Strona używa plików cookies więcej

Wydarzenia

Zmarł prof. Henryk Samsonowicz, DHC UWr

Z żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci prof. Henryka Samsonowicza. Prof. Samsonowicz był wybitnym polskim historykiem mediewistą, nauczycielem akademickim, opozycjonistą w czasach PRL oraz ministrem edukacji w latach 1989–1991. Był także doktorem honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego, tytuł ten otrzymał w 2007 r. Dziś odbył się pogrzeb Profesora.

Profesor Henryk Samsonowicz urodził się 23 stycznia 1930 r. Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim, z uczelnią tą związał dalszą karierę naukową. Zaraz po studiach zatrudniony został w Instytucie Historycznym. W 1954 roku uzyskał stopień doktora, habilitował się w 1960, tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1971, a profesorem zwyczajnym został w 1980. W latach 1980-1981 był rektorem Uniwersytetu Warszawskiego.

Profesor Samsonowicz był członkiem wielu krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych, m.in. Akademii Europaea, Polskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności oraz Towarzystwa Historycznego. Aktywnie działał w NSZZ „Solidarność”, był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu, ministrem edukacji narodowej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego (1989-1991) oraz wiceprzewodniczącym Komitetu Badań Naukowych (1991-1996). W 2010 roku prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Orderem Orła Białego.

Głównym obszarem badawczym Profesora było średniowieczne i wczesnonowożytne dzieje Polski, prezentowane w kontekście środkowoeuropejskim, szczególnie dzieje miast, rzemiosło wiejskie, dzieje Hanzy i basenu Morza Bałtyckiego, skarbowość, historia gospodarcza, życie codzienne mieszczan, funkcjonowanie małych miasteczek.

„Dla mnie osobiście autor jednej z fundamentalnych prac dla mojego spojrzenia na historię i otaczający świat. Wspaniała <<Złota jesień polskiego średniowiecza>> pokazała mi dobitnie wielowymiarowość świata, znaczenie gospodarki dla funkcjonowania społeczeństwa, ale też szerszy niż tylko ekonomiczny wymiar życia społecznego we wszystkich jego barwach i odcieniach. I co równie ważne, w porównaniu do pracy Johana Huizingi pokazała, że choć się różniliśmy, to stanowiliśmy fragment wielkiej całości kultury Europy – wspomina Profesora rektor UWr, prof. Przemysław Wiszewski. – Wszystkie te aspekty Profesor starał się nam pokazać w niezliczonych publikacjach, ale też całym swoim życiem i zaangażowaniem obywatelskim. W czasach PRL-u nie wahał się występować czynnie przeciw drapieżności aparatu partii i państwa. I ponosił tego konsekwencje. Oddany wspieraniu nauki i edukacji angażował się we wszystkie inicjatywy, które modernizowały te sfery życia zarówno przed, jak i po 1989 r. Szczególnie w okresie transformacji starał się, by edukacja nie stała się polem bitwy ideologicznej, ale rozwijała współobywateli dając im szansę na zgodne poznawania całego świata, na przygotowanie się do wejścia w ten świat w sposób świadomy i bez kompleksów. Wspierał umiędzynarodowienie polskiej humanistyki, dbał o nawiązywanie i wspieranie relacji nie tylko środowiska francuskiego, ale też niemieckiego historyków z nami, uczniami Clio tak znad Wisły, jak i znad Odry”.


Zdjęcie Profesora dzięki uprzejmości Wydziału Historycznego UW.

Dodane przez: Agata Kreska

10 czerwca 2021

ostatnia modyfikacja: 10 czerwca 2021