Strona używa plików cookies więcej

Krzysztof Bąkowski

Absolwent filologii polskiej UWr, od 1978 r. związany z SKS, uczestnik wykładów niezależnych z literatury emigracyjnej Mariusza Wilka. Od 1979 r. działacz oraz kolporter wydawnictw niezależnych, m.in. „Biuletynu Informacyjnego” KSS KOR, „Zapisu”, książek NOWej. Wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany. W marcu 1980 r. w ramach akcji antywyborczej wręczył funkcjonariuszowi SB ulotkę wzywającą do bojkotu wyborów do Sejmu PRL, za co został zatrzymany, a następnie usunięty z akademika.

W sierpniu 1980 r. był uczestnikiem strajku w Zajezdni MPK nr 7 przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu, później strajku w Państwowej Fabryce Wagonów Pafawag, gdzie zorganizował drukarnię strajkową. Od września 1980 r. zaangażowany w pracę Biura Interwencyjnego MKZ we Wrocławiu. Od października 1980 r. organizator niezależnego ruchu studenckiego na UWr, przekształconego w NZS.

13–16 grudnia 1981 r. uczestniczył w strajku w Pafawagu, po pacyfikacji został współorganizatorem Akademickiego Ruchu Oporu, gdzie był odpowiedzialny za poligrafię. Współpracownik RKS „S” Dolny Śląsk, szef grupy drukującej podziemne pismo RKS „Z Dnia na Dzień”, następnie od grudnia 1982 r. był szefem poligrafii RKS. W latach 1982–1984 był redaktorem i stałym współpracownikiem podziemnego tygodnika studenckiego „CDN”, które w 1984 r. przekształcił w pierwsze podziemne pismo konserwatywno-liberalne „CDN-Koliber”.

Aresztowany 6 maja 1985 r., przetrzymywany w AŚ we Wrocławiu, 18 sierpnia 1985 r. skazany na rok więzienia, osadzony w ZK w Strzelinie. Wyrok został zmieniony na 13 miesięcy więzienia w zawieszeniu na 4 lata.

Od 1986 r. dyrektor podziemnego wydawnictwa Officyna Liberałów, organizator druku i kolportażu.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011).

Leszek Budrewicz

Absolwent filologii polskiej UWr. W 1976 r. brał udział w zbiórce pieniędzy dla represjonowanych robotników Radomia i Ursusa, w latach 1976–1980 współpracownik KOR, KSS KOR. W grudniu 1977 r. w jego mieszkaniu odbyło się spotkanie założycielskie wrocławskiego SKS. Od 1978 r. redaktor niezależnego pisma SKS „Podaj Dalej”, od 1979–1981 pisma „Tematy”, współredaktor pisma „Progres”, 1981 r. redaktor naczelny „Tygodnika NZS”, współredaktor pierwszych nr. podziemnego pisma studenckiego „CDN” oraz innych podziemnych pism.

Organizator akcji na rzecz dostępu do tzw. resów we wrocławskich bibliotekach, współorganizator spotkań samokształceniowych i wykładów TKN we Wrocławiu. W 1979 r. został zawieszony w prawach studenta. Uczestnik głodówki solidarnościowej z głodującymi w więzieniu Mirosławem Chojeckim i Dariuszem Kobzdejem oraz w proteście przeciwko przetrzymywaniu w więzieniach działaczy opozycji.

W 1980 r. powołany do wojska odmówił złożenia przysięgi. Uczestnik studenckiego strajku solidarnościowego na UWr ze studentami radomskiej Wyższej Szkoły Inżynierskiej, członek Akademickiego Klubu Myśli Politycznej Progres.

Po 13 grudnia 1981 r. w ukryciu, poszukiwany listem gończym; współpracownik przewodniczącego RKS „Solidarności” Józefa Piniora. Ujawnił się we wrześniu 1983 r. Lider Ruchu WiP we Wrocławiu, organizator i uczestnik wielu manifestacji dotyczących m.in.: katastrofy w Czarnobylu, zamknięcia Huty Siechnice oraz zwolnienia więzionych za odmowę przysięgi i służby wojskowej. Uczestnik akcji palenia książeczek wojskowych na wrocławskim Rynku. W 1988 r. współorganizator strajku w Dolmelu oraz strajku w ZNTK. Organizator zbiórek pieniędzy dla ofiar trzęsienia ziemi w Armenii.

W 1989 r. szef propagandy KO „Solidarności” we Wrocławiu, organizator wrocławskiego Marszu Wielkanocnego.

Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2015).

śp. dr Roman Chalimoniuk

Pracownik UWr, wykładowca prawa. Jako działacz opozycyjny, pełnił m.in. funkcję sekretarza Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” UWr. Po wprowadzeniu stanu wojennego współorganizator strajku na UWr. W grudniu 1981 r. został zatrzymany. W listopadzie 1982 r. skazany na 2 lata więzienia w zawieszeniu.

Po 1989 r. idee wolności realizował jako współtwórca reformy administracji samorządowej w zakresie Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. Od 1990 r. wybrany na przewodniczącego Samorządowego Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym, od 1995 r. prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu. Był także członkiem Kolegium Najwyższej Izby Kontroli w latach 1991–1995 oraz twórcą i wieloletnim Prezesem Sądu Arbitrażowego przy Dolnośląskiej Izbie Gospodarczej we Wrocławiu.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2000 r.).

Roman Chalimoniuk zmarł 23.08.2014 r.

prof. dr hab. Roman Duda

Absolwent i pracownik UWr. W kwietniu 1977 r. współautor i sygnatariusz petycji wrocławskich naukowców w obronie aresztowanych członków i współpracowników KOR. Współzałożyciel TKN, od 1978 współpracownik KSS KOR. Współtwórca we Wrocławiu nieformalnej Rady Jedności (forum spotkań różnych grup opozycyjnych). 1979-1982 autor w „Biuletynie Dolnośląskim” (ps. Jan Galicki, Światowid). Od 1980 r. w „Solidarności”.

W 1982 r. internowany w Nysie. Współzałożyciel i redaktor wrocławskiego pisma „Miesięcznik Społeczno-Polityczny Republika”. W latach 1982–1984 przewodniczący Arcybiskupiego Komitetu Charytatywnego; współzałożyciel i wykładowca Archidiecezjalnego Studium Nauki Społecznej Kościoła we Wrocławiu.

1988–1989 członek KO przy Przewodniczącym „S” Lechu Wałęsie. W 1989 r. członek wrocławskiego KO „S”. W 1989 uczestnik obrad Okrągłego Stołu w podzespole ds. nauki, oświaty i postępu technicznego. 1989–1991 senator RP, wiceprzewodniczący OKP, przewodniczący Komisji Kultury, Środków Przekazu, Nauki i Edukacji Narodowej, członek Komisji Spraw Zagranicznych. Współzałożyciel i pierwszy prezes Fundacji Rozwoju Edukacji Narodowej. 1990-1992 wiceprezes Polskiego Towarzystwa Matematycznego. W latach 1991–1993 podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej, 1995–1999 rektor UWr.

Wyróżniony Nagrodą Polskiego Towarzystwa Matematycznego im. Stefana Banacha (1970) i Nagrody PTM im. Samuela Dickensa (2009), odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1989), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998).

Krzysztof Grzelczyk

Absolwent UWr, w latach 1966–1976 w ZHP, 1976–1978 w SZSP. W latach 1978–1979 rzecznik SKS we Wrocławiu, współpracownik KSS KOR i ROPCiO. 1979–1980 współzałożyciel i rzecznik Klubu Samoobrony Społecznej we Wrocławiu; w 1979 r. współorganizator mszy w katedrze św. Jana Chrzciciela tamże w intencji robotników pomordowanych na Wybrzeżu. Kolporter, redaktor i autor wielu niezależnych pism. Wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany.

W 1980 r. uczestnik strajku w Zajezdni Autobusowej we Wrocławiu. Od 1980 r. w „Solidarności”, współzałożyciel NZS w INP UWr. Od 1981 r. sekretarz redakcji w Radiu „S” przy MKZ we Wrocławiu. W 1981 r. sygnatariusz deklaracji założycielskiej Klubów Rzeczypospolitej Samorządnej Wolność-Sprawiedliwość-Niepodległość. W stanie wojennym internowany, nast. kilkakrotnie zatrzymywany. W latach 1985–1992 na emigracji w Kanadzie.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007 r.), Krzyżem Wolności i Solidarności (2020 r.), Medalem Pro Memoria (2008 r.).


Przygotowano na podstawie „Encyklopedii Solidarności” oraz zgłoszonych wniosków.