Strona używa plików cookies więcej

Leszek Pułka

Prof. Leszek Pułka

Leszek Pułka, dr hab. profesor UWr (ur. 28.04.1956 w Warszawie)

Poeta, krytyk literacki i teatralny, dziennikarz, historyk literatury, kulturoznawca, medioznawca.

Poeta i krytyk literacki związany w studenckim środowisku polonistycznym Uniwersytetu Wrocławskiego z Lotharem Herbstem oraz Kołem Naukowym Polonistów, którego był prezesem pod koniec lat 70. XX wieku. Wydawca i współorganizator dystrybucji niezależnych publikacji Biblioteki Agory. Debiutował w obiegu niezależnym tomem Defekty fetysza (1979). Od października 1979 r. zatrudniony w Uniwersytecie Wrocławskim – najpierw w Zakładzie Teorii Kultury i Sztuk Widowiskowych Instytutu Filologii Polskiej, od 2005 roku w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej.

Wykładał i prowadził zajęcia w DSW, wrocławskiej ASP im. Eugeniusza Gepperta, na Uniwersytecie Humanistycznym SWPS, Emst-Moritz-Arndt Universität Greifswald (Niemcy) oraz Università degli Studi di Firenze we Florencji (Włochy). Współpracował z uniwersytetami Lizbony, Rzymu, Berlina i Madrytu.

Jego biografię dziennikarską otwiera w 1993 roku praca w „Gazecie Wyborczej” – redakcji we Wrocławiu, gdzie był popularnym recenzentem teatralnym, kulinarnym i felietonistą. Aktywność recenzencką Leszka Pułki uhonorowano prestiżową nagrodą „Ruchu Teatralnego” im. prof. Zbigniewa Raszewskiego dla „najciekawszego recenzenta prasy codziennej w Polsce” (1998), a dorobek felietonisty nominacją książki „Wrocław ze smakiem” do nagrody polskiego Oskara Kulinarnego (2003).

Od 1996 roku współpracownik programów publicystycznych w TVP („Rewolwer kulturalny”) oraz Polskiego Radia. Autor popularnych programów i audycji, m.in. „Chcę wiedzieć”, „Rozmowy więzienne”, „Z czym do ludzi”, „Kolokwia leopoldyńskie”. Posiadacz Karty Ekranowej TVP. W 2005 r. współpracownik magazynu „Wysokie Obroty” oraz miesięcznika „Foyer”, a od 2006 do 2011 r. recenzent teatralny „Dziennika. Gazety Prawnej”. Wciąż aktywny krytyk portalu teatralny.pl.

Od 2007 r. profesor nadzwyczajny w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej UWr., także jego wieloletni wicedyrektor; aktualnie kierownik Interdyscyplinarnej Pracowni Antropologii Mediów i Komunikatów Miasta oraz Zakładu Komunikacji Wizerunkowej. Uczy m.in. projektowania komunikacji, krytyki teatralnej, semiotyki kultury popularnej oraz creative writing, prowadzi warsztat komentatora prasowego oraz projektowania przestrzeni marki.

Członek Komisji Nauk Filologicznych oddziału Polskiej Akademii Nauk we Wrocławiu oraz przewodniczący Komisji Rewizyjnej Polskiego Towarzystwa Medioznawców i Filmoznawców. Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyki Teatralnej AICT oraz Sekcji Krytyków ZASP. Autor m.in. monografii Hołota, masa, tłum, Utracona prywatność oraz Kultura mediów i jej spektakle.

DEKLARACJA PROGRAMOWA       

Uniwersytet Wrocławski powinien stać się centrum życia intelektualnego i kulturalnego oraz refleksji nad kulturą współczesną i przyszłością Śląska.

Pozycjonowanie i budowanie tożsamości Uniwersytetu Wrocławskiego:

  • Uniwersytet dla Śląska – współpraca z uniwersytetami w Katowicach i Opolu (diagnozy i opisy miast oraz ich mieszkańców, projekty specjalnościowe dot. poprawy warunków życia oraz tożsamości regionalnej, promocja grantów dot. współpracy z miastami europejskimi); stworzenie wspólnego inkubatora wybitnych doktoratów, który umożliwi zatrudnianie absolwentów szkół doktorskich w uczelni niemacierzystej przy dbałości o rozwój ich talentów oraz powrót po habilitacji;
  • Uniwersytet dla Europy – pogłębienie współpracy z regionami i uczelniami Czech, Słowacji i Saksonii (diagnozy i prognozy proekologiczne, wykorzystanie regionalnych i strukturalnych funduszy UE);
  • fundamentalny, międzynarodowy projekt mentalny i społeczno-gospodarczy Uniwersytetu dla Europy: „Odra jako ekosystem i generator kultury”;
  • fundamentalny projekt Edukacja narodowa / zmiany – zainicjowanie ogólnonarodowego dyskursu na temat edukacji, stworzenie programów edukacyjnych dla e-nauczania; powołanie i realizacja wysoko punktowanego czasopisma o edukacji współczesnej; współpraca z organizacjami naukowymi i społecznymi dla reformy edukacji.

Dynamiczny rozwój uczelni:

  • uchwalenie nowego, skutecznego statutu Uniwersytetu;
  • obniżenie pensum do poprzedniego poziomu;
  • aktualizacja płac pracowników administracji w stosownej relacji do innych instytucji państwowych i środowiskowej przyzwoitości;
  • przywrócenie rangi Wydawnictwu Uniwersytetu Wrocławskiego; zobowiązanie wydawnictwa do umieszczania czasopism UWr w indeksach międzynarodowych, do pomocy w parametryzacji itd.;
  • zmiana kierownictwa Biblioteki UWr; ułatwienie dostępu do zasobów, racjonalne administrowanie salami w BUWr i ich bezkosztowe udostępnianie jednostkom naukowo-dydaktycznym UWr;
  • ocena okresowa pracowników na tle a nie dla potrzeb parametryzacji;
  • audyt finansowy: wyliczenie zysków i strat związanych ze statusem uczelni badawczej zważywszy na konieczność zmniejszenia liczby studentów;
  • uporządkowanie nieruchomości UWr – sprzedaż, zmiana funkcji, dokończenie inwestycji;
  • awans doktorów habilitowanych na stanowisko prof. UWr;
  • startupy dla młodych, zatrudnianych badaczy; wsparcie starań o granty NCN, NAWA i NPRH dwuletnim obniżeniem pensum i inicjalnymi grantami rektorskimi;
  • nowa jakość informacji naukowej – hub Chmura wiedzy UWr; zbudowanie sieci funkcjonującej w czasie rzeczywistym, dotyczącej informacji o wszystkich realizowanych na uczelni projektach naukowych – umożliwienie włączanie się użytkowników/badaczy do projektów monograficznych (także we współpracy z uczelniami zewnętrznymi) a opatrzonych przejrzystą, recenzowaną motywacją wykluczeń, tak aby każdy badacz mógł włączyć się do interesującego go projektu także spoza rodzimej dziedziny;
  • wprowadzenie do rad dyscyplin etatowych menedżerów nauki, wspierających i organizujących profesjonalne starania o granty, ale i decydujących o dystrybucji finansów rady, które dotychczas pozostawały w gestii dziekana – każdy instytut wydziału pracuje w podobnym, dwuletnim cyklu co IDUB, bywa wsparty recenzowanym trybem wdrożeń; równoległe wobec IDUB prace badawcze (nie mieszczące się w POB) muszą bezwarunkowo zakończyć się efektem społecznym lub kulturowym, a ich sukces merytoryczny finansowym ekwiwalentem rektora;
  • tożsamościowy dla wizerunku uczelni program Alzheimer24; wykorzystanie potencjału wydziałów (m.in. informatyków, socjologów, psychologów, pedagogów oraz badaczy komunikacji społecznej) – stworzenie spójnego, kompaktowego w formie programu komunikacji rodzin dotkniętych chorobą Alzheimera i innymi typami wykluczeń społecznych; monitoring, badania społeczne, edukacja, diagnostyka ośrodków, finalnie aplikacja smartfonowa typu work in progres;
  • utworzenie lub rekonstrukcja wydziałów – np. dekonstrukcja Wydziału Filologicznego na Wydział Literaturoznawstwa, Wydział Językoznawstwa oraz Wydział Nauk o Komunikacji Społecznej i Mediach;
  • rekonstrukcja kompetencji kadry naukowo-dydaktycznej – przejrzystość konkursów, zatrudnianie nie-absolwentów uniwersytetu (zob. stworzenie wspólnego inkubatora wybitnych doktoratów na Śląsku), know-how wyniesiony ze współpracy z przemysłem, biznesem lub instytucjami publicznymi jako warunek zatrudnienia.

Dydaktyka:

  • restrukturyzacja programu studiów:

a) stosownie wynagradzany i ewaluowany tutoring (na poziomie dodatków kierowników zakładów) – docelowo 2% studentów na studiach dziennych;

b) międzyobszarowość i kontekstualizacja programu studiów zamiast iluzorycznej dwukierunkowości (50 % studentów wybiera 1/3 programu studiów spośród innych dziedzin niż oferuje rodzimy wydział, pozostali muszą uczestniczyć w studiach dwujęzycznych);

  • podmiotowość studentów – wykorzystanie potencjału naukowego studentów; pragmatyczność tematów jako warunek realizacji prac magisterskich;
  • studenci jako science research team powinni być wynagradzani punktami ETCS jak za przedmioty opcyjnie;
  • transformacja sformatowanych przez uczelnianych headhunterów klas/grup olimpijczyków do funkcji studenckich grup badawczych;
  • współpraca humanistów i technologów IT (Human Technology Interaction) – stworzenie nowego kierunku studiów lub obszarów współpracy między technologią i humanistyką.

PR-owy klejnot Uniwersytetu:

  • Teatr Pieśń Kozła jako międzynarodowa wizytówka uczelni (udostępnienie sali prób, być może stała siedziba przy Szajnochy; wspólne poczynania marketingowe i promocyjne itp.).

Dociekliwych, zaintrygowanych, nieprzekonanych zapraszam na https://leszekpulka.blogspot.com, gdzie chcę z Wami rozmawiać, zanim nastąpi D-Day.