładu Antropologii PAN we Wrocławiu, rektor w latach 1951–1953; inicjator projektu pn. Zdjęcie Antropologiczne Polski, dzięki któremu Polska stała się najlepiej zbadanych pod względem antropologicznym krajem na świecie [p.3, al. główna, gr. 058].

FILOLODZY:

  • prof. Jerzy Kowalski (1893–1948) – filolog klasyczny, tłumacz i pisarz, organizator i dziekan Wydziału Humanistycznego oraz Instytutu Filologii Klasycznej, pionier UWr, prorektor w latach 1946–1947 [p. 1, al. główna, gr. 075];
  • prof. Andrzej Litwornia (1943–2006) – literaturoznawca, eseista, odkrywca włoskich śladów Mickiewicza, propagator kultury polskiej i polskiego dziedzictwa literackiego we Włoszech, realizator i współautor scenariusza polskiego filmu dokumentalnego „Herling – Fiołki w Neapolu (2003)” [p. 10, al. rzędowa];
  • prof. Tadeusz Mikulski (1909–1958) – filolog polski, historyk literatury, pisarz, popularyzator nauki, pionier i zasłużony twórca powojennej uniwersyteckiej polonistyki i animator życia kulturalnego we Wrocławiu, inicjator utworzenia Towarzystwa Miłośników Wrocławia; jego imię nosi m.in. Dolnośląska Biblioteka Publiczna [p. 1, al. główna, gr. 087];
  • dr Franciszek Pajączkowski (1905–1970) – historyk teatru, bibliotekarz, pierwszy dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu, wykładowca UWr [p. 1, al. główna, gr. 006];
  • prof. Bogdan Siciński (1931–2001) – filolog polski, językoznawca, badacz języka polskiego i języków słowiańskich [p. 5, al. główna];
  • prof. Bogdan Zakrzewski (1916–2011) – literaturoznawca, specjalista w zakresie XIX-wiecznych pieśni patriotycznych i rewolucyjnych oraz twórczości Aleksandra Fredry, to on przywiózł do Wrocławia słynny palec Fredry [p. 4, al. rzędowa, gr. 688 (piaskowcowa kolumna)].

PRAWNICY:

  • prof. Adam Chełmoński senior (1890–1959) – prawnik, adwokat i radca prawny, specjalista w dziedzinie prawa cywilnego i handlowego, poseł na Sejm II RP i wiceminister sprawiedliwości w latach 1937–1939, po wojnie we Wrocławiu wykładał na UWr i w Wyższej Szkole Handlowej (ob. Uniwersytet Ekonomiczny), której był rektorem w 1959 r., bratanek słynnego malarza Józefa Chełmońskiego [p. 8, al. główna, gr. 007];
  • prof. Antoni Mycielski (1900–1993) – prawnik konstytucjonalista, dziekan Wydziału Prawa UWr w latach 1959–1960, członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Konstytucyjnego, wykładowca wielu uczelni [p. 2, al. rzędowa];
  • prof. Iwo Jaworski (1898–1959) – prawnik konstytucjonalista, po wojnie współorganizator, prodziekan i dziekan Wydziału Prawa na UWr, a wcześniej ostatni polski dziekan na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, współorganizator Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego [p. 3, al. główna, gr. 054];
  • prof. Konrad Nowacki (1946–2017) – specjalista w zakresie prawa administracyjnego i prawa ochrony środowiska, współzałożyciel Niemiecko-Polskiego Centrum Badawczego Prawa Publicznego i Ochrony Środowiska [*];
  • prof. Aleksander Patrzałek (1930–2005) – specjalista prawa konstytucyjnego i wyborczego, w latach 1974–1981 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UWr [p. 9, al. boczna];
  • prof. Kamil Stefko (1875–1966) – prawnik cywilista, rektor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (1933–1934), po wojnie orędownik utworzenia we Wrocławiu polskich szkół wyższych, organizator i pierwszy dziekan Wydziału Prawa i Administracji UWr, senior uniwersyteckich pionierów, pomysłodawca, współorganizator i pierwszy rektor (1946–1951) wrocławskiej Wyższej Szkoły Handlowej (ob. Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu) [p. 3, al. główna, gr. 063];
  • prof. Wincenty Styś (1903–1960) – prawnik, pionier ekonomii w powojennym Wrocławiu i zasłużony działacz społeczny żywo interesujący się problemami wsi i jej mieszkańców, autor koncepcji spółdzielni parcelacyjno-osadniczych na Dolnym Śląsku, współorganizator i rektor (1956–1959) wrocławskiej Wyższej Szkoły Handlowej (ob. Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu) [p. 3, al. główna, gr. 045].

HISTORYCY SZTUKI:

  • prof. Henryk Dziurla (1925–2012) – znawca sztuki baroku i problematyki konserwatorskiej, w latach 1952–1959 wojewódzki konserwator zabytków w Szczecinie, od 1967 r. związany z UWr, w latach 1987–1991 przewodniczący Wojewódzkiej Rady Ochrony Dóbr Kultury we Wrocławiu, autor m.in. kilku monografii artystycznych dotyczących zabytkowych obiektów UWr [p. 2, al. główna];
  • prof. Władysław Podlacha (1875–1951) – historyk sztuki, jeden z pierwszych polskich ikonologów, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, po wojnie związany z UWr, twórca i kierownik Katedry Historii Sztuki na UWr (1946–1951) [p. 4, al. główna];
  • prof. Mieczysław Zlat (1927–2014) – specjalista w zakresie historii sztuki XV–XVII wieku, prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego (1966–1969), kierownik Katedry Historii Sztuki (1973–1975, 1981–1985) i dyrektor Instytutu Historii Sztuki (1994–1996), współautor pierwszej powojennej syntezy dziejów sztuki Wrocławia, kustosz Muzeum Śląskiego we Wrocławiu [p. 2, al. rzędowa, gr. 324].

PSYCHOLODZY I PEDAGODZY:

  • prof. Mirosława Chamiec (Chamcówna) (1919–2000) – historyk oświaty, autorka m.in. licznych monografii szkół i placówek oświatowo-wychowawczych na Dolnym Śląsku, współzałożycielka Klubu Inteligencji Katolickiej we Wrocławiu, w jej mieszkaniu odbywały się tajne spotkania wrocławskich opozycjonistów oraz niezależne wykłady [p. 2, al. boczna, gr. 318];
  • prof. Zbigniew Skorny (1926–2012) – psycholog, autor podręczników i specjalista m.in. w dziedzinie psychologii wychowawczej, socjalizacji dzieci i młodzieży, a także samopoznania i samorozwoju, dyrektor Instytutu Psychologii i prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego [p. 6, al. boczna].

BIOLODZY I CHEMICY:

  • prof. Zofia Gumińska (1917–2006) – botanik, fizjolog roślin, pionierka upraw hydroponicznych w Polsce, kierownik Ogrodu Botanicznego (1958–1952), do którego wprowadziła hydroponiczną uprawę roślin, którą wcześniej stosowano jednie w prywatnych hodowlach szklarniowych; prof. Stefan Gumiński (1913–2005) – botanik, prodziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych, któremu światowy rozgłos przyniosły badania nad związkami humusowymi [p. 11, al. główna];
  • prof. Stanisław Chudoba (1906–1983) – wybitny zoolog związany z Uniwersytetem w latach 1945–1954, a później z Wyższą Szkołą Rolniczą we Wrocławiu [p. 6, al. główna];
  • prof. Tadeusz Krupiński (1930–2007) – antropolog, czterokrotny dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych UWr, nazywany „dziekanem dziekanów”, twórca wrocławskiej szkoły odtwarzania twarzy, dokonał m.in. rekonstrukcji twarzy jedynej kobiety zamordowanej w Katyniu, por. Janiny Lewandowskiej [p. 6, al. boczna; gr. 243];
  • prof. Helena Krzemieniewska (1897–1966) – biolog, pionierka i twórczyni mikrobiologii gleby, pracowała na UWr, w Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu oraz w Instytucie Botaniki PAN we Wrocławiu [p. 3, al. boczna];
  • prof. Stefan Macko (1899–1967) – przyrodnik, botanik i ekolog, dyrektor Ogrodu Botanicznego (1948–1963) i dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych, propagator idei ochrony przyrody, w 1959 r. doprowadził do utworzenia Karkonoskiego Parku Narodowego [p. 2, al. boczna, gr. 229];
  • prof. Wanda Mejbaum-Katzenellenbogen (1914–1986) – biochemiczka, profesor nauk medycznych, twórczyni wrocławskiej szkoły biochemicznej. Do 1946 r. działalność naukową i dydaktyczną prowadziła we Lwowie, a następnie pracowała na UWr i Akademii Medycznej (ob. Uniwersytet Medyczny). Wynalazła m.in. praktyczną i tanią turbidymetryczną metodę oznaczania białek z użyciem taniny, która umożliwiła pracę słabo wyposażonym klinicznym pracowniom analitycznym i naukowym (tzw. metoda wrocławska) [p. 2, al. boczna, gr. 379];
  • prof. Ewa Pilat (Pilatowa) z d. Neyman (1909–1945) – chemiczka związana przed wojną z Politechniką Lwowską, a od października 1945 z Wydziałem Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu; była żoną prof. Pilata zamordowanego na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie w 1941 r.; zmarła 21 listopada 1945 r., tuż po uruchomieniu wrocławskich uczelni, jej śmierć była pierwszą w nowo powstającym wrocławskim środowisku akademickim, była pierwszą polską uczoną, która po wojnie spoczęła na cmentarzu św. Wawrzyńca [p. 6, al. główna, gr. 497];
  • prof. Władysław Rydzewski (1911–1980) – zoolog, ornitolog, powstaniec warszawski i więzień obozów jenieckich, światowy autorytet w dziedzinie wędrówek ptaków, twórca wrocławskiej szkoły ornitologii, reorganizator i dyrektor Muzeum Zoologicznego i Katedry Ornitologii [p. 7, al. rzędowa, gr. 211];
  • prof. Jan Sarosiek (1929–2000) – botanik, specjalista m.in. w zakresie ekologii roślin, ekologii miasta, chemicznej ekologii roślin i radioekologii, w latach 1970–1980 najpierw zastępca a później dyrektor Instytutu Botaniki i Biochemii UWr [p. 8, al. główna];
  • prof. Wanda Stęślicka-Mydlarska (1907–2001) – antropolog, prodziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych w latach 1954–1957, autorka popularnonaukowych publikacji antropologicznych [p.3, al. główna, gr. 058].
  • dr Jadwiga Teleżyńska (1906–2001) – botanik, od 1948 r. związana z UWr, w latach 1950–1970 pełniła funkcję zastępcy kierownika Ogrodu Botanicznego [p. 1, al. rzędowa];
  • prof. Aleksander Tychowski (1900–1962) – technolog rolny, kierownik Katedry Technologii Rolniczej na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej w Dublanach. Przez wiele lat pamiętano, jak 21 września 1939 r. ocalił dowódcę frontu południowego gen. Kazimierza Sosnkowskiego, który po bitwie w Lasach Janowskich przedzierał się do Lwowa. Po wojnie odtworzył we Wrocławiu katedrę dublańską na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Wrocławskiego. Po powstaniu Wyższej Szkoły Rolniczej (ob. Uniwersytet Przyrodniczy) pełnił na uczelni wiele funkcji, w tym także rektora w latach 1955–1959 [p. 1, al. główna, gr. 90];
  • prof. Edward Zubik (1907–2000) – zoolog, współorganizator i dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych UWr, autor wielu fotografii zniszczonego wojną Wrocławia, pionier Wrocławia [p. 2, al. boczna].

GEOGRAFOWIE I GEOLODZY:

  • prof. Jerzy Kłapciński (1925–2001) – specjalista w dziedzinie stratygrafii, w latach 1982–1984 dyrektor Instytutu Nauk Geologicznych UWr, następnie do 1995 r. kierownik Zakładu Geologii Stratygraficznej w tym instytucie [p. 1, al. rzędowa];
  • prof. Józef Oberc (1918–2008) – nestor polskiej geologii we Wrocławiu, specjalista w badaniach tektoniki Sudetów, prodziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych w latach 1954–1955, a od 1961 do 1990 r. kierownik Zakładu Geologii Fizycznej [p. 1, al. główna (przy murze)];
  • prof. Jan Tomaszewski (1936–2017) – geograf, badacz problematyki hydrograficznej Sudetów i Polski południowo-zachodniej [*];
  • prof. Józef Zwierzycki (1888–1961) – inżynier górnik i geolog, badacz Archipelagu Malajskiego i Nowej Gwinei, pionier Wrocławia, po wojnie współtwórca wrocławskich uczelni, w latach 50. XX zainicjował badania geologiczne, które doprowadziły do odkrycia złóż miedzi w okolicy Lubina i Polkowic [p. 3, al. boczna, gr. 164].

FIZYCY i MATEMATYCY:

  • prof. Jan Klamut (1913–2013) – fizyk, specjalizujący się w teorii magnetycznych przemian fazowych oraz badaniach nadprzewodnictwa, w tym nadprzewodnictwa wysokotemperaturowego; dyrektor Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN (1984–1993), dyrektor Międzynarodowego Laboratorium Silnych Pól Magnetycznych i Niskich Temperatur (1993–2012); przewodnik sudecki, taternik i grotołaz. [p. 7, al. główna, gr. 062 (przy murze od strony Odry)];
  • prof. Bronisław Knaster (1893–1980) – matematyk i topolog, jeden z założycieli czasopisma matematycznego „Colloquium Mathematicum” i słynący z dużego poczucia humoru organizator tzw. knasterów, przyczynił się do powstania Wrocławskiej Drukarni Naukowej [p. 1, al. rzędowa, gr. 197];
  • prof. Ryszard Męclewski (1926–1999) – fizyk, prodziekan Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii; współtwórca polskiej szkoły fizyki powierzchni [p. 3, al. rzędowa];
  • prof. Stanisław Miękisz (1927–2017) – biofizyk związany z UWr, Uniwersytetem Przyrodniczym oraz Uniwersytetem Medycznym; w latach 1990–1994 był pierwszym przewodniczącym Rady Miejskiej Wrocławia [p. 1, al. boczna, gr. 618];
  • prof. Jan Nikliborc (1902–1991) – fizyk przed wojną związany z uczelniami lwowskimi, a po niej – z wrocławskimi, prodziekan Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii; współtwórca wrocławskiej szkoły fizyki doświadczalnej i szkoły fizyki powierzchni, inicjator budowy pierwszego w Polsce urządzenia do badania powierzchni ciała stałego metodą dyfrakcji powolnych elektronów [p. 4, al. rzędowa, gr. 857];
  • prof. Witold Wolibner (1902–1961) – matematyk, kierownik Katedry Mechaniki Teoretycznej Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii [p. 6, al. boczna].

LEKARZE MEDYCYNY I WETERYNARII:

  • prof. Zygmunt Albert (1908–2001) – lekarz patolog, badacz, historyk medycyny, autor wielu prac głównie z dziedziny onkologii, od 1945 r. związany z Wydziałem Lekarskim UWr, a później z Akademią Medyczną we Wrocławiu, którą kierował jako rektor w latach 1950–1954. W lipcu 1941 r. był jednym z naocznych świadków mordu profesorów lwowskich i członków ich rodzin na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie. Dzięki zebranym przez niego dokumentom i różnym relacjom powstało na ten temat szereg artykułów i publikacji jego autorstwa, m.in. książka „Kaźń profesorów lwowskich. Lipiec 1941” (1989) [p. 2, al. boczna, gr. 121];
  • prof. Henryk Beck (1896–1946) – z wykształcenia lekarz-położnik a z pasji także malarz, obrońca Lwowa w 1918 i 1920, od lutego 1946 r. kierował Kliniką Położnictwa i Chorób Kobiecych, jednak krótko, bo już pod koniec marca 1946 r. zmarł na zawał serca [p. 6, al. boczna, gr. narożny wraz z żoną dr Jadwigą Beck, także lekarzem];
  • prof. Mieczysław Romuald Cena (1908–1990) – lekarz weterynarii, twórca polskiej zoohigieny i metod fizykalnych pomiarów mikroklimatu pomieszczeń i bioklimatu, w pierwszych powojennych latach związany z UWr, później z Akademią Rolniczą we Wrocławiu, której był prorektorem. Był popularnym wśród studentów
    wykładowcą; współpracował z wieloma ośrodkami duszpasterskimi, w tym także z ks. Aleksandrem Zienkiewiczem oraz ks. Franciszkiem Blachnickim [p. 1, al. boczna, gr. 490];
  • prof. Ludwik Hirszfeld (1884–1954) – światowej sławy bakteriolog i immunolog, twórca polskiej szkoły immunologicznej oraz nowej dziedziny nauki – seroantropologii, współodkrywca teorii dziedziczenia grup krwi i autor współczesnych oznaczeń krwi (A, B, 0), organizator i pierwszy dziekan Wydziału Lekarskiego funkcjonującego w strukturze UWr do 1949 r.; 6 września 1945 r. wygłosił pierwszy polski wykład w powojennym Wrocławiu w ramach kursów przygotowawczych dla kandydatów na studia, pod koniec życia przez amerykańskich uczonych został nominowany do Nagrody Nobla; prof. Hanna Hirszfeld (1884–1964) – pediatra, współautorka pionierskiej metody leczenia choroby hemolitycznej przy pomocy wymiennej transfuzji krwi [p. 3, al. główna, gr. 47 (narożny tuz przy krzyżu)];
  • prof. Tadeusz Konopiński (1894–1965) – lekarz weterynarii, organizator i pierwszy dziekan Wydziału Rolniczego i Wydziału Medycyny Weterynaryjnej UWr, współorganizator studiów weterynaryjnych na UWr, później związany z Wyższą Szkołą Rolniczą (ob. Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu) [p. 6, al. główna, gr. 486];
  • prof. Waldemar Kozuschek (1930–2009) – niemiecki lekarz, absolwent medycyny na UWr, wybitny chirurg i historyk medycyny, doktor honoris causa i honorowy senator UWr, autor wielu publikacji dotyczących historii nauk medycznych we Wrocławiu, ambasador UWr głęboko zaangażowany w promocję UWr na terenie Niemiec [p. 7, al. główna, gr. 273];
  • prof. Tadeusz Owiński (1904–1995) – lekarz stomatolog, żołnierz AK, powstaniec warszawski i pionier Wrocławia, jeden z organizatorów życia naukowego w powojennym Wrocławiu, najpierw związany z Wydziałem Lekarskim UWr, a później przez wiele lat z Akademią Medyczną (ob. Uniwersytet Medyczny); społecznie prowadził niezwykle popularne w kraju kursy stomatologiczne dla lekarzy [p. 10, al. główna, gr. 058];
  • prof. Alfred Senze (1911–1993) – lekarz weterynarii, specjalista w dziedzinie położnictwa i patologii rozmnażania zwierząt, współorganizator powojennych studiów weterynaryjnych na Uniwersytecie, związany później z Wyższą Szkołą Rolniczą (ob. Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu) [p. 4, al. boczna, gr. 506].

ETNOGRAFOWIE:

  • prof. Józef Gajek (1907–1987) – etnograf i etnolog, twórca, długoletni kierownik naukowy i redaktor „Polskiego Atlasu Etnograficznego” oraz sekretarz generalny i prezes Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego [*];
  • prof. Lech Aleksander Godlewski (1905–1975) – etnograf i antropolog, po wojnie związany z Uniwersytetem Warszawskim, a od 1961 r. do śmierci z UWr, gdzie pracował w Katedrze Etnografii Ogólnej i Słowian, zakładając jedyną w Polsce Pracownię Etnografii Ludów Oceanii [*].

BIBLIOTEKARZE:

  • prof. Antoni Knot (1904–1982) – historyk i bibliotekarz, działacz społeczny, pierwszy uczony, który po wojnie przybył do Wrocławia (9 maja 1945 r.), zasłużony organizator i wieloletni dyrektor Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu (1945–1963) oraz dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu (1946–1949), jego zasługą było m.in. odnalezienie i sprowadzenie do Wrocławia ukrytych w czasie wojny przez Niemców wrocławskich zbiorów bibliotecznych i dóbr kulturalnych [p. 4, al. główna, gr. 286];
  • Jan Wageman (1895–1957) – pionier Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu, członek grupy rewindykacyjnej zabezpieczającej wywiezione i ukryte zbiory [p. 4, al. boczna];

PROFESOROWIE ZWIĄZANI Z POLITECHNIKĄ W OKRESIE POWOJENNEJ WSPÓLNOTY UCZELNI:

  • prof. Edward Sucharda (1891–1947) – chemik, prorektor Politechniki w okresie wspólnoty z Uniwersytetem [p. 2, al. główna, gr 188];
  • prof. Kazimierz Idaszewski (1878–1965) – specjalista budowy maszyn elektrycznych i elektrochemii; jako senior pionierów wrocławskich uczelni zainaugurował pierwszy powojenny rok akademicki na Uniwersytecie i Politechnice we Wrocławiu, wygłaszając 15 listopada 1945 r. pierwszy wykład [p. 3, al. główna, gr. 36].

PRZEDSTAWICIELE INNYCH DZIEDZIN, ZNANI ABSOLWENCI I INNE OSOBY ZWIĄZANE ZE ŚRODOWISKIEM AKADEMICKIM:

  • Anna Jasińska (1867–1957) – działaczka polonijna w przedwojennym Wrocławiu; do 1939 r. posiadała pralnię, z której dochód przeznaczała m.in. na działalność Domu Polskiego we Wrocławiu, wyposażenie i utrzymanie bursy akademickiej dla młodzieży polskiej studiującej na Uniwersytecie Wrocławskim oraz opiekę nad drużyną harcerską; podczas II wojny światowej pomagała Polakom przetrzymywanym we Wrocławiu w niemieckich obozach pracy przymusowej.[p. 4, al. boczna, gr. 406];
  • prof. Adam Zbigniew Liebhart (1905–1976) – muzykolog, filozof i historyk sztuki; w 1945 r. zorganizował Zakładu Muzykologii na UWr i uratował przed zniszczeniem poniemiecką naukową bibliotekę muzykologiczną. Był jednym z inicjatorów i organizatorów Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu (ob. Akademia Muzyczna), na której pełnił wiele funkcji, w tym rektora (1963–1969) [p. 10, al. główna, gr. 078 (na wprost grobowca kapłanów archidiecezji wrocławskiej)];
  • Barbara Piasecka-Johnson (1937–2013) – absolwentka historii sztuki na UWr, kolekcjonerka dzieł sztuki, filantropka, jedna z najbogatszych kobiet świata, żona współwłaściciela koncernu farmaceutycznego Johnson & Johnson, prowadziła szeroko zakrojoną działalność charytatywną na rzecz Polski i Polaków [p. 5, al. boczna, gr. 161];
  • Ludwika Strauss z d. Koszutska (zm. 1962) i dr Ernest Strauss (1882–1960) – przedstawiciele przedwojennej Polonii Wrocławskiej. Ernest Strauss – Niemiec, dr praw (dysertacja obroniona w 1908 r. na Uniwersytecie Wrocławskim) – prowadził we Wrocławiu prywatną kancelarię prawną, często broniąc Polaków. Ludwika Koszutska-Strauss – Polka aktywnie działająca w Domu Polskim i wspierająca polskich studentów. Po wojnie zostali we Wrocławiu. W marcu 1946 r. Ernest Strauss na własną prośbę otrzymał polskie obywatelstwo (akt nadania nr 1). Ich córka, Irena Strauss-Pyrek (1923–2013), należała do Grupy Naukowo-Kulturalnej odbudowującej po wojnie wrocławskie uczelnie [p. 2, al. główna, gr. 002];
  • Janina Tuszkiewicz (1904–1987) – organizatorka rektoratu w 1945 r. , sekretarka rektora Kulczyńskiego oraz jego następców, organizatorka i kierowniczka hotelu „Mirus” dla pionierów [p. 4, al. główna, grobowiec wspólny z prof. Edwinem Płażkiem i prof. Zofią Skrowaczewską z PWr];
  • Tadeusz Zelenay (1913–1961) – wrocławski poeta, prozaik i tłumacz, autor utworów poświęconych Wrocławiowi, absolwent historii sztuki na UWr [p. 2, al. główna, gr. 170].

Z czasów niemieckich zachował się nagrobek prof. Otfida Foerstera [p. 4, al. boczna, gr. 321 ] – światowej sławy psychiatry, neurologa i neurochirurga, profesora Uniwersytetu we Wrocławiu od 1917 do 1938 r. i pracownika uniwersyteckiej Kliniki Psychiatrycznej, który opracował operacyjną metodę leczenia padaczki, a w latach 1922–1924 był osobistym lekarzem Lenina.


CMENTARZ ŚW. RODZINY PRZY UL. SMĘTNEJ WE WROCŁAWIU

Orientacyjny plan cmentarza św. Rodziny przy ul. Smętnej we Wrocławiu

REKTORZY:

  • prof. Edward Marczewski (1907–1976) – matematyk, pionier Uniwersytetu, współzałożyciel i długoletni redaktor naczelny czasopisma matematycznego „Colloquium Mathematicum”, rektor UWr w latach 1953–1957 [p. 3, rz. 20, g. 3];
  • prof. Kazimierz Urbanik (1930–2005) – matematyk, założyciel i redaktor naczelny „Probability and Mathematical Statistics”, rektor UWr w latach 1975–1981 [p. 7, rz. 28, g. 6];
  • prof. Józef Łukaszewicz (1927–2013) – matematyk, specjalista od probabilistycznych zastosowań matematyki i współzałożyciel Klubu Inteligencji Katolickiej we Wrocławiu, rektor UWr w latach 1981–1982 [p. 3, rz. 16, g. 15].

FILOLODZY:

  • prof. Ludwika Rychlewska (1917–2010) – filolog klasyczny, prodziekan Wydziału Filologicznego, dyrektor Instytutu Filologii Klasycznej i Kultury Antycznej, wieloletni kierownik Zakładu Filologii Łacińskiej [p. 13, rz. 18, gr. 19];
  • doc. Roman Sobol (1926–1982) – historyk literatury, dziekan Wydziału Filologicznego [p. 12, rz. 75, g. 7];
  • prof. Jerzy Woronczak (1923–2003) – językoznawca, współautor pierwszego słownika frekwencyjnego j. polskiego, badacz tekstu Bogurodzicy [p. 16B, rz. 1G, g. 40];
  • doc. Mieczysław Urbanowicz (1920–1970) – germanista, autor publikacji poświęconych m.in. literaturze austriackiej, niemieckiej i szwajcarskiej [p. 3, rz. 1, g. 1].

PRAWNICY I EKONOMIŚCI:

  • doc. dr Tomasz Afeltowicz (1925–2010) – ekonomista, dyrektor Instytutu Nauk Ekonomicznych [*];
  • prof. Tadeusz Bigo (1894–1975) – prawnik, twórca klasycznej definicji samorządu terytorialnego, prodziekan [p. 8, rz. 2, g. 16];
  • prof. Stanisław Hubert (1905–1983) – prawnik, dziekan, twórca szkoły prawa międzynarodowego publicznego i teorii prawa [p. 11, rz. 7, g. 18];
  • prof. Krystyna Jandy-Jendrośka (1921–1995) – specjalistka prawa podatkowego i finansowego, posłanka na sejm RP; prof. Jan Jendrośka (1919–2007) – współtwórca studiów administracyjnych na Wydziale Prawa i wrocławskiej szkoły prawa publicznego [p. 18, rz. 26, g. 8];
  • prof. Jan Kolasa (1926–2016) – znawca prawa międzynarodowego i europejskiego, kontynuator wielkiej szkoły lwowskiej prawa narodów [p. 14, rz. 9, nr. 27];
  • prof. Adam Lesław (1908–1979) – prawnik, specjalista w dziedzinie prawa finansowego i podatkowego [p. 11, rz. 6, g. 7];
  • prof. Franciszek Longchamps de Bérier (1912–1969) – specjalista w dziedzinie prawa administracyjnego [p. 17, rz. 15, g. 4];
  • dr Leszek Winowski (1910–1979) – historyk prawa, profesor UWr oraz KUL, prodziekan Wydziału Prawa UWr w latach 50. [p. 11, rz. VII, gr. 8a];
  • prof. Karol Wolfke (1915–2015 r) – profesor prawa międzynarodowego, zaliczany do najwybitniejszych specjalistów w tej dziedzinie, [p. 15, rz. 16, g. 2];
  • prof. Józef Jakub Wąsik (1921–2009) – prodziekan, członek zespołów i komisji przy Ministerstwie Sprawiedliwości [p. 18, rz. 26, gr. 16 (grobowiec)].

HISTORYCY I ARCHEOLODZY:

  • prof. Roman Heck (1924–1979) – historyk śląskoznawca, dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego, edytor źródeł dla szkół średnich i wyższych [p. 11, rz. 27, g. 25];
  • prof. Józef Kaźmierczyk (1926–1993) – archeolog, specjalista m.in. okresu wczesnego średniowiecza [p. 18, rz. 16, g. 22];
  • prof. Wacław Korta (1919–1999) – historyk, specjalista m.in. od dziejów góry Ślęży, dziejopisarstwa oraz dyplomatyki [p. 18, rz. 21, g. 10].

PSYCHOLODZY I PEDAGODZY:

  • prof. Marian Kulczycki (1924–1995) – psycholog, współorganizator wrocławskiej psychologii, szczególnie zasłużony dla rozwoju psychologii klinicznej, dyrektor Instytutu Psychologii i dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego [p. 3, rz. 1, g. 13];
  • doc. dr hab. Zygmunt Szulc (1925–2002) – pedagog, specjalista w zakresie teorii wychowania, dyrektor Instytutu Pedagogiki i prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego [p. 7, rz. 3, g. 18].

BIOLODZY:

  • prof. Stanisław Bac (1887–1970) – twórca naukowej szkoły podstaw melioracji rolnych i leśnych oraz dostosowania technik melioracyjnych do środowiska przyrodniczego, związany później z Wyższą Szkołą Rolniczą [p. 12, rz. 11, g. 12];
  • prof. Janusz Kubrakiewicz (1957–2013) – zoolog, dyrektor Instytutu Zoologicznego [p. 2, rz. 23];
  • prof. Zbigniew Ryziewicz (1898–1977) – zoolog, kierownik Katedry Paleozoologii, prodziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych [p. 12, rz. 48, g. 5];
  • prof. Kazimierz Sembrat (1902–1988) – zoolog, embriolog, dyrektor Instytutu Zoologii i dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych [p. 13, rz. 2, g. 16];
  • prof. Karol Stojanowski (1895–1947) – antropolog, współtwórca Katedry Antropologii, zasłużony dla gromadzenia cennych zbiorów naukowych [p. 6, rz. 3, g. 1].

CHEMICY:

  • prof. Kazimierz Boratyński (1906–1991) – specjalista chemii rolniczej związany z UWr oraz Wyższą Szkołą Rolniczą [p. 4, rz. 5, g. 10];
  • prof. Krystyna Bukietyńska-Słopecka (1926–2016) prorektor UWr w latach 1990–1995, przez wiele lat kierowała zespołem naukowym oraz Zakładem Analizy Instrumentalnej, specjalizując się w fizykochemii lantanowców [*];
  • dr hab. Ewa Huskowska (1954–2002) – chemik nieorganik, specjalistka w dziedzinie koordynacyjnych związków lantanowców, zajmowała się m.in. badaniami właściwości spektroskopowych pod kątem zastosowania ich do badań biomedycznych, była współautorem wielu prac naukowych w czasopismach o zasięgu międzynarodowym [p. 15, rz. 13, gr. 21];
  • prof. Bronisława Morawiecka (1926–2016) – biochemiczka, przez wiele lat kierowała Instytutem Biochemii i Biologii Molekularnej, była też prodziekanem Wydziału Nauk Przyrodniczych oraz prorektorem UWr [p.12, rz. LXXV, gr. 1];
  • prof. Lech Pajdowski (1920–2013) – specjalista w zakresie chemii i elektrochemii związków kompleksowych [p. 17, rz. XXIV, gr. 23];
  • prof. Lidia Prajer-Janczewska (1925–1993) – kierownik Zakładu Chemii Organicznej i Zespołu Chemii i Stereochemii Związków Alicyklicznych, Aromatycznych i Heterocyklicznych [p. 16 A, rz. 3, g. 10];
  • prof. Helena Przywarska-Boniecka (1921–2009) – specjalistka m.in. w dziedzinie chemii bionieorganicznej obejmującej własności hemoglobiny, metaloenzymów i białek osocza [p. 2, rz. 3, gr 20].

GEOGRAFOWIE I GEOLODZY:

  • prof. Leszek Baraniecki (1926–2007) – geomorfolog, specjalista od interpretacji zdjęć lotniczych w geografii [p. 4, rz. 18, g. 10];
  • prof. Julian Czyżewski (1890–1968) – założyciel Instytutu Geograficznego i organizator badań regionalnych na Dolnym Śląsku [p. 2, rz. 15, g. 14];
  • doc. Hieronim Piasecki (1913–1993) – geograf, żołnierz AK [ p. 1, rz. 1, g. 3];
  • prof. Adam Schmuck (1904–1971) – specjalista z zakresu meteorologii i klimatologii [p. 3, rz. 1, g. 15];
  • prof. Antoni Zagożdżon (1930—1987) – geograf, prorektor, specjalista z zakresu m.in. geografii społeczno-ekonomicznej [p. 10, rz. 13, g. 4].

MATEMATYCY:

  • prof. Hugo Dyonizy Steinhaus (1887–1972) – twórca lwowskiej i wrocławskiej szkoły matematycznej, dziekan Wydziału Mat-Fiz-Chem [p. 12, rz. 19, g. 64];
  • prof. Stanisław Hartman (1914–1992) – współtwórca szkoły analizy harmonicznej, prodziekan [p. 18, rz. 16, g. 18];
  • prof. Władysław Ślebodziński (1884–1972) – założyciel Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego [p. 2, rz. 19, g. 1].

FIZYCY:

  • prof. Arkadiusz Jaśkiewicz (1920–1983) – inicjator badań struktury domenowej i jej wpływu na przemiany fazowe i procesy przepolaryzowania ferroelektryków [*];
  • prof. Jan Łopuszański (1923–2008) – dziekan Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii, uznawany za jeden z filarów polskiej fizyki
    teoretycznej [p. 11, rz. 7, g. 15];
  • prof. Jerzy Przystawa (1939–2012) – specjalista kwantowej teorii ciała stałego i radny miasta Wrocławia [*];
  • prof. Zbigniew Sidorski (1925–1984) – żołnierz AK, od czasu studiów związany z UWr, dziekan i prodziekan Wydziału Mat-Fiz-Chem, inicjator organizowanych rokrocznie międzynarodowych seminariów z zakresu fizyki powierzchni [p. 4, rz. 24, gr. 26 (al. boczna)].

PRZEDSTAWICIELE INNYCH DZIEDZIN:

  • prof. Hugon Kowarzyk (1906–1985) – lekarz, jeden z organizatorów Wydziału Lekarskiego UWr i jego dziekan, później związany z Akademią Medyczną [p. 11, rz. 6, g. 5];
  • prof. Stanisław Pietraszko (1928–2010) – kulturoznawca, założyciel pierwszego w Polsce akademickiego kierunku studiów kulturoznawczych na UWr [p. 2, rz. 12, gr. 1].

Szczegółowa mapa wraz z numeracją rzędów i grobów www.cmentarze24.pl/smetna/


CMENTARZ GRABISZYŃSKI WE WROCŁAWIU

Orientacyjny plan cmentarza Grabiszyńskiego

REKTORZY:

  • prof. Wojciech Wrzesiński (1934–2013) – historyk, znawca XIX- i XX-wiecznych dziejów Warmii i Mazur, autor wielu publikacji dotyczących historii UWr, rektor w latach 1990–1995 [p. 29, rz. 9];
  • prof. Witold Świda (1899–1989) – prawnik, pierwszy dziekan Izby Adwokackiej we Wrocławiu, rektor w latach 1959– 1962 [p. 32, al. 26 (2. od p. 24)].

FILOLODZY:

  • prof. Stanisław Bąk (1900–1981) – językoznawca i historyk języka, uznawany za najwybitniejszego znawcę dialektu śląskiego [p. 1A, gr. 88];
  • prof. Konrad Gajek (1931–1999) – germanista, badacz kultury i literatury okresu baroku, znawca problematyki Śląska, wicedyrektor Instytutu Filologii Germańskiej [p. 9U, rz. 2];
  • prof. Marian Jakóbiec (1910–1998) – slawista, znawca słowiańskich literatur i folkloru [p. 34, 25 pas od p. 26];
  • prof. Bronisław Kocowski (1907–1980) – historyk książki, bibliotekarz, przez wiele lat związany z Biblioteką Uniwersytecką m.in. jako jej wicedyrektor [p. 1, rz. 2 od ogrodzenia];
  • prof. Jerzy Krókowski (1898–1967) – filolog klasyczny, historyk literatury, prywatnie taternik [p. 13, rz. 9];
  • prof. Janina Ławińska-Tyszkowska (1934–2013) – specjalistka w zakresie filologii klasycznej i hellenistyki, prodziekan Wydziału Filologicznego [p. 27, rz. 19];
  • prof. Herbert Myśliwiec (1926–1998) – znawca antyku, współzałożyciel Klubu Inteligencji Katolickiej we Wrocławiu, wieloletni dyrektor Instytutu Filologii Klasycznej i Kultury Antycznej [p. 7, rz. 9 (2. od p. 49A)];
  • prof. Bogdan Pięczka (1935–2004) teoretyk literatury, dydaktyk i specjalista w dziedzinie genealogii [p. 53, rz. 5];
  • prof. Jan Piprek (1887–1970) – germanista, pionier, w 1945 r. kierował odbudową głównego gmachu UWr [p. 14, rz. 4];
  • prof. Stanisław Rospond (1906–1982) – językoznawca, jeden z najmłodszych pionierów polskiej nauki w powojennym Wrocławiu, niestrudzony animator życia naukowego i kulturalnego, zajmował się repolonizacją nazw miejscowych na tzw. Ziemiach Odzyskanych [p. 1A, gr. 89];
  • prof. Jan Trzynadlowski (1912–1995) – teoretyk i historyk literatury, wydawca oraz dyrektor i redaktor naczelny wydawnictwa Ossolineum, związany także z UWr [p. 1A, gr. 99];
  • prof. Hanna Wałkówska (1921–2013) – indolog, wybitna znawczyni literatury sanskryckiej, dziekan i prodziekan Wydziału Filologicznego oraz prorektor UWr [p. 2, rz. 10].

PRAWNICY:

  • prof. Szyja Bronsztejn (1923–1995) – ekonomista, historyk i statystyk, specjalista procesów demograficznych na Dolnym Śląsku po II wojnie światowej oraz zagadnień demograficznych ludności żydowskiej w Polsce [p. 50, rz. 1];
  • prof. Janina Dąbrowa (1931–1985) – prawniczka, wybitna znawczyni prawa cywilnego materialnego i procesowego [p. 9, rz. 13]; prof. Alfred Klein (1921–2001) – współtwórca wrocławskiego środowiska naukowego prawa cywilnego i handlowego, prodziekan [p. 13, rz. 14];
  • prof. Edmund Klein (1929–2011) – słynący z benedyktyńskiej dociekliwości i pracowitości prawnik zajmujący się tematami pomijanymi przez innych badaczy jak np. położenie prawne mniejszości polskich w Niemczech [p. 51, rz. 19];
  • prof. Kazimierz Orzechowski (1923–2009) – historyk państwa i prawa, dziekan Wydziału Prawa i Administracji i prorektor UWr [p. 47, rz. 21];
  • prof. Zofia Świda (1939–2011) – znawczyni prawa karnego procesowego [p. 32, al. 26 (2. od p. 24)];
  • prof. Seweryn Wysłouch (1900–1968) – historyk państwa i prawa, były prorektor Uniwersytetu Wrocławskiego związany wcześniej z Uniwersytetem Stefana Batorego w Wilnie i współorganizator Wystawy Ziem Odzyskanych we Wrocławiu w 1948 r. [p. 33, rz. 14].

HISTORYCY I ARCHEOLODZY:

  • prof. Zbigniew Bagniewski (1938–2002) – wieloletni dyrektor Instytutu Archeologii, nazywany przez współpracowników „Baca” [p. 4, rz. 16 (11. od p. 1)];
  • prof. Władysław Czapliński (1905–1981) – historyk, specjalista od dziejów XVII-wiecznej Polski, inicjator serii dużych monografii historycznych państw i narodów [p. 13, rz. 2];
  • prof. Juliusz Demel (1921–1991) – historyk szczególnie zainteresowany gospodarczą historią Krakowa i Śląska oraz dziejami Rumunii, członek senatu UWr [p. 37, rz. 13];
  • prof. Stefan Inglot (1902–1994) – historyk, współtwórca i organizator wrocławskiej szkoły historii gospodarczej, dziekan i prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego [p. 26, rz. 6];
  • prof. Julian Janczak (1932–1995) – historyk, kierownik Pracowni Atlasu Historycznego Śląska, zajmował się przede wszystkim charakterystyką środowiska przyrodniczego w aspekcie historycznym [p. 37A, rz. 22];
  • prof. Józef Leszczyński (1930–1975) – specjalista historii nowożytnej, gospodarczej i społecznej oraz historii Śląska, dyrektor Instytutu Historycznego [p. 41, rz. 11];
  • prof. Krystyn Matwijowski (1936–2017) – specjalista z zakresu historii nowożytnej Polski, parlamentaryzmu staropolskiego, historii Śląska i historii Kościołów, w latach 1978–1981 prodziekan, a w 1985 r. dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego, w latach 1990–1993 dyrektor Instytutu Historycznego [p. 7, rz. 2 od pola 49 A];
  • doc. dr hab. Adolf Nasz (1916–1973) – etnograf i archeolog, badacz tradycji kultury ludowej na Śląsku, związany także z ASP w Opolu i Instytutem Śląskim [p. 32, rz. 24 (1. od p.33)];
  • prof. Zofia Ostrowska-Kębłowska (1931–2010) – historyk sztuki, pierwsza dyrektor nowo powstałego Instytutu Historii Sztuki [p. 13, rz. 21];
  • prof. Leszek Wiatrowski (1930–1997) – historyk, wybitny znawca dziejów Śląska, badacz historii gospodarczej i społecznej [p. 41, rz. 14];
  • prof. Henryk Zieliński (1920–1981) – historyk, inicjator prac z cyklu „Polska myśl polityczna XIX i XX wieku”, dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego i członek prezydium Społecznego Komitetu Odbudowy Panoramy Racławickiej [p. 2, rz. 21].

BIOLODZY:

  • prof. Józef Buczek (1929–2006) – specjalista fizjologii roślin, twórca wrocławskiej szkoły mineralnego żywienia roślin, dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych [p. K, gr. 103];
  • doc. Zofia Kozikowska (1915–1997) – biolog, ichtiolog, pionierka Muzeum Przyrodniczego [p. 53, rz. 14];
  • prof. Krystyna Kukułczanka (1925–2014) – ogrodnik, botanik, specjalistka w zakresie m.in. upraw roślin tropikalnych, kierownik Ogrodu Botanicznego [p. 45A, rz. 9 (alejka)];
  • prof. Antoni Ogorzałek (1940–2010) – zoolog, embriolog, wybitny popularyzator wiedzy biologicznej [p. 34, rz. 20];
  • prof. Adam Wanke (1906–1971) – antropolog, twórca oryginalnego warsztatu metodycznego (tzw. metoda Wankego) otwierającego nowy etap w rozwoju antropologii etnicznej [p. 1, rz. 3 od ogrodzenia].

GEOGRAFOWIE I GEOLODZY:

  • doc. Stanisław Baranowski (1935–1978) – glacjolog, polarnik, założyciel uniwersyteckiej stacji polarnej na Spitsbergenie [p. 32, rz. 9];
  • prof. Tatiana Bocheńska (1934–2004) – hydrogeolog, współautorka „Słownika hydrogeologicznego” [p. 23, rz. 14];
  • prof. Jerzy Don (1928–2016) – geograf związany z UWr od 1946 r., najpierw jako student, a następnie od 1950 r. pracownik Katedry Geologii Ogólnej [p. 48A, rz. 18];
  • prof. Stefan Golachowski (1913–1974) – socjolog i geograf, twórca wrocławskiej szkoły geografii społecznej i osadnictwa, organizator m.in. Katedry Socjologii i wieloletni kierownik Zakładu Geografii Ekonomicznej [p. 41, rz. 1];
  • doc. dr Helena Leonhard-Migaczowa (1919–2005) geograf, współorganizatorka powojennej uniwersyteckiej geografii [p. 4, rz. 13 (8. od pola 12)];
  • prof. Władysław Migacz (1912–1980) – kartograf, współtwórca wrocławskiej szkoły kartografii, wieloletni kierownik Zakładu Kartografii Instytutu Geograficznego oraz dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych [p. 12, rz. 17 (11. od p. 4)];
  • doc. dr Leszek Pernarowski (1929–1980) – geograf, zajmował się m.in. metodami regionalizacji, opracowując nową matematyczną metodę regionalizacji, był autorem planów szczytów m.in. Gór Sowich [p. 32, rz. 4];
  • prof. Stanisław Szczepankiewicz (1914–1999) – geomorfolog, pionier Wrocławia, współorganizator i wieloletni dyrektor Instytutu Geograficznego [p. 10P, rz. 6];
  • prof. Andrzej Karol Teisseyre (1938–1991) – geolog, badacz Sudetów i prof. Henryk Teisseyre (1903–1975) – twórca tzw. wrocławskiej szkoły tektonicznej; jego imię nosi uniwersyteckie Muzeum Geologiczne [p. 8G, rz. 9; Henryk Teisseyre przeniesiony z cmentarza przy ul. Bujwida];
  • prof. Wojciech Walczak (1916–1984) – geograf, autor koncepcji fizyczno-geograficznego podziału Sudetów, dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych [p. 2, rz. 16].

CHEMICY:

  • prof. Jan Biernat (1909–1989) – specjalista z zakresu polarografii, autor teorii określanej mianem „równania Biernata” [p. 12, rz. 15 (9. od p. 4)];
  • prof. Józef Ziółkowski (1934–2008) – dyrektor Instytutu Chemii, współorganizator i pierwszy dziekan Wydziału Chemii oraz trzykrotny prorektor UWr [KIIC, 18].

MATEMATYCY:

  • prof. Janusz Jerzy Charatonik (1934–2004) – specjalista w zakresie topologii, ojciec pięciorga dzieci, z których wszystkie zostały matematykami lub informatykami [p. 24, rz. 16];
  • prof. Julian Perkal (1913–1965) – specjalista z dziedziny zastosowań matematyki w rolnictwie, dziekan, założyciel Polskiego Towarzystwa Biometrycznego [p. 33, rz. 12];
  • prof. Tadeusz Pytlik (1944–2006) – analityk, autor przełomowych prac z zakresu analizy harmonicznej [p. 2G, rz. 8];
  • prof. Czesław Ryll-Nardzewski (1926–2015) inicjator nowych kierunków badawczych w teorii miary, prawdopodobieństwa i analizie funkcjonalnej [p. 47, rz. 11];
  • prof. Jerzy Słupecki (1904–1987) – logik i matematyk, żołnierz AK, uczestnik akcji „Żegota” i Powstania Warszawskiego [p. 33, rz. 28 (1. zewn. od p. 25)].

FIZYCY I ASTRONOMOWIE:

  • prof. Władysława Nawrocka (1929–2011) – fizyk teoretyk zajmująca się teorią jądra atomowego a także fizyką statystyczną i teorią wielu ciał, na UWr pracowała niemal 50 lat [p. 34, rz. 1];
  • prof. Antoni Opolski (1913–2014) – dziekan Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego, prorektor UWr i rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu [p. 18, rz. 4];
  • prof. Bronisław Rozenfeld (1922–1990) –  fizyk przez większośc pracy zawodowej związany z Instytutem Fizyki Doświadczalnej UWr, współtwórca (wraz z prof. J. Wesołowskim) wrocławsko-opolskiej szkoły spektroskopii anihilacyjnej [p. 13, rz. 15];
  • prof. Jan Rzewuski (1916–1994) – fizyk-teoretyk, powstaniec warszawski [p. 27, rz. 25 (5. od p. 28)];
  • dr hab. Stanisław Szeligowski (1887–1966) – astronom specjalizujący się w zakresie m.in. mechaniki nieba [p. 33, rz. 20];
  • prof. Jan Wesołowski (1902–1982) – fizyk, specjalista na skalę światową w zakresie anihilacji pozytonów, organizator uniwersyteckiej pracowni fizyki jądrowej [p. 2, rz. 13].

PRZEDSTAWICIELE INNYCH DZIEDZIN:

  • prof. Stanisław Tync (1889–1964) – pedagog, historyk wychowania, organizator i wieloletni dyrektor Katedry Pedagogiki, twórca studiów pedagogicznych na UWr [p. 5, rz. 1].

CMENTARZ OSOBOWICKI WE WROCŁAWIU

Orientacyjny plan cmentarza Osobowickiego

REKTORZY:

  • prof. Władysław Nehring (1830–1909) – filolog, slawista, polski rektor niemieckiego uniwersytetu w latach 1893–1894, wybitny znawca literatur i języków słowiańskich [p. 76, rz. 2 od. al. gł.] zob. więcej o próbie zagłady grobu Nehringa i jego odnalezieniu;
  • prof. Mieczysław Klimowicz (1919–2008) – historyk literatury, badacz literatury i teatru oświeceniowego, rektor UWr w latach 1987–1990 [p. 79, rz. 1. od p. 98].

FILOLODZY:

  • prof. Zbigniew Barański (1925–2009) – nestor polskich rusycystów, wybitny znawca literatursłowiańskich XIX i XX wieku [p. 52, rz. 9. od p. 51];
  • prof. Władysław Floryan (1907–1991) – polonista, historyk literatury, wybitny edytor i komparatysta, organizator Wydziału Filologicznego, prorektor [p. 79, I ćwiartka];
  • prof. Czesław Hernas (1928–2003) – filolog polski, wybitny znawca baroku, zajmujący się też folklorem polskim i jego związkami z kulturą staropolską [p. 138, rz. 11. od pola 140A];
  • prof. Stanisław Kolbuszewski (1901–1965) – historyk literatury, znawca romantyzmu, modernizmu i literatury łotewskiej, rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu i pierwszy pomysłodawca przekształcenia jej w uniwersytet [p. 62, rz. 4. od p. 61];
  • prof. Jerzy Łanowski (1919–2000) – filolog klasyczny, zasłużony badacz i popularyzator kultury antycznej, prorektor UWr, którego dyplom magisterski był pierwszym polskim dyplomem w powojennym Wrocławiu [p. 98, rz. 6 od p. 102];
  • prof. Kazimiera Maleczyńska (1925–2010) – bibliotekoznawca, historyk papiernictwa [p. 13, rz. 8. od p. 23A];
  • prof. Józef Szczepaniec (1928–2003) polonista, bibliotekoznawca, przez wiele lat związany z Ossolineum i uniwersyteckim bibliotekoznawstwem [pole CI, rz. 4 od pola 75].

PRAWNICY:

  • prof. Jan Boć (1939–2017) wieloletni kierownik Zakładu Prawa Administracyjnego i dyrektor Instytutu Nauk Administracyjnych [p. 134, rz. 9. od pola 132];
  • dr hab. Zbigniew Bożyczko (1922–1977) – kierownik Zakładu Kryminalistyki [p. 24, rz. 2 od p. 42];
  • doc. dr hab. Jerzy Chodorowski (1920–2011) – autor wielu publikacji z dziedziny prawa i ekonomii, wiele wysiłku poświęcił rozwojowi Biblioteki Wydziału Prawa [p. 75, rz. 6. od p. 69];
  • prof. Jerzy Falenciak (1910–1986) – prawnik, specjalista w dziedzinie prawa rzymskiego, kierownik Katedry Prawa Rzymskiego, kierownik Zakładu Prawa Rzymskiego, prodziekan Wydziału Prawa i Administracji [p. 79, al. zasł.];
  • prof. Józef Fiema (1910–1979) – prawnik, specjalista prawa cywilnego, dyrektor Instytutu Prawa Cywilnego[ p. 42, rz. 1 od p. 24];
  • prof. Włodzimierz Gutekunst (1914–1979) – specjalista prawa karnego materialnego, uznawany za jednego z najwybitniejszych znawców problematyki przestępstw przeciwko własności, wykładał prawo karne, kryminalistykę i kryminologię [p. 42, rz. 1 od ogrodzenia];
  • Andrzej Jochelson (1911–1997) – prawnik, pisarz i tłumacz; pionier Wrocławia, odegrał ważną rolę w odbudowie i polonizacji powojennego Wrocławia, pracował jako starszy asystent w Katedrze Historii Prawa Zachodnioeuropejskiego, zajmując się m.in. porządkowaniem biblioteki [p. 79, rz. 8. od pola C];
  • prof. Henryk Mądrzak (1929–2016) – cywilista, procesualista, w latach 1881–1984 prodziekan WPAE [p. 96, rz. 6. od pola 102];
  • dr Artur Preisner (1954–2017) – długoletni pracownik i nauczyciel akademicki Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii [p. 7, rz. 7. od p. 6];
  • prof. Henryk Rot (1926–1995) – specjalista w zakresie prawoznawstwa i informatyki prawniczej, senator RP w III kadencji [p. 79, rz. 9. od p. C];
  • prof. Edward Szymoszek (1942–2006) – prawnik związany z Instytutem Historii Państwa i Prawa [p. 131, rz. 15. od p. 149].

HISTORYCY I ARCHEOLODZY:

  • prof. Marian Haisig (1908–1996) – sfragistyk, heraldyk i numizmatyk, współautor jedynego polskiego podręcznika akademickiego do sfragistyki [p. 140, rz. 10 od pola 64 R];
  • prof. Helena Cehak-Hołubowiczowa (1902–1979) – badaczka prahistorii ziem polskich, zwłaszcza Śląska, prowadziła badania starożytnych ośrodków kultowych gór masywu ślężańskiego, kierownik Katedry Archeologii, prof. Włodzimierz Hołubowicz (1908–1962) badacz pradziejów Ślęży i założyciel katedry archeologii [p. 42, rz. 5. od ogrodzenia];
  • prof. Irena Lasak (1950–2015) – archeolog specjalizująca się w archeologii epoki brązu oraz okresu halsztackiego [p. 45AGU, rz. 32];
  • prof. Karol Maleczyński (1897–1968) organizator i dyrektor Instytutu Historycznego, autor herbu Wrocławia używanego w latach 1948–1990, prof. Ewa Maleczyńska (1900–1972) – długoletnia redaktor naczelna Śląskiego Kwartalnika Historycznego „Sobótka” [p. 13, rz. 8 od p. 23A];
  • prof. Juliusz Ziomecki (1928–2014) – historyk i archeolog śródziemnomorski, dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego [p. 13, a. 2 od p. 23A].

GEOGRAFOWIE, GEOLODZY I BIOLODZY:

  • prof. Andrzej Cegła (1935–1984) – geograf, polarnik, badacz m.in. Grenlandii, prorektor UWr [p. CI, rz. 1. od al. głównej];
  • prof. Andrzej Jagielski (1925–2004) – geograf, specjalista w dziedzinie geografii człowieka, w szczególności geografii ludności i osadnictwa oraz demografii [p. 136, rz. 3 od p. 134];
  • prof. Anna Jerzmańska (1928–2003) – paleontolog, dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych i specjalistka w dziedzinie paleoichtiologii kenozoiku [p. 14G, rz. 5. od pola 14A];
  • prof. Stanisław Marek (biolog, 1925–2007) – wybitny torfoznawca i karpolog [p. 140A, rz. 5. od pola 140];
  • prof. Władysław Pawlak (1931–2016) – geograf i kartograf, kontynuator spuścizny kartograficznej Eugeniusza Romera, kierownik Zakładu Kartografii Instytutu Geograficznego i dyrektor tego instytutu, prodziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych UWr [p. 80 K7, blok 7, gr. 9];
  • prof. Anna Sadowska (1937–2005) – paleobotanik, specjalistka w dziedzinie palinostratygrafii trzeciorzędu Polski [p. 65A, rz. 2 od al. gł],
  • prof. Ryszard Kryza (1950–2015) – geolog, który zasłynął jako współodkrywca wielu minerałów oraz skuteczny organizator w dziedzinie nauki i dydaktyki akademickiej, należał do czołówki najczęściej cytowanych geologów [p. 139, gr. 377, rz. 8 od pola 65];
  • prof. Andrzej Witkowski (1947–2017) – biolog specjalizujący się w ichtiologii, w latach 1996–2002 prorektor
    ds. nauczania UWr, wcześniej dziekan Wydziału Nauk Przyrodniczych i wicedyrektor Muzeum Przyrodniczego UWr [*].

CHEMICY:

  • prof. Bogusława Jeżowska-Trzebiatowska (1908–1991) – organizatorka chemii uniwersyteckiej i Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii, prof. Włodzimierz Trzebiatowski (1906–1982) – prezes Polskiej Akademii Nauk w latach 1972–1977 [p. 24, rz. 1 od al. gł.];
  • prof. Adolf Kisza (1934–2015) – specjalista w dziedzinie elektrochemii, organizator i wieloletni kierownik Zespołu Elektrochemii i Termodynamiki Stopionych Soli [p. 146GUO, gr. 61, rz. 3 krag];
  • dr Hubert Bartosz-Bechowski (1956–2016) – specjalista w dziedzinie chemii organicznej i bioorganicznej, cenionym za entuzjazm i profesjonalizm [p. 79, gr. 58, rz. 11 od pola CI];
  • prof. Ignacy Zenon Siemion (1932–2015) – specjalista w dziedzinie chemii bioorganicznej, jeden z pionierów i liderów polskiej chemii peptydów, organizator Gabinetu Historii Chemii na UWr [p. 129U3, gr. 139, rz. 5 od poligonu].

MATEMATYCY:

  • prof. Jarosław Bartoszewicz (1945–2013) – prodziekan Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii, współredaktor „Applicationes Mathematicae” [p. 59, rz. 2. od p. 53R];
  • prof. Józef Dudek (1939–2008) – specjalista w zakresie algebry abstrakcyjnej, pomysłodawca cyklicznych spotkań integrujących społeczność akademicką i gromadzących wrocławską inteligencję, znanych jako „Salon Profesora Dudka” [p. 79, Aleja Zasłużonych];
  • prof. Andrzej Hulanicki (1933–2008) – twórca wrocławskiej szkoły analizy harmonicznej [p. 97, rz. 11. od p. 90];
  • prof. Tadeusz Maćkowiak (1949–1986) – wybitny topolog, autor prac z teorii continuów, prodziekan Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii [p. 61, rz. 1, od p. 62];
  • prof. Witold Roter (1932–2015) – specjalista w zakresie geometrii różniczkowej, prodziekan Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii, prezes Fundacji Stypendialnej Matematyków Wrocławskich [p. 139, rz. 12. od p. 65];
  • prof. Barbara Sobiś-Rabijewska (1930–2002) – specjalistka w dziedzinie dydaktyki matematyki i wychowawczyni wielu pokoleń nauczycieli [p. 103, rz. 12. od p. 93].

FIZYCY I ASTRONOMOWIE:

  • prof. Jan Mergentaler (1901–1995) – dyrektor Obserwatorium i Instytutu Astronomicznego w latach 1957–1971, jeden z inicjatorów badań kosmicznych w Polsce [p. 79, rz. 10 od p. C];
  • dr hab. Władysław Marcinek (1952–2003) – matematyk i fizyk specjalizujący się w metodach matematycznych w fizyce kwantów [p. 53, rz. 1 od p. 52];
  • prof. Maria Stęślicka (1937–2002) – fizyk, kierownik Zakładu Teorii Powierzchni w Instytucie Fizyki Doświadczalnej [p. 73R, rz. 1. od p. C];
  • prof. Wacław Świątkowski (1933–2017) – kierownik Zakładu Zastosowań fizyki Jądrowej w latach 2000–2004; zastępca dyrektora Instytutu Fizyki Doświadczalnej ds. dydaktyki (1984–1991); rzeczoznawca Ministerstwa
    Edukacji Narodowej [p. 136R, rz. 1. od ogrodzenia];
  • prof. Kazimierz Wojciechowski (1931–2000) – obdarzony znakomitą intuicją fizyczną inicjator badań teoretycznych w zakresie fizyki powierzchni ciała stałego w Polsce [p. 79, rz. 6 od p. 102].

PRZEDSTAWICIELE INNYCH DZIEDZIN:

  • prof. Romuald Łoziński (1940–2005) – filozof, autor własnej koncepcji filozoficznej stosującej regułę „brzytwy Ockhama” [p. 78],
  • prof. Halina Lisicka (1957–2015) – politolog zajmująca się m.in. systemami politycznymi RP, polityką ochrony środowiska, Kościółem katolickim i organizacjami społecznymi, prodziekan Wydziału Nauk Społecznych [p. 26, rz. 2. od pola 27].
  • Edward Pomarański (1922–2017) – bibliotekarz, pionier i legenda Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławia „strażnik” Orła Białego – godła przywiezionego w 1945 r. z Biblioteki Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie [p. 72, rz. 2, od p. 73];
  • prof. Bolesław Potyrała (1930–2017) – pedagog, dyrektor Instytutu Pedagogiki w latach 1977–1984, wieloletni kierownik Zakładu Pedagogiki Ogólnej [*];
  • dr Eugeniusz Szymczak (1951–2017) – nauczyciel akademicki związany z Instytutem Politologii [p. 5, rz. 1 od p. 6, gr. 2).

ZNANI ABSOLWENCI:

  • Adolf Anderssen (1818–1879) – szachista, który na Uniwersytecie studiował nauki ścisłe, a później podjął pracę nauczyciela matematyki, fizyki i chemii; jednocześnie interesował się grą w szachy, zyskując sobie opinię najlepszego niemieckiego szachisty; 1851 r. zwyciężył w zawodach szachowych zorganizowanych w Londynie, pokonując Howarda Stautona. Wydał wiele publikacji z zakresu uprawianej przez siebie dyscypliny [p. 24, rz. 1. od al. głównej];
  • Tymoteusz Karpowicz (1921–2005) – poeta, prozaik i dramaturg, absolwent polonistyki na UWr, redaktor tygodnika „Sygnały” i miesięcznika „Odra” [p. 79, rz. 1. od pola 98 (Aleja Zasłużonych)].

CMENTARZ KOMUNALNY PSIE POLE PRZY UL. KIEŁCZOWSKIEJ

Orientacyjny plan cmentarza Psie Pole
  • prof. Tadeusz Głowiak (1935–2003) – chemik specjalizujący się w krystalochemii i rentgenografii strukturalnej, uważany za wybitnego nauczyciela pokoleń krystalografów i chemików zajmujących się chemią koordynacyjną [p. 36R, gr. 42, rz. 3];
  • prof. Władysław Kąkołowicz (1923–2007) – chemik, prodziekan Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego, specjalista chemii koordynacyjnej [p. 2, gr. 46, rz. B];
  • prof. Eugeniusz Konik (1914–2002) – historyk, zasłużony badacz dziejów historii starożytnej, dyrektor Instytutu Historycznego i dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego [KD (kolumbarium w murze na lewo od wejścia), blok 4, gr. 22];
  • prof. Arkadiusz Kozubek (1947–2016) – biochemik, twórca polskiej szkoły liposomowej, wieloletni dyrektor Instytutu Biochemii i Biologii Molekularnej, jeden z pomysłodawców utworzenia na UWr Wydziału Biotechnologii [p. 21, rz. 8, gr. 88];
  • prof. Hanna Marcinkowska (1926–2012) – matematyk, specjalistka w zakresie równań różniczkowych cząstkowych [p. 25, gr. 77, rz. 6];
  • prof. Mieczysław Pater (1927–2017) – historyk, znawca problematyki dziejów Śląska, Kościoła i Uniwersytetu Wrocławskiego, prodziekan Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych (1981–1985), zastępca dyrektora (1984–1986) i dyrektor Instytutu Historycznego (1986–1987, 1993–1996) [p. 6, rz. 6 (po lewej)];
  • prof. Bogusław Pfeiffer (1960–2010) – filolog polski, literaturoznawca, specjalista z zakresu baroku i oświecenia, badacz ikonografii staropolskiej [p. K9 (kolumbarium na polu 10, blok 9), rz. 16];
  • prof. Franciszek Sielicki (1923–2001) – slawista, specjalista filologii wschodniosłowiańskiej, wieloletni dyrektor Instytutu Filologii Słowiańskiej i dziekan Wydziału Filologicznego [p. 31, gr. 99, rz. 9];
  • prof. Andrzej Jerzy Szmajke (1953–2016) – psycholog, specjalista z zakresu psychologii społecznej, zachowań politycznych i sportu, wieloletni pracownik Instytutu Psychologii UWr, w ostatnich latach dyrektor Instytutu Psychologii Uniwersytetu Opolskiego [p. K5 (kolumbarium na polu 10, blok 5), rz. 14, gr. 10];
  • prof. Józef Zarzeczny (1946–2012) – historyk, politolog, współtwórca i wieloletni kierownik Zakładu Polityki Społecznej i Ekonomicznej w Instytucie Potologii [p. 24, rz. 8];
  • prof. Tadeusz Żabski (1936–2017) – polonista, badacz literatury pozytywizmu i kultury popularnej, znawca dziejów wrocławskiej slawistyki, były wicedyrektor Instytutu Filologii Polskiej UWr, prezes Towarzystwa Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej [p. 73, rz. 4].

INNE CMENTARZE WE WROCŁAWIU

CMENTARZ PARAFIALNY ŚW. MAURYCEGO PRZY UL. DZIAŁKOWEJ (tzw. CMENTARZ NA SKOWRONIEJ GÓRZE):

  • prof. Adam Galos (1924–2013), historyk, organizator i pierwszy dyrektor Instytutu Historycznego;
  • prof. Wacław Hendrich (1925–2014) dyrektor Instytutu Biochemii i Biologii Molekularnej, prodziekan dawnego Wydziału Nauk Przyrodniczych;
  • dr Franciszek Nieckula (1937–2010) filolog polski, erudyta, poliglota, polihistor, twórca i wieloletni dyrektor Kolegium Nauczycielskiego oraz autor słynnych tzw. przykazań stylistycznych;
  • dr Stanisław Żyga (zm. 2015) historyk specjalizujący się w dziejach polskiej przedsiębiorczości na Śląsku, współautor wielu opracowan historii miast polskich.

CMENTARZ PARAFIALNY ŚW. DUCHA PRZY UL. BARDZKIEJ:

  • prof. Leszek Bogunia (1941–2013) – prawnik, znawca prawa karnego wykonawczego, kryminologii i medycyny sądowej;
  • prof. Adam Chełmoński syn (1929–2001) – prawnik, dziekan Wydziału Prawa i Administracji UWr w latach 1981–1987;
  • prof. Michał Dąbek (1943–2009) – psycholog, ceniony specjalista z zakresu psychologii zarządzania i wieloletni dyrektor Instytutu Psychologii;
  • prof. Karol Jonca (1930–2008) – prawnik, badacz filozofii prawa, historii państwa i prawa oraz historii faszyzmu i wojskowości, specjalista w tematyce Festung Breslau;
  • prof. Hubert Kołodziej (1943–2013) – chemik, wynalazca i specjalista w dziedzinie chemii fizycznej;
  • prof. Wojciech Sitek (1945–2008) – socjolog, jeden z inicjatorów powstania Wydziału Nauk Społecznych i założyciel Instytutu Socjologii;
  • prof. Janusz Sowiński (1939–2015) – polonista, bibliotekoznawca, edytor, wybitny badacz drukarstwa i topografii książki XIX i XX wieku;
  • prof. Lech Tyszkiewicz (1931–2017) – historyk, znawca problematyki dziejów Słowiańszczyzny, ludów koczowniczych i średniowiecznego Śląska;
  • dr Marcin Winiarski (1954–2015) – prawnik ekonomista, twórca Koła Naukowego Ekonomistów, miał znaczący udział w organizacji pierwszej Międzynarodowej Szkoły Zarządzania UWr.

CMENTARZ KOMUNALNY PAWŁOWICE PRZY UL. ZŁOCIENIOWEJ:

  • prof. Tadeusz Baranowski (1910–1993) – biochemik, opisał dehydrogenazę fosfoglicerolową, zwaną „enzymem Baranowskiego, związany z UWr, a później z Akademią Medyczną we Wrocławiu, której był rektorem w latach 1965–1968 [p. 5, rz. 16];
  • prof. Marian Szyrocki (1928–1992) – germanista, historyk literatury niemieckojęzycznej, wieloletni dyrektor Instytutu Filologii Polskiej [p. 5, rz. 16].

CMENTARZ PARAFIALNY PRZY UL. KRZELOWSKIEJ (MARSZOWICE):

  • prof. Kazimierz Głazek (1939–2005) – matematyk, specjalista z zakresu algebry uniwersalnej, założyciel czasopisma „Discussiones Mathematicae. General Algebra and Applications”, jeden z najwybitniejszych polskich taterników i alpinistów, w 1975 roku biorący udział w I polskiej wyprawie, która zdobyła 8-tysięcznik Broad Peak Middle w Karakorum (z powodu załamania pogody spośród 5 uczestników wróciło tylko dwóch).

CMENTARZ PARAFIALNY PRZY UL. JERZMANOWSKIEJ (JERZMANOWO):

  • prof. Kazimierz Dziedzic (zm. 2016) – geolog, specjalista m.in. w zakresie wulkanologii i geologi surowcowej, prorektor UWr w latach 1971–1975, a wcześniej dyrektor Instytutu nauk Geologicznych.

CMENTARZE KRAKOWSKIE

CMENTARZ RAKOWICKI W KRAKOWIE**

Orientacyjny plan cmentarza Rakowickiego w Krakowie
  • prof. Stanisław Kulczyński (1895–1975) – botanik, organizator i pierwszy powojenny rektor Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, zasłużony działacz społeczny, polityk [kw. FC, płn., gr. 2];
  • prof. Henryk Barycz (1901–1994) – historyk, nauki, oświaty i kultury, archiwista, profesor UWr i UJ [kw. XIXa, zach., gr. 11];
  • prof. Barbara Bazielich (1929–2017) – etnograf od 1981 r. związana z Katedrą Etnografii (później Etnologii i Antropologii Kulturowej) UWr, gdzie w latach 1981–1984 i 1988–1993 pełniła funkcję kierownika [kw. XVII, rz. 6, gr. ];
  • Zofia Gostomska-Zarzycka (1899–1952) – bibliotekarka związana przed wojną m.in. z Ossolineum we Lwowie, jedyna kobieta w pierwszym składzie Grupy Naukowo-Kulturalnej przybyłej do Wrocławia 10 maja 1945 r., organizatorka Gabinetu Śląskiego w Bibliotece Uniwersyteckiej UWr, autorka kroniki Delegatury Ministra Oświaty we Wrocławiu [kw. Q, zach., grobowiec Zarzyckich];
  • prof. Józef Gierowski (1922–2006) – historyk, specjalista epoki saskiej, w czasie wojny żołnierz AK, profesor UWr i UJ [kw. XIVb, rz. 20, gr. 11];
  • prof. Tadeusz Stanisław Grabowski (1881–1975) – filolog, znawca literatur południowosłowiańskich, profesor UWr i UJ [kw. XIXa, narożnik płd.-zach.];
  • prof. Jan Gwiazdomorski (1899–1977) – prawnik, znawca prawa spadkowego i rodzinnego, najpierw związany z UJ i aresztowany podczas Sonderaktion Krakau, autor książki „Wspomnienia z Sachsenhausen”, wykładał na UWr w latach 1948–1956, doktor honoris causa UWr [kw. N, narożnik płn.-zach., grób rodzinny];
  • prof. Rudolf Jamka (1906–1972) – archeolog, badacz pradziejów Śląska i Małopolski, prof. UWr i UJ [kw. XIb, rz. 4, gr. 5];
  • prof. Jan Konopnicki (1905–1980) – pedagog, założyciel i kierownik Polskiego Studium Pedagogicznego w Edynburgu w latach 1943–1946, rektor AWF we Wrocławiu w latach 1956–1962, prof. UWr i UJ [kw. TΔ płd., po lewej grobu Majorów];
  • prof. Jerzy Kuryłowicz (1895–1978) – językoznawca, indoeuropeista, znawca języków semickich, profesor UJK we Lwowie, UWr oraz UJ [pas 3, wsch., gr. rodz. Marekowskich];
  • prof. Jan Tadeusz Lenartowicz (1877–1959) – lekarz dermatolog związany po wojnie z Wydziałem Lekarskim UWr, również profesor UJ [kw. XXVa, płd., piaty gr. od narożnika płd.-wsch.];
  • prof. Kazimierz Maślankiewicz (1902–1981) – mineralog, chemik i geolog, organizator powojennego Zakładu Mineralogii i Petrografii na UWr, różnież profesor UJ [pas 25, zach, grobowiec Rzewuskich];
  • prof. Bożena Modelska-Strzelecka (1916–1974) – geograf, historyk geografii, współtwórczyni polskiej szkoły geografii historycznej, wykładowca UJK we Lwowie, UWr i UJ [kw. LXXVIII, rz. 19, gr. 97, 5. od prawej, pochowana z ojcem prof. Teofilem Modelskim i mężem prof. Władysławem Strzeleckim];
  • prof. Teofil Modelski (1881–1967) – historyk mediewista, archiwista, bibliograf po wojnie zajmujący się ratowaniem i zabezpieczaniem akt niemieckiego Uniwersytetu we Wrocławiu, organizator i pierwszy dyrektor Archiwum Uniwersytetu Wrocławskiego [kw. LXXVIII, rz. 19, gr. 97, 5. od prawej, pochowany m.in. z córką i zięciem];
  • prof. Wacław Osuchowski (1906–1988) – profesor prawa rzymskiego, związany z UJK we Lwowie, UWr w latach 1946–1949 i UJ [kw. W, zach, po prawej stronie gr. Salskiego];
  • prof. Paweł Rybicki (1902–1988) – socjolog, historyk nauki, związany najpier z UJK we Lwowie, po wojnie z UWr, a później z UJ [kw. L, rz. 28, gr. 6];
  • prof. Eugeniusz Rybka (1889–1988) – astronom i historyk astronomii, po wojnie dyrektor uniwersyteckiego Obserwatorium Astronomicznego, później związany z UJ [kw. CI, rz. II, gr. 1];
  • prof. Jerzy Spiegel-Got (1923–2004) – teatrolog, historyk i dokumentalista teatru związany z UAM w Poznaniu, UJ i UWr, gdzie w 1971 r. zrobił habilitację [kw. LXX, rz. 30, gr. 8]; prof. Karol Starmach (1900–1988) botanik, fykolog, hydrobiolog, światowej sławy autorytet w tej dziedzinie, doktor honoris causa UWr z 1987 [kw. L, płn. gr. 3];
  • prof. Władysław Strzelecki (1905–1967) – filolog klasyczny zajmujący się archaiczną literaturą i metryką rzymską, profesor UWr od 1959 związany z UJ [kw. LXXVIII, rz. 19, gr. 97, 5. od prawej, pochowany z żoną prof. Bożeną Modelską-Strzelecką i teściem prof. Teofilem Modelskim];
  • prof. Henryk Wereszycki (1898–1990) – historyk, legionista, specjalista w zakresie historii XIX wieku uchodzący za symbol badawczej niezależności w okresie PRL, związany zarówno z UWr jak i UJ [kw. XIIIa, rz. 18, gr. 23, od płn. za gr. Norków];
  • prof. Józef Wolski (1910–2008) – historyk starożytności, znawca historii Grecji klasycznej i epoki hellenistycznej, aresztowany podczas Sonderaktion Krakau, związany z UWr, UŁ i UJ [kw. XLII, zach., gr. 3];
  • prof. Antoni Wrzosek (1908–1983) – geograf, współtwórca m.in. polskiej szkoły antropogeografii i specjalista w zakresie powojennej geografii turyzmu, profesor UWr na dawnym Wydziale Nauk Przyrodniczych, związany także z Akademią Ekonomiczną we Wrocławiu i UJ [kw. IX, wsch., po prawej gr. Meusów].

CMENTARZ SALWATORSKI W KRAKOWIE**

  • prof. Zygmunt Czerny (1988–1975) – filolog romanista związany przed wojną z UJK we Lwowie, po wojnie z uniwersytetami we Wrocławiu, Poznaniu, Toruniu i Krakowie;
  • prof. Roman Stanisław Ingarden (1920–2011) – fizyk matematyczny specjalizujący się w optyce i termodynamice statystycznej, syn filozofa Romana Witolda Ingardena, po wojnie związany m.in. z uniwersytetami we Wrocławiu,Toruniu i Krakowie, w Instytucie Fizyki PAN we Wrocławiu zorganizował Zakład Niskich Temperatur.

** oprac. m.in. na podstawie „Pro Memoria. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na Cmentarzu Rakowickim 1803–2013”, pod red. Jana Wiktora Tkaczyńskiego, wyd. UJ, Kraków 2014.

Zmarłych pochowanych w Krakowie na cmentarzach komunalnych można odnaleźć w internetowym lokalizatorze grobów na stronie www.rakowice.eu.


Szczególnie w listopadzie – miesiącu, w którym obchodzone jest we Wrocławiu święto nauki – warto pamiętać o miejscach zbiorowej pamięci polskich uczonych. 15 listopada przedstawiciele rożnych środowisk, a przede wszystkim władz miasta i wrocławskich uczelni, jak co roku złożą w tych miejscach kwiaty i zapalą znicze.

Przy pl. Grunwaldzkim na skwerze prof. Kazimierza Idaszewskiego znajduje się pomnik upamiętniający martyrologię lwowskich profesorów, związanych m.in. z Uniwersytetem Jana Kazimierza we Lwowie i Politechniką Lwowską, a zamordowanych 4 lipca 1941 roku na Wzgórzach Wuleckich. Krakowskich profesorów aresztowanych w listopadzie 1939 r. w ramach Sonderaktion Krakau, przetrzymywanych w areszcie śledczym i więzionych we Wrocławiu w drodze do obozu Sachsenhausen, upamiętniają dwie tablice: przy ul. Sądowej i ul. Kleczkowskiej.

Cześć ich pamięci!


Informacje o miejscach pochówku pochodzą m.in. z nekrologów dostępnych w internecie oraz notek pożegnalnych i wspomnień publikowanych w „Przeglądzie Uniwersyteckim”.

Za pomoc w lokalizacji miejsc spoczynku autorka dziękuje pracownikom UWr oraz pracownikom biur cmentarzy

Kamilla Jasińska
sekretarz Uniwersyteckiego komitetu ds. opieki nad grobami osób zasłużonych dla UWr
koordynator akcji AKADEMICKI ZNICZ PAMIĘCI

Dodane przez: Kamilla Jasińska

24 Paź 2017

ostatnia modyfikacja: 3 Lis 2017

Licencja Creative Commons Powyższy artykuł może być kopiowany i rozpowszechniany w ramach CC BY 2.0.